فرزانه حکیم‌زاده

حضرت خدیجه کبری(س) در ماه مبارک رمضانِ سال دهم بعثت، سه روز پس از رحلت حضرت ابوطالب(ع) دار فانی را وداع گفت. پیامبر اکرم(ص) پیکر مطهر همسر وفادار خویش را در حَجون (قبرستان معلا) به خاک سپرد. هم‌زمانی این دو مصیبت بزرگ، آن سال را به نام «عامُ‌الحزن»؛ سال اندوه‌ در تاریخ اسلام ماندگار کرد. نام این بانوی بزرگ با آغاز بعثت، استقامت در سال‌های دشوار دعوت و ایثار بی‌چشم‌داشت در راه اسلام پیوند خورده است. حضرت خدیجه(س) از پیشگامان ایمان به پیامبر اسلام(ص) بود؛ ایمانی آگاهانه و شجاعانه در زمانی که پذیرش اسلام نه افتخار اجتماعی، بلکه تحمل فشار، طرد و محرومیت را به همراه داشت. او در سخت‌ترین مقاطع تبلیغ دین، همه سرمایه مادی و جایگاه اجتماعی خود را در مسیر رسالت پیامبر(ص) قرار داد و با پشتیبانی بی‌وقفه، نقش‌آفرینی تعیین‌کننده‌ای در تثبیت اسلام ایفا کرد. بانویی که زندگی خویش را فدای اسلام کرد، مادر حضرت فاطمه زهرا(س) شد و به مقامی دست یافت که سلام الهی بر او نازل شد و در شمار برترین زنان عالم قرار گرفت و به مقامی رسید که پیامبر اکرم(ص) درباره‌اش فرمود: «محبت خدیجه، روزیِ من شده است». بانویی که مادر حضرت فاطمه زهرا(س) و از برترین زنان عالم است و خداوند سلام خویش را به او رسانده است.

گروه فعالیت‌های قرآنی: داور بخش مفاهیم مسابقات سراسری قرآن بانوان از تسلط خوب متسابقان در مفردات و بیان مطالب از سوی آنان خبر داد و بر لزوم فهم معنای آیات و تدبر در آن تأکید کرد.

گروه اندیشه: الگوبرداری از حضرت زهرا(س) در گرو گشوده شدن افق نگاه انسان معاصر به زندگی است و در صورتی که تشخص معنوی و انسانی برای ما اصل باشد و نگاه حضرت(س) به زندگی برای ما ارزشمند تلقی شود، می‌توانیم از او الگوبرداری کنیم.