نگاهی به جاذبه‌های گردشگری و زیارتی شیراز

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از فارس، استان فارس، سرزمین سیاحت، زیارت و مهد تمدن ایرانی و اسلامی، در طول تاریخ همواره از مراکز شکوفایی و گسترش تمدن پارسی در نقاط گوناگون جهان به‌شمار می‌آمده است.

بناهای تاریخی ارزشمندی چون پاسارگاد، تخت جمشید، بیشابور، شهر گور و کاخ اردشیر بابکان و غیره بیانگر فرهنگ و تمدن درخشان تاریخی ایران زمین هستند.

فارس، این سرزمین چهار فصل که بیش از 1100 جاذبه طبیعی و گردشگری را در خود جای داده است، از استان‌های همیشه سرسبز و با طبیعتی بکر در کشور به‌شمار می‌رود. وجود یکی از زیباترین آبشارهای ایران به نام مارگون و همچنین دریاچه‌های تشک، بختگان، مهارلو، پریشان این استان را به یکی از زیستگاه‌های پرندگان مهاجر و تخم‌گذار تبدیل کرده است.

و اما در مورد شیراز مرکز این استان می‌توان گفت که کهن‌ترین اثر نوشتاری که نشان می‌دهد این شهر در چه زمانی بنا شده، مربوط به الواح گلی تخت جمشید است که واژه آن را «شی رازی ایش» نشان می‌دهد و صاحب‌نظران اظهار دارند که شیراز در زمان هخامنشیان به‌عنوان کارگاه ساختمانی تخت جمشید استفاده می‌شده است.

با ورود و پذیرش مذهب شیعه توسط مردم آزاداندیش و باتفکر شیراز، جانی تازه در کالبد این شهر به‌وجود آمد که به پویایی و شکوفایی علمی شهر شیراز انجامید و بناهای فراوانی در آن برگرفته از تعالیم و تفکرات مذهب شیعه ساخته شده‌اند.

این شهر دوران هخامنشیان،‌ ساسانیان، صفاریان، ‌دیلمیان، سلجوقیان، اتابکان، آل اینجو و آل مظفر، تیموریان، صفویه، افشاریان،‌ زندیه،‌ قاجاریه و معاصر را طی کرده است.

در این گزارش شرحی اجمالی از جاذبه‌های گردشگری و زیارتی شیراز توصیف می‌شود که در طی قرن‌های متمادی دارای تغییر و تحولات فراوانی شده‌اند.

آستان شاهچراغ(ع)؛ نگین شهر شیراز

نگین شهر شیراز، آستان مقدس حضر سیدامیراحمدبن موسی(ع) ملقب به شاهچراغ(ع) و سیدالسادات‌الاعظم است که معتبرترین منابعی که به شرح حال و زندگانی سیدمیراحمدبن موسی(ع) پرداخته‌اند، آشکار شدن مدفن ایشان را در عهد امیرمقرب‌الدین مسعودبن بدر بین سال‌های 623 تا 658 هجری قمری می‌دانند.

