نيمه دوم فرصت‌های ماه بندگی را بيشتر دريابيم/ ماه بندگی از نيمه گذشت

گروه انديشه: ماه رمضان المبارك در گرمای تابستان چنان با حرارات و تندی می گذرد كه فرصتی برای تلنگری كوچك نگذاشته؛ اما می توان با اميد به شب های قدر نيمه دوم ماه توبه و بندگی را به آسانی از دست نداد.

رمضان آمد و خيلی راحت بدون اينكه تلنگری بخوريم نيمی از آن گذشت، خيلی زود يادمان رفت كه قبل از اينكه رمضان امسال هم آغاز شود در خلوت خودمان و درست همان جايی كه خودمان بوديم و خدايمان و هيچ اثری از مزاحمت‌های اين دنيايی نبود گفتيم از امسال می‌خواهيم خوب شويم...

خوب بوديم و خوب مانديم ولی نهايتاً دو سه روز اول، نتوانستيم تا آخر خوب بمانيم چرا كه اين دنيای بد، ما را به بد بودن عادت داده است، يعنی هر كس به دنيا دل ببندد بدی‌های آن بيشتر در جلو چشمانش رژه می‌رود و هركسی كه دل نبندد زيبايی‌های آن برايش با شكوه جلوه می‌كند.

تصميم‌مان برای اين خوب بودن حتی قبل از آغاز ماه رمضان كليد خورده بود، درست قبل از آغاز ماه‌های سه‌گانه‌ای كه خداوند متعال آنها را فرصت‌های تثبيت بندگی انسان قرار داده است، اولين اين سه‌گانه آغازين روزهای ماه رجب بود همان روزهايی كه می‌خواستيم آغاز تغيير ما هم باشد.

با خود گفتيم خوب بودن و دوری از گناه را از ماه رجب شروع می‌كنيم، ماه رجب از نيمه گذشت و تمام شد و هنوز درگير دنيای مادی خودمان بوديم و حساب و كتاب‌ها و دو دو تا چهارتا‌های خودمان كه نكند حقوق دريافتی‌مان كفاف مخارج را تا پايان ماه ندهد.

در گير و دار اين مشكلات اقتصادی‌مان بوديم و هستيم هنوز البته اما غافل از اينكه عده‌ای ديگر در اولين روزهای ماه رجب مشغول خواندن زيارت امام حسين(ع) بودند و عده‌ای ديگر در سيزدهمين روز اين ماه جشن ميلاد مولود كعبه را به شادمانی نشسته بودند.

رجب گذشت و شعبان دومين ماه از سه‌گانه‌های توبه آمد، همان ماهی كه ماه پنهانش هنوز هم پس از سال‌ها انتظار، منتظر 313 سرباز است، و ما خوش‌خيال از اينكه حتماً يكی از آنها خواهيم بود در رؤيا البته، قرص ماه شعبان كه به سوی كامل شدن بود تازه يادمان افتاد درد و دل‌های‌مان با خدا در خلوت‌ نيمه شب روزهای اولش كه می‌خواهيم خوب باشيم و... ولی نشديم.

آخرين فرصت‌ دوباره ماه برای اثبات بندگی شروع ماه رمضان بود اين بار در تصميم‌مان قاطع بوديم و حتی يكی دو روز هم به استقبال اين ماه رفتيم و قفل امساك از خوردن و نوشيدن بر دهانمان زديم، اما قفل‌های ديگر را در روزهای اول با ترس و لرز زديم و چند روز اول را خوب دوام آورديم تا امروز كه روز پانزدهم است.

تنها كار مثبت ما در اين 15 روز امساك از خوردن و نوشيدن بوده است، اما اينكه چقدر توانسته‌ايم تاريكی‌های درونمان را پاك كنيم و چقدر توانسته‌ايم خود را به روشن ضميری بيشتر نزديك كنيم نياز به يك خلوت ديگر با خود و خدايمان دارد، بهترين زمان برای اين خلوت شب‌های پربركت پيش روی ماه مبارك رمضان كه در بطن انها شب‌های پرفضيلت قدر قرار دارد، است. در اينكه در رحمت و مغفرت خدا هميشه بر روی انسان باز است شكی نيست اما از كجا معلوم كه اين فرصت آخرين فرصت ما نباشد.

حالا كه ماه رمضان از نيمه گذشت برای درك بيشتر نيمه دوم اين ماه و شب‌های پيش‌روی قدر بيشتر تلاش كنيم، اعوذ بالله من شر الوسواس الخناس.

جواد بيگی