قرآن؛ مانيفست جهان بشريت/ مهجوريت قرآن، عامل عقبماندگی مسلمانان است
استاد حوزه علميه با بيان اينكه قرآن بايد مانيفست بشر قرار گيرد مهجورماندن قرآن را عامل اصلی عقبماندگی كشورهای اسلامی عنوان كرد.
گروه حوزههای علميه: استاد حوزه علميه با بيان اينكه قرآن بايد مانيفست بشر قرار گيرد مهجورماندن قرآن را عامل اصلی عقبماندگی كشورهای اسلامی عنوان كرد.
حجتالاسلام والمسلمين ميرمحمد صادقی، مدرس و نويسنده حوزه علميه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: ابعاد مهجوريت قرآن در جامعه را بايد از جهات مختلف بررسی و راههای زودن اين مهجوريت را نيز از درون همين مسايل پيدا كرد.
وی افزود: مهجوريت قرآن خود موضوعی قرآنی است و خداوند و پيامبر اكرم كه رسول قرآن بودند از همان بدو نزول كلام وحی از مهجوريت قرآن در بين مسلمانان سخن گفته و به نوعی آنان را از اتفاقی كه قرار است بيافتد بيم دادهاند.
صادقی اظهار كرد: يك بخش ظاهری از مهجوريت قرآن در جامعه را میتوان در كمبود انس ظاهری مردم با قرآن و قرائت و حفظ همچنين كمتر برگزار شدن جلسات قرآنی، انحصار قرآن به مراسم عزا و... دانست ولی اين مهجوريت، يك لايه پنهان نيز دارد كه مرتبط با ابعاد زيرين و حياتی است كه اساسا قرآن به اين دلايل نازل شده است.
اين استاد حوزه علميه يادآور شد: قرآن كتاب عمل هر مسلمان در كليت جامعه اسلامی و در معنايی عامتر، همه بشر است، پس قطعا چنين كتابی با رويكرد جهانی و فرازمانی و فرامكانی عرضه شده است و اگر به اين مقياس از قرآن مطلب و مانيفست زندگی استخراج نكنيم بزرگترين ظلم را به اين كتاب آسمانی كردهايم.
قرآن؛ عامل اقتدار مسلمانان
وی افزود: اولين موردی كه توجه به آن در زدودن مهجوريت از قرآن لازم و ضروری به نظر میرسد، اعتقاد و باور به اين امر است كه قرآن میتواند در تمام زمينههای زندگی بشر اعم از اقتصادی، اجتماعی، سياسی، فرهنگی، علمی و... الگو باشد و میتواند انسانها و جوامع انسانی را به سعادت برساند؛ مگر همين مسلمانان نبودند كه در سدههای نخستين هجری با الهام از تعاليم انسانساز قرآن توانستند قدرت آن روز جهان را در اختيار بگيرند و حتی در بسياری از علوم و دانشها پيشرو و برتر از ساير جوامع باشند؟.
نويسنده و پژوهشگر حوزه قرآن و تاريخ اسلام، يادآور شد: به طور قطع هر ميزان عملكرد مسلمانان منطبق با آيات الهی باشد ميزان پيشرفت آنان در زندگی و حيات دنيوی و اخروی سريعتر و پرتحركتر خواهد بود و هيچ عاملی نمیتواند از اين سرعت بكاهد.
وی گفت: اگر به قرآن عمل میشد، نظم، پركاری، بخشش، رافت قلوب، خويشتنداری، مهربانی، تحمل يكديگر، نقد سازنده، زكات، انفاق، جهاد، تجميع قدرت مسلمانان در برابر كفار و دشمنان و... محور همه روابط میشد كه متاسفانه مسلمانان از اكثر اين عوامل غافل هستند و به همين دليل است كه عمده اين كشورها، واردكنندگان بزرگ محصولات هستند و امروز در آتش كينههای فرقهای میسوزند؛ امروز به اصطلاح عالمانی كه حكم به تكفير مسلمانان میدهند و آب به آسياب دشمن میريزند از بديهيات قرآن نيز غافل هستند و جامعه اسلامی را نيز از اين فرهنگ به دور نگاه داشتهاند.
نويسنده كتاب شفای دلها، اظهار كرد: خداوند در سوره اسراء بيان فرموده است كه «ونُنَزِّلُ مِنَ القُرءانِ ما هُوَ شِفأٌ و رَحمَةٌ لِلمُؤمِنينَ؛ يعنی قرآن را نازل میكنيم كه شفا و رحمت برای مؤمنان است؛ قرآن، نسخه حياتبخشی است برای آنها كه میخواهند با جهل و كبر و غرور و حسد و نفاق به مبارزه برخيزند؛ نسخه شفابخشی است، برای برطرف كردن ضعفها، زبونیها، ترسها، اختلافها و پراكندگیها؛ درمانی است، برای آنها كه از بيماری عشق به دنيا، وابستگی به ماديات، تسليم بیقيد و شرط، در برابر شهوتها رنج میبرند و برای دنيايی كه آتش جنگها در هر سوی آن افروخته شده است.
وی گفت: امروز چشم اميد همه دلها به بزرگان حوزه شيعه است كه دنيا را با معارف ناب قرآنی آشنا كنند زيرا آنچه در آن سمت روی داده است كينه توزی و تكفير و دو دسته كردن مسلمانان بوده است و امروز اين وظيفه حياتی بر عهده حوزههای شيعه است كه اين رويكرد را تغيير دهند.
قرآن باید اساس علوم حوزوی قرار گیرد
اين استاد حوزه يادآور شد: امروز علمای تشيع از مهجوريت قرآن در حوزه نيز سخن میگويند كه به معنی دورافتادن دروس و رويكرد درسی حوزه در زمينه قرآن است؛ اين مهجوريت نيز از آنجا ناشی میشود كه به دليل حجم بالای دروس حوزوی، قرآن به شكل برنامه خارج از سازمان درآمده در حالی كه اساس همه علوم حوزوی از قرآن است.
وی گفت: علم فقه و اصول بدون توجه به قرآن كارايی ندارد؛ قرآن اولين و مهمترين محور تبيين و استخراج احكام فقهی است و روايات، تبيينكننده آيات هستند؛ به همين جهت اگر طلاب آشنايی خود را با ابعاد مختلف قرآن بيشتر كنند قطعا به آنان در فهم بهتر اين دروس نيز كمك خواهد كرد.
صادقی يادآور شد: طلاب بايد روزی حداقل يك تا دو ساعت را به قرائت و تدبر در آيات الهی اختصاص دهند و به شكل موضوعی يا ترتيبی به تفاسير قرآنی نيز توجه داشته باشند كه بتواند در آينده به فهم بهتر آنان از آيات كمك كند.
وی گفت: استفادهای كه طلاب از آيات الهی در پژوهشها، تبليغ و تنظيم مباحث میتوانند داشته باشند اين ضرورت را به و جود میآورد كه حتما بايد خود را در مسير فهم هرچه بيشتر قرآن قرار دهند زيرا هيچ علمی چون قرآن برای آنان سودمند نخواهد بود.