آرامگاه شاهچراغ از ابتدا تاکنون تعمیرات بسیاری را در خود دیده است که در اینجا به‌صورت مختصر بازگو می‌کنیم؛ در زمان اتابک سعدبن زنگی، امیر مقرب‌الدین مسعودبن بدر، وزیر این شهریار، بقعه و گنبدی بر فراز قبر وی ساخت و اتابک نیز رواقی بر آن افزود. سپس تاشی‌خاتون، مادر شاه اسحاق اینجو، در سال‌های 745 تا 750 هجری قمری تعمیراتی اساسی در آن انجام داد و بقعه، بارگاه، مدرسه عالی و مدفنی برای خود در جنوب آن ساخت و سی جزء قرآن نفیس منحصر به فرد با خطوط ثلث طلایی و تذهیب عالی به خط یحیی جمالی‌الصوفی را بر آن وقف کرد.
در زمان سلطنت شاه اسماعیل اول( سال 912 قمری) متولی بقعه، میرزا حبیب‌الله شریفی بود. وی تعمیرات اساسی در این بنا انجام داد؛ اما در سال 997 قمری بر اثر زمین‌لرزه نیمه‌ای از بنا ویران شد و در زمان شاه عباس اول دوباره تعمیر شد. در سال 1146 قمری نادرشاه افشار، یک هزار و 500 تومان وجه رایج برای تعمیر پرداخت و قندیلی به وزن 720 مثقال از طلای خالص با زنجیر نقره‌ای وقف کرد. این بقعه در سده سیزدهم قمری نیز چند بار خراب و دوباره تعمیر و بازسازی شد. فتحعلی شاه قاجار در سال 1243 قمری ضریحی بر آن وقف کرد و به علت شکاف‌های متعددی که در گنبد وجود داشت در سال 1337 خورشیدی آن را برچیدند و به جای آن با آهن و مصالح، بنایی مناسب و با دوام با همان طرح و با هزینه مردم شیراز ساختند.

آرامگاه سیدمیرمحمد(ع)
در صحن مطهر حضرت شاهچراغ(ع) که قدم می‌گذاری، در ضلع شرقی، چشمت به گنبدی فیروزه‌ای رنگ جلب می‌شود که در زیر آن پیکر مطهر حضرت سیدامیر محمد(ع) فرزند گرامی حضرت موسی‌بن جعفر(ع) و برادر شاهچراغ(ع) دفن شده است.

این امامزاده بزرگوار با حضرت سیدمیراحمدبن موسی(ع) (شاهچراغ(ع)) از یک مادرند و آن حضرت به قائم‌الیل و صائم‌النهار معروف بود و اهل فضل و تقوی بود.

آرامگاه حضرت سیدعلاءالدین حسین(ع)
آرامگاه حضرت سیدعلاءالدین حسین(ع) معروف به آستانه از زیارتگاه‌های معروف شیراز است که در خیابان و میدانی به همین نام قرار دارد و این حضرت برادر حضرت سیدمیراحمدبن موسی‌‌الکاظم(ع) شاهچراغ(ع) است.

هنگامی که این حضرت برای دیدار برادر خود، امام رضا(ع) از راه شیراز عازم خراسان بود، بر اثر یورش نیروهای قتلغ فرار کرده و خود را از دست دشمنان رهایی بخشید. پس از مدتی در جایی که اکنون بارگاه ملکوتیش قرار دارد، و در زمان حیات آن حضرت باغی بزرگ متعلق به حاکم بوده است، ایشان را یافته و شهید کردند.
این گزارش می‌افزاید، از دیگر آرامگاه‌های معروف شیراز می‌توان به آرامگاه حضرت علی‌بن حمزه(ع) فرزند حمزه از فرزندان امام موسی کاظم(ع)، امامزاده سید تاج‌الدین غریب(ع)، امامزاده بی‌بی دختران(س)، امامزاده ابراهیم(ع) و... اشاره کرد که در طول سال میزبان زائران و عاشقان اهل بیت(ع) بیشماری هستند.

دروازه قرآن؛ نماد شیراز
در دوران دیلمیان، در میانه تنگ الله اکبر و در میان کوه‌های باباکوهی و چهل مقام، تاق مرتفعی به صورت دروازه ساخته شده بود که بنیانگذار آن را عضدالدوله دیلمی می‌دانند. بنای نخستین دروازه قرآن از سنگ و گچ بوده است. وی پس از ساختن دروازه، دستور داد تا قرآنی بزرگ معروف به قران «هفده من» بر بالای آن قرار دهند تا کاروان‌ها به سلامت از زیر آن گذشته و به راه خود ادامه دهند. از زمان قرار دادن قرآن، این دروازه به دروازه قرآن مشهور شد و تاکنون به این نام باقی مانده است. این قرآن دو جلدی، مربوط به دوران تیموریان است و با خطوط ثلث و محقق منسوب به ابراهیم سلطان نوشته شده است.

