به گزارش ایکنا از خراسانرضوی،
عبدالرضا جوان جعفری، رئیس دانشگاه فردوسی مشهد در مراسم گرامیداشت بیستوهفتمین سالگرد تأسیس بنیاد حامیان
دانشگاه فردوسی مشهد که امشب ۲۴ آبانماه در محل این دانشگاه برگزار شد به تشریح تاریخچه شکلگیری بنیاد پرداخت و اظهار کرد: در سال ۱۳۷۸ اتفاق ناگواری برای یک دانشجوی دختر که فاقد سرپناه بود رخ داد. این مسئله برای بزرگانی مانند زندهیاد جواد شهرستانی، علی باقرزاده، عباس حکیمیان، احمد ناظران، حسین اشتیاق حسینی، مریم غفاری و ضیاءالملوک فضلخراسانی به یک دغدغه جدی تبدیل شد و آنها این پرسش را از خود داشتند که «در کنار همه کمکاریها و قصورها، مسئولیت ما چیست؟»
وی افزود: این انسانهای بزرگ با طرح همین پرسش پای به میدان گذاشتند و در نخستین گام ساخت پناهگاهی برای دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد را آغاز کردند. تاکنون هفت خوابگاه تحویل دانشگاه شده و سه خوابگاه نیز در روزهای اخیر در شرایط سخت تحویل داده شده است که کمک بزرگی به حل مشکلات دانشگاه کرد.
رئیس دانشگاه فردوسی مشهد تصریح کرد: با این پشتیبانی دانشگاه فردوسی مشهد امروز تنها دانشگاهی است که از همه دانشجویان شهرستانی دختر و پسر حتی دانشجویان نوبت دوم پذیرایی میکند. اقدام این بزرگان به تدریج به یک دغدغه جمعی، حرکت اجتماعی و فلسفه اجتماعی تبدیل شد و نهالی که کاشته شده بود به نهادی استوار بدل گشت که امروز موجب غبطه دانشگاههای بزرگ کشور است و بسیاری از آنها حسرت داشتن چنین بنیادی را دارند.
جوان جعفری اظهار کرد: این بنیاد نخستین و موفقترین
بنیاد دانشگاهی کشور است؛ نهادی که راهی نو را آغاز کرد و امروز تنها به تأمین سرپناه و حل مشکلات درمانی و پزشکی دانشجویان نمیاندیشد، بلکه فرهنگسازی را آغاز کرده و الگویی ایجاد کرده است که به تدریج به یک فرهنگ عمومی و ملی در سطح کشور تبدیل میشود. دانشگاههای بسیاری مایل به بازدید از این نهاد و درک دلیل موفقیت آن هستند و تجربه ارزشمند آن از طریق جلسات سران دانشگاهها به سایر مراکز آموزش عالی منتقل میشود.
وی با اشاره به گسترش مأموریتهای بنیاد گفت: این نهاد امروز به درختی تنومند تبدیل شده که به فردای جوانان این کشور، کارآفرینی، نقشآفرینی در زیستبوم دانشگاه فردوسی و زیستبوم فناوری استان و کشور، پرورش استعدادهای ناب و سرمایههای اصلی کشور میاندیشد و به تعبیری به راه نجات ایران بزرگ فکر میکند. به نمایندگی از هزاران دانشجو سپاسگزار این عزیزان هستم و دست تکتک آنها را میبوسم.
«بیتردید دانشگاه تنها با تکیه بر دانش به بالندگی نمیرسد و برای پیمودن مسیر پیشرفت و ایفای رسالت تاریخی خویش نیازمند سرمایهای فراتر از امکانات مادی است و آن سرمایه اعتماد، مشارکت و همراهی انسانهایی است که توسعه علم و آگاهی را زیربنای پیشرفت جامعه میدانند.
بیستوهفت سال همراهی و حمایت مستمر نیکاندیشان از دانشگاه فردوسی مشهد روایتی پرافتخار از مسئولیت اجتماعی، نوعدوستی و باور به قدرت سازنده علم است. این همراهی ارزشمند فراتر از پشتیبانیهای مالی و مادی نشاندهنده درکی عمیق از اهمیت دانشگاه در پرورش سرمایه انسانی، تولید دانش، اعتلای فرهنگ و ترسیم افقهای روشن برای آینده کشور است.
در این میان بنیاد حامیان دانشگاه فردوسی به عنوان نخستین نهاد نیکوکاری دانشگاهی در آموزش عالی کشور با برخورداری از رویکردی هدفمند، برنامهریزی مؤثر و عملکردی شایسته، جایگاهی برجسته در عرصه توسعه فرهنگ نیکوکاری و جلب مشارکتهای مردمی یافته است. دستاوردهای این بنیاد نه تنها در پیشرفت و برنامههای دانشگاه فردوسی مشهد مؤثر بوده، بلکه به الگویی الهامبخش برای سایر دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور تبدیل شده است.
اینجانب ضمن ارج نهادن به تلاشهای ارزشمند جنابعالی و مجموعه مدیران و دستاندرکاران دانشگاه فردوسی مشهد در پاسداشت و تقویت این سرمایه اجتماعی، مراتب سپاس و قدردانی خود را از یکایک حامیان نیکاندیش اعلام میدارم.
بیگمان نام و یاد آنها در تاریخ پرافتخار این دانشگاه بهعنوان همراهان توسعه علم و فرهنگ این سرزمین ماندگار خواهد بود. امید است با تداوم این همدلی و گسترش فرهنگ مشارکت و نیکوکاری علمی، شاهد شکوفایی هرچه بیشتر و نقشآفرینی مؤثرتر در پیشرفت علمی، فرهنگی و اجتماعی ایران عزیز باشیم.»
انتهای پیام