هشتمین نشست «من، دیگری، معنا» در دانشگاه خوارزمی کرج برگزار شد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از البرز، رسول رسولی‌پور، عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی در هشتمین نشست از سلسله نشست‌های «من، دیگری، معنا» ویژه تبیین پدیده‌های نوظهور معنوی که 12 آذر در دانشگاه خوارزمی برگزار شد، با مروری بر مطالب ارائه شده در نشست‌های گذشته، گفت: این نشست‌ها، زمینه‌ آشنایی با جریان‌های نوظهور معنوی را ایجاد می‌کند و دیدگاه‌های آنان در مورد معنا بررسی می‌شود و از طریق شناخت این پدیده‌ها، زمینه‌ شناخت نسبت به خودمان و مکتب خودمان فراهم می‌شود.

وی مرگ‌اندیشی را راهی برای معنابخشی به زندگی دانست و افزود: هر چه قدر که بینش و معرفت انسان گسترده‌تر شود، هر لحظه از زندگی را عجین شده با مرگ می‌بیند.

رسولی‌پور با بیان اینکه تمام لحظات زندگی، لحظاتِ آمد و شد و نیستی و هستی است، تصریح کرد: هر «آنی» نمی‌آید مگر این‌که «آنی» رفته باشد و برای این‌که «آنی» بیاید باید از این‌که «آنی» برود، استقبال شود و برای داشتن حیات واقعی نیز باید از مرگ استقبال کرد.

وی افزود: استقبال از مرگ بدان معنی نیست که این زندگی تلخ است و باید خودکشی کرد؛ بلکه مرگ طبیعی که زمان خاص خود را دارد اما اندیشیدن در مرگ معنوی، مطابق آن چیزی که پیامبر(ص) در حدیث «موتوا قبل ان تموتوا؛ بمیرید پیش از آن که به مرگ طبیعی بمیرید» به ما می‌آموزد را باید مورد توجه قرار داد و از این طریق، زمینه‌های تجربه‌ جدید را فراهم کرد؛ چراکه هر حرکتی نیاز به یک توقف دارد؛ اگر کسی در زندگی خواستار جهش است باید بمیرد و توقف کند و همان طور که مشاهده می‌کنیم آدم‌های بزرگ، خلوت‌ها و بریدن‌هایی از جامعه دارند و  به تعبیر قرآن، تبتّل دارند و خود را برای مدتی از جمع حذف می‌کنند، تا انرژی خود را برای حرکت در آینده تقویت کنند.

این استاد دانشگاه خوارزمی تصریح کرد: تجربه مرگ طبیعی و یا مرگ معنوی زیباترین تجربه‌ای است که بشر در این زندگی می‌تواند داشته باشد؛ مرگ، گذری بین گذشته و آینده و دنیا و آخرت است و اگر از این پل نگذریم، نمی‌توانیم جهان ناسوت یا جهان مادیات را که دیده می‌شود، بگذرانیم و به جهان غیب و معنا که دیده نمی‌شود راه یابیم.

وی تصریح کرد: انسان باید دردگریز باشد و از درد و رنج استقبال نکند؛ انسان در مواجهه با دردها با مراجعه به پزشک و انواع طب مکمل، به‌دنبال رهایی از درد و رنج است و این نشان‌دهنده‌ آن است که افراد به‌دنبال چیزی هستند که ملائم با طبعشان باشد و درد ملایم با طبع او نیست و به همین دلیل از تمام دردهای جسمانی، روانی و حتی معنوی که بزرگترین آن حس بی‌معنایی در زندگی است، گریزان است.

رسولی‌پور خاطرنشان کرد: انگاره‌‌ اینکه درد از سوی خداست و خداوند درد را برای بندگان و حبِ خود اعطا می‌کند، انگاره نادرستی است و خداوند چیزی جزء عشق و محبت عطا نمی‌کند و درد و رنج هشداری جبری و اضطراری است که قدر موهبت‌هایی را که داریم، بدانیم.

وی در بخش دیگری از سخنان خود آگاهی را متفاوت از شناخت و معرفت دانست و گفت: هدف از آفرینش انسان، زیستن است نه دانستن و آگاهی متفاوت از دانستن است.

این استاد فلسفه تعابیر مختلفی از انسان را برای درک مفهوم آگاهی بیان کرد و افزود: در نگاه ماتریالیستی، انسان تک‌بُعدی است و انسان را فقط جسم می‌دانند و بعضی، غالباً انسان را ترکیبی از دو بُعد مانند روح و بدن، ذهن و بدن و یا روان و بدن می‌دانند؛ بعضی مکاتب نیز سه عنصر بدن، ذهن و نفس را برای حیات بشر قائل هستند؛ اما ادیان، عنصر چهارمی با عنوان روح را نیز معرفی می‌کنند.

رسولی‌پور تصریح کرد: رسیدن به مقام «فناء فی الله» از طریق شکستن همه قالبهاست؛ به‌طوری که فقط روح را می‌بینیم؛ اما در زندگی مادی که در آن ریاضت و سیر و سلوک نیست و با سه عنصر بدن، ذهن و نفس عجین شده‌ایم.

وی یادآور شد: گاهی اوقات یک موجود یا یک ذات، مانند همسر، کتاب و فرزند؛ و یا یک مفهوم، مانند ایثار، بخشش، رشد و کمال، به زندگی معنا می‌دهد وآن چیزی که به زندگی معنا می‌دهد، شناخت آن فرد یا مفهوم نیست؛ بلکه تجربه و زیستن با آن فرد یا مفهوم است.

رسولی‌پور تصریح کرد: زندگی آگاهانه زندگی‌ای است که به قول سقراط تجربه شود و تجربه یعنی تماس برقرار کردن با آن مفهوم و یا موجود و در زندگی آگاهانه و معنوی، با حقیقت اشیاء تماس پیدا می‌کنیم؛ چراکه در زندگیِ علمی به ظواهر اشیاء توجه می‌شود. گوهر و حقیقت انسان نه در ذهن، بدن و نفس، که در جان اوست.

وی ادامه داد: آگاهی دانستن نیست؛ بلکه تجربه و زیستن و همراهی کردن و همزیستی مسالمت آمیز با همه موجودات محیط اطراف است.

رسولی‌پور خاطر‌نشان کرد: شناخت از محیط معنابخش زندگی نیست؛ بلکه آگاهی‌ها و تجربه‌های ما نسبت به محیط اطراف، معنابخش زندگی ماست و با درک این موضوع که در هر مکان و زمان می‌توان با معنا زندگی کرد.

وی گفت: دست یافتن به آگاهی سهل‌الوصول است و نیاز به سیر و سلوک، ذکر و چله‌نشینی ندارد؛ بلکه دقت و توجه لازمه‌‌ آن است و سیر و سلوک و ریاضت برای درکِ روح و جان است.

رسولی‌پور در پایان گفت: در یک جامعه ایده‌آل، معرفت اصل و غایت نیست و باید آگاهانه زیست وعلمی که همراه با آگاهی و تهذیب نفس باشد به معنابخشی در زندگی کمک می‌کند اما اگر همراه با تهذیب و آگاهی نباشد، کشنده و نابود‌کننده است و به تعبیر امام خمینی(ره) حجاب اکبر است.