بنای کنونی دروازه قرآن در سال 1327 هجری قمری به کوشش یکی از بازرگانان نیکوکار شیرازی به نام «حسین ایگار» معروف به «اعتمادالتجار» دوباره ساخته شد. آرامگاه بانی این دروازه در قسمت شرقی آن قرار دارد.

آرامگاه حافظ؛ خواجه شیراز
خواجه شمس‌الدین محمد ملقب به «لسان‌الغیب» و متخلص به حافظ از غزلسرایان بنام است که حدود سال 726 هجری قمری در شیراز به دنیا آمد.

حافظ علاقه فراوانی به شیراز داشت؛ از این رو به جز دو سفر کوتاه، در تمام عمر در شیراز اقامه گزید و سر انجام در سال 791 هجری قمری دیده از جهان فروبست و او را در گورستان مصلای شیراز به خاک سپردند که امروزه از آن قبرستان اثری نیست.
در دوره فرمانروایی میرزا ابوالقاسم گورکانی، شمس‌الدین محمد یغمای وزیر فرمانروا، ساختمان گنبدی بر تربیت حافظ بنا کرد و در جلوی آن حوض بزرگی قرار داشت که از آن رکن‌آباد پر می‌شد.
بنایی عظیم و باشکوه نیز در سال 1188 هجری قمری در دوران کریم خان ساخته شد. این آرامگاه در دوران قاجاریه بارها بازسازی شد و بنای امروزی آن با بهره‌گیری از عناصر معماری زندیه و یادمان‌های حافظ توسط «آندره گدار» معمار فرانسوی، طراحی و به اجرا درآمد.

آرامگاه سعدی
مشرف‌الدین مصلح‌بن عبدالله شیرازی مشهور به سعدی در اوایل سده هفتم هجری قمری در شیراز به دنیا آمد و این شاعر بزرگترین شاعری است که پس از فردوسی در آسمان ادب فارسی درخشیده است و هنوز نیز می‌درخشد و سرانجام در سال 690 هجری قمری در شیراز درگذشت.

آرامگاه سعدی در سده گذشته بارها تعمیر و بازسازی شده است و کریم خان زند در سال 1187 هجری قمری آن را از نو بنا کرد. بنای نخستین سعدی تا سال 1327 خورشیدی برپا بود تا اینکه به پیشنهاد انجمن آثار ملی فارس بنایی در خور مقام شامخ سعدی ساخته شد. این بنا دارای گنبدی زیبا است که در جلوی آن ایوانی تالار مانند قرار دارد که توسط هشت ستون سنگی نگه داشته می‌شود.
در بنای جدید، قبر سعدی در میان عمارتی هشت ضعلی با سقفی بلند و کاشی کاری شده قرار دارد. در داخل باغ و در محوطه‌ای پایین‌تر از سطح زمین، چشمه آب زلالی در جریان است. در میانه این مکان، حوضچه‌ای قرار دارد که آن را حوض ماهی می‌نامند. بر پایه یک سنت قدیمی، مردم شیراز برای برآورده شدن آرزوهای خود در حوض ماهی سکه می‌اندازند.

آرامگاه خواجوی کرمانی
محمودبن علی‌بن محمود از شاعران بنام سده هشتم هجری قمری است که لقبش «کمال‌الدین ابوالعطا» است و در شعر به «خواجو» تخلص می‌کرده است. وی در سال 689 هجری قمری در کرمان متولد شد، سپس در جوانی دیار کرمان را ترک کرده و به شیراز آمد. خواجو در سال 753 هجری قمری در سن 64 سالگی در شیراز درگذشت.

آرامگاه این شاعر در قسمت غربی تنگ الله اکبر و مشرف بر دروازه قرآن قرار گرفته است. بر بالای مزار خواجو، سنگ قبری قرار دارد که هیچ کتیبه‌ای بر روی آن نوشته نشده، مگر در بالای سنگ که آیه‌ای از قرآن به خط ثلث بر روی آن حجاری شده است.

