نوعيت حب و بغض در بينش دينی مهم‌تر از ماهيت آنهاست

گروه انديشه: دين بنا به قول معصوم(ع) چيزی جز حب و بغض نيست كه خداوند آن را در نهاد بشر قرار داده است اما از ماهيت اين دو مفهوم مهمتر نوعيت آن يعنی نحوه و جای به كار بردن آن است.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) نشست تخصصی تولا و تبرا با حضور حجت‌الاسلام و المسلمين سعيد رسولی، عصر امروز، چهارشنبه 9 مرداد ماه، در سالن عترت بخش در آسمان ولايت بيست و يكمين نمايشگاه بين‌المللی قرآن كريم برگزار شد.

حجت‌الاسلام سعيد رسولی در اين ابتدای اين نشست گفت: منظور از تولا و تبرا همان محبت و كينه است و هر دو آنها در وجود مؤمن لازم و ضروری است و به اين دليل است كه خداوند آنها را در نهاد هر انسانی قرار داده است.

وی ادامه داد: اساس دين هم چيزی جز محبت به همه خوبی‌‌ها و برائت از بدی‌ها نيست اما در به كار بردن اين دو شاخص هايی وجود دارد كه از جمله مهمترين اين شاخص‌ها می‌توان به محبت اهل بيت(ع) و برائت از دشمنان ايشان اشاره كرد.

رسولی گفت: نقل از رسول اكرم(ص) است كه به فردی كه در حال گفتن صلوات بود سلام كرد ولی به فردی كه در حال لعن بود توجهی نكرد و وقتی دليل را پرسيدند ايشان پاسخ دادند آن فرد در حال لعن دشمنان اسلام بود و نخواستم لحظه‌ای حتی به قدر جواب يك سلام در كار او درنگ ايجاد شود.

اين كارشناس علوم دينی تصريح كرد: تا برائت از بدی‌ها و دشمنان خدا در دل مؤمنی نباشد آن بدی‌ها با تلون به رنگ و لعاب ديگری درخواهند آمد و از منظری ديگر شخص را علاقه‌مند به خود می‌كنند.

وی برائت جستن از دشمنان اهل بيت(ع) را بسيار مهم خواند و گفت: جايگاه دشمنان اهل بيت(ع) بسيار پايين‌تر از آن چيزی است كه فرض می‌شود چنانكه نقل است وقتی شيطان از خدا خواست كه آيا بدتر از او نيز مخلوقی آفريده شده است خداوند به واسطه مالك جهنم او را به پست‌ترين و دردناك‌ترين نقطه دوزخ برد كه در آن قاتلان حضرت فاطمه زهرا(س) قرار داشتند.

رسولی در ادامه گفت: نوعيت يعنی نحوه به كار بستن حب و بغض در مواجهه با افراد و اشخاص از ماهيت اين دو وديعه الهی كه در دل هر انسانی نهادينه شده است و انسان بايد متوجه باشد كه آنچه كه از حب و بغض به كار می‌بندد در چه راه و چه منظوری است.

وی تأكيد كرد: خداوند حضرت آدم(ع) و حوا را در بهشت جای داد اما آنچه كه موجب شد آدم از بهشت رانده شود يكی شيفتگی بود كه او نسبت به خود پيدا كرده بود يعنی در نوعيت حب، مراعات جوانب را به خرج نداده بود و در نتيجه به تباهی و انحراف افتاد.

رسولی افزود: قلب مؤمن جايگاهی غير از وجود خداوند به عنوان محبوب واقعی نخواهد داشت و لذا هر كاری ولو حب و بغضی كه نسبت به كسی و جريانی دارد بايد همگی در طلب رضايت پروردگار باشد؛ از اين ديدگاه حتی حب مادر نسبت به فرزندش نيز محبتی زمينی است چرا كه خداوند به واسطه حبی كه از نهاد خود در آنان قرار داده است، نسبت به هيچ مخلوقی تمايز و تبعيضی قائل نيست همچنانكه خود نيز دوستدار همه بندگانش است و در يك كلام می‌توان گفت: خدا از نوعيت حب خويش حوا را خلق كرد.

وی ادامه داد: چنين خويی را رسول خدا(ص) دارا بود و حتی در زمان سخن گفتن با مردم سعی در رعايت عدالت در نگاه و گفتار داشت و اين نگرش را در سير ائمه اطهار(ع) نيز می‌توان جستجو كرد.

رسولی در ادامه اظهار داشت: تبرا و تبری جستن از دشمنان به همان ميزان كه در اسلام توجه شده است مورد مداقه قرار گرفته است تا جايی‌كه به نقل از حضرت علی(ع) داريم كه ايشان فرمودند غذای دشمنان خود را نخوريد و خود را شبيه ايشان نيارائيد.

وی در پايان گفت: نوعيت در بعض هم مهم است اما گاه پيش می‌آيد كه اظهار بغض مانند مواردی چون اختلاف ميان شيعه و سنی به صلاح نيست كه در آن صورت طبق فرمايش بزرگانی همچون مقام معظم رهبری چون موضوعات مهم‌تر ميان اين فرقه‌ها وجود دارد لذا بنا را بايد بر تقيه گذاشت.