ارگ کریم‌خانی
ارگ کریم‌خانی، مهم‌‌ترین و بزرگ‌ترین بنای دوران زندیه است که در سال 1180 هجری قمری به دستور کریم‌خان زند ساخته شده است.  این ارگ مرکز حکومتی کریم‌خان و خاندان زند و همچنین محل سکونت آنان بوده است. این ساختمان با زیربنای 4 هزار مترمربع و در زمینی به گستردگی 12 هزار و 800 متر مربع بنا شده است.

پس از سرنگونی حکومت زندیه و روی کار آمدن سلسله قاجار، ارگ به دارالحکومه تبدیل شد و به مکانی برای استقرار والیان و حاکمان فارس مبدل شد و مدت زمانی نیز به عنوان زندان مورد استفاده قرار گرفته است. این ارگ در مرکز شهر شیراز و در میدان شهدا(شهرداری) چشم هر رهگذری را به خود معطوف می‌کند.

باغ ارم
باغ ارم یکی از مشهورترین باغ‌های شیراز است که در شمال شیراز و در خیابان ارم جای دارد. پیشینه این باغ به دوران سلجوقی باز می‌شود و در تمام دوران آل‌اینجو پا برجا بوده است و در دوران زندیه نیز کریم‌خان زند در سازندگی و بهسازی این باغ اقداماتی انجام داد.

در اواخر دوران زندیه و اوایل دوران قاجار این باغ به مدت 75 سال به دست سران ایل قشقایی افتاد و در زمان ناصرالدین شاه قاجار، حسنعلی خان نصیرالملک، ساختمانی زیبا در آن پی‌ریزی کرد. این بنای ارزشمند را حاج محمد حسن معمار برجسته دوران قاجار ساخت و پس از آن به دلیل بدهی مالکان به تصرف دولت درآمد و به دانشگاه شیراز واگذار شد و اکنون تبدیل به باغ گیاهشناسی شده که در سازمان یونسکو نیز ثبت شده است.

باغ عفیف آباد
یکی از قدیمی‌ترین و زیباترین باغ‌های شیراز، باغ عفیف‌آباد است که آن را باغ گلشن نیز می‌نامند. این باغ با گستره‌ای بیش از 127 هزار مترمربع در جنوب خیابان قصردشت و در انتهای خیابان عفیف آباد قرار دارد.

باغ عفیف آباد در دوران صفویه یکی از باغ‌های آباد شیراز بوده است و در سال 1284 هجری قمری میرزاعلی خان قوام‌الملک باغ را خریداری و عمارتی زیبا در آن بنا نهاد. این باغ از شاهکارهای معماری دوران زندیه و قاجاریه به شمار می‌آید. وارثان باغ در روزگار پهلوی آن را به فرح پهولی هدیه دادند تا اینکه در سال 1340 خورشیدی، ارتش در مزایده خرید باغ برنده شده و آن را خریداری کرد و پس از انقلاب نیز به کوشش سازمان عقیدتی ـ سیاسی ارتش جمهوری اسلامی ایران، این باغ به موزه نظامی تبدیل شد.

باغ دلگشا
باغ دلگشا در نزدیکی آرامگاه سعدی و در غرب خیابان بوستان جای گرفته است. نزدیک بودن این باغ به کوه قلعه بندر باعث شده که برخی از پژوهشگران پیشنیه این باغ را به دوران کهن نسبت دهند. این باغ حدود 7 و نیم هکتار گستردگی دارد.

باغ دلگشا در دوران صفویه و نادرشاه افشار آباده بوده است اما در شورش تقی‌خان در سال 1150 هجری قمری این باغ رو به ویرانی نهاد و کریم خان زند آن را دوباره بازسازی کرد. امروزه باغ دلگشای شیراز به بهار نارنج آن معروف است.

باغ نظر( موزه پارس)
این باغ یکی دیگر از شاهکارهای دوران زندیه است که بین سال‌های 1179 تا 1193 هجری قمری ساخته شد. این مکان به نام‌های باغ موزه، باغ حکومتی، عمارت کلاه فرنگی و آرامگاه کریم‌خان زند نیز مشهور است.

باغ نظر در اوایل دوران قاجار نیز مورد توجه فرامانروایان بود و در سال 1320 هجری قمری حسین‌علی میرزا حاکم فارس این باغ را مقر حکومت خود قرار داد و در شمال غربی آن عمارتی به نام کاخ همایون ساخت و قسمت‌هایی از آن را به نام عمارت باغ خورشید و آییه نامگذاری کرد که هم‌اکنون از این عمارت اثری نیست و این مجموعه در سال 1315 خورشیدی به موزه پارس تبدیل شد.

باغ جهان نما
یکی از باغ‌های قدیمی و تاریخی شیراز است که با گستره حدود 4 هزار مترمربع در ضلع شمالی چهار راه حافظیه و در ضلع شرقی خیابان حافظ جای گرفته است و این باغ از دوران آل مظفر و آل اینجو تا دوران صفویه سرسبز و آباده بوده است.

باغ جهان نما در سال 1185 هجری قمری توسط کریم خان بازسازی شد و در دوران قاجار نیز محلی برای پذیرایی از میهمانان حکومتی بوده  است.

نارنجستان قوام
یکی از عمارت‌های زیبا و دیدنی شیراز نارنجستان قوام است که ساخت آن توسط علی محمدخان قوام‌الملک در سال 1290 هجری قمری آغاز و در سال 1305 هجری قمری به اتمام رسید. این باغ محل حکومت خاندان قوام‌الملک و همچنین برای تشکیل جلسات عمومی و نشست‌های بزرگان و اشراف در دوران قاجار مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

این باغ به دلیل داشتن درختان نارنج فراوانش به «نارنجستان» معروف شده است و مساحت آن 30 هزار و 85 متر مربع است که حدود 940 متر آن زیربناست. این مجموعه پس از انقلاب بازسازی شد و هم اینک به عنوان موزه مورد بازدید گردشگران قرار می‌گیرد.

خانه زینت‌الملکوک
در ضلع غربی نارنجستان قوام، عمارت زیبایی قرار دارد که به خانه زینت‌الملوک مشهور است. این خانه محل سکونت زینت‌الملوک (دختر قوام‌الملک چهارم) بوده است و دارای معماری‌ بی‌نظیری از دوران قاجار است.

در دهه اخیر نیز این خانه تبدیل به موزه مشاهیر فارس شده است که در آن مجسمه‌هایی از جنس موم از تمامی مشاهیر این استان ساخته شده که در پایین هر کدام شرحی از فعالیت‌های آنان نوشته شده است.

مسجد نو(مسجد شهدا)
مسجد نو در غرب میدان احمدی و روبه‌روی آرامگاه شاهچراغ(ع) قرار دارد. این مسجد پس از مسجد جامع عتیق، کهن‌ترین مسجد شیراز است که در زمان اتابک سعدبن زنگی در طی سال‌های 598 تا 615 هجری قمری حاکم وقت فارس ساخته شده است و اکنون تبدیل به مصلای نماز جمعه شیراز شده است.

مسجد وکیل
این مسجد در شرق عمارت کلاه‌فرنگی و بین حمام و بازار وکیل جای گرفته و از شاهکارهای دوران زندیه به شمار می‌رود. این بنا به دستور کریم خان زند در سال 1187 هجری قمری ساخته شد.

بنای مسجد با مساحتی در حدود 11 هزار متر مربع دربرگیرنده سردر مجلل، صحن،‌ ایوان‌های شمالی و جنوبی، شبستان‌های جنوبی و شرقی، رواق‌های شرقی و غربی و حیاط کوچک کناری است.

مسجد نصیرالملک
این مسجد یکی از زیباترین مسجدهای تاریخی دوران قاجار شیراز است که در محله گودعربان و خیابان لطفعلی خان زند قرار گرفته است. این مسجد در فاصله سال‌های 1293 تا 1305 هجری قمری به دستور حسن علی نصیرالملک ساخته شده است.

این مکان دارای مساحتی برابر با 2 هزار و 980 متر مربع و زیرزبنای 2 هزار و 216 متر مربع است و دارای صحنی وسیع، دو ایوان شمالی و جنوبی، دو شبستان شرقی و غربی و سردرورودی‌ زیبایی است.

مسجد جامع عتیق
مسجد جامع عتیق، کهن‌ترین مسجد شیراز است که به آن مسجد جمعه، مسجد آدینه و مسجد جامع نیز می‌گویند. این مسجد در شرق حرم شاهچراغ(ع) قرار دارد. مسجد مذکور در دوره 200 ساله سلطنت عمرولیث صفاری در سال 281 هجری قمری ساخته شده است.

این مسجد دارای 6 درب ورودی و خروجی است. درب ورودی ضلع شمالی به دروازه امام معروف است. در وسط صحن، بنایی مکعب شکل همانند خانه کعبه از گچ و سنگ ساخته شده که نزدیک به یک متر از سطح زمین بلندتر است و گرداگرد آن را ایوانی به عرض 2 متر فراگرفته است و این بنا که در سال 752 هجری قمری ساخته شده، دارالمصحف، بیت‌المصحف و خدای خانه نامیده می‌شود و این بدین رو است که این مکان علاوه بر نگه‌داری قرآن‌های تاریخی به خط امیرالمؤمنین(ع)، امام حسن(ع)، امام صادق(ع) و چند تن از یاران پیامبر و پیروان او محل تلاوت قرآن نیز بوده است. هم‌اینک برخی از این قرآن‌ها در موزه پارس نگهداری می‌شوند.

مسجد مشیرالملک
این مسجد از بناهای دوران قاجار است که در محله قدیمی «سنگ قدیمی» (محله ارامنه) شیراز، در خیابان قاآنی قرار گرفته است و این مسجد به دستور حاج میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک در سال 1264 هجری قمری آغاز و در سال 1274 هجری قمری به پایان رسید.

این مسجد از دید استحکام و معماری مانند مسجد وکیل است و ساختمان آن دارای چند شبستان و حجره دو طبقه است. در ناحیه غربی مسجد نیز،‌ تاقنمایی بلند وجود دارد و در پشت آن، شبستان اصلی مسجد قرار دارد.

حمام وکیل
حمام وکیل یکی از زیباترین و کامل‌ترین انواع حمام‌های خزینه‌ای ایرانی است که در نیمه‌های حکومت کریم خان زن با مساحت یک هزار و 350 متر مربع ساخته شد و از بخش‌های رختکن،‌ سالن اصلی و خزینه تشکیل شده است و در سقف رختکن نقش‌های برجسته مذهبی و اسطوره‌ای مانند معراج پیامبر(ص)، شمایل حضرت علی(ع) و ذوالفقار ایشان، شیرین و فرهاد، بیژن و منیژه، به چاه انداختن یوسف(ع)، قربانی کردن حضرت اسماعیل(ع) به دست حضرت ابراهیم(ع)، شیخ صنعان و دختر ترسا و... وجود دارد.

در سالن اصلی حمام، چهار ستون سنگی یک تکه و سقفی تاق مانند است که دارای نورگیری‌هایی برای روشنایی سالن است و خزینه حمام نیز شامل استخرم آب گرم، سر و ولرم است.

بازار وکیل
این بازار یکی دیگر از شاهکارهای معماری و بی‌مانند دوران زندیه است که در حدود سال‌های 1180 هجری قمری به سبک بازار قیصریه لار ساخته شده است.

این بازار دارای 74 تاق ضربی و خوش سیماست که سقف دراز بازار را پوشش می‌دهد و از بیرون چشم‌انداز جالبی همانند کوهان شتر را پدید آورده‌اند.

سرای مشیر
سرای مشیر مربوط به دوران قاجار بوده و از ساخته‌های میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک در سال 1288 هجری قمری است و سردرب بلند این بنا با لوح مرمرین آراسته شده که تاریخ ساخت بانی و چگونگی وقف آن را توضیح داده است و این مکان اکنون محلی برای عرضه صنایع دستی است.

به گزارش ایکنا، از دیگر اماکن تاریخی شیراز می‌توان به تکیه هفت تنان(موزه سنگ)، تکیه چهل تنان (آرامگاه 40 عارف)، گهواره دید (گهواره دیو)، مدرسه خان، چاه مرتاض علی، موزه نظامی، موزه عبرت، موزه سنگ، موزه فرش، موزه آواها و نواها، موزه لباس‌های سنتی و آیینی  ایران، موزه هنر مشکین‌فام، خانه ضیائیان (نقاشخانه قاجاریه)، بازار مسگرها، بازار نو و گردشگاه‌های طبیعی چون پارک ملی بمو، دریاچه مهارلو، آبشار قلات و... نام برد.

آرامگاه شاه شجاع(ع)
این آرامگاه در کنار بوستان کوهپایه در بلوار هفت تنان قرار گرفته است. ابوالفوارس جلال‌الدین فرزند امیرمبارزالدین محمد ملقب به «شاه شجاع» یکی از مهم‌ترین و شجاع‌ترین پادشاهان آل‌ مظفر است که در سال 1192 هجری قمری بقعه او توسط میرزا محمدخان ساخته شد. این آرامگاه به کوشش انجمن آثار ملی ساخته شده است.

آرامگاه عبدالله خفیف
ابوعبدالله شیخ محمدبن خفیف معروف به «شیخ کبیر» از بزرگان و عارفان با کرامات بسیار بوده است. وی در محلی که اکنون مدفن اوست، خانقاهی داشته و به ارشاد و راهنمایی مردم می‌پرداخته است و دلیل شهرت او به «خفیف» این است که دارای روحی سبک، غذایی سبک و دنیایی سبک بوده است و تاریخ وفات او را 371 هجری قمری نوشته‌اند. این بقعه در پشت بازار وکیل قرار دارد.

آرامگاه باباکوهی
در رشته کوه‌های شمالی شهر شیراز و در سمت چپ دروازه قرآن، کوه باباکوهی قرار دارد که به خاطر جای گرفتن قبر یکی از بزرگان و مشایخ اواخر سده چهارم هجری قمری به نام «باباکوهی» به این نام خوانده می‌شود.

شیخ ابوعبدالله بن‌عبیدالله شیرازی مشهور به باباکوهی یکی از سالکان بود که در سال 337 هجری قمری درگذشت و او را در این مکان به خاک سپردند. در این مکان چندین اتاق و یک حوض سنگی ساخته شده و درختان قدیمی آن، گویای پیشینه کهن آن است و در سمت بالاتر این گردشگاه، آرامگاه باباکوهی قرار دارد.
این مکان اکنون یکی از اصلی‌ترین مراکز تفریحی شهروندان شیرازی در صبح‌های جمعه است که برای رفتن به آن باید از بلوار جمهوری اسلامی، راه خاکی و سربالایی را پیش گرفت.
بنا بر این گزارش، از دیگر آرامگاه‌های شیراز که می‌توان از آن‌ها یاد کرد علاوه بر بقاع متبرکه فراوانی چون بقعه مادر حضرت شاهچراغ(ع) واقع در خیابان فرهنگ، آرامگاه شیخ روزبهان و آرامگاه سیبویه از عارفان، دانشمندان و فلاسفه بزرگ ایران زمین نام برد.