ذیالحجه ماه پرحادثه و پرخاطره/ مسلمبن عقیل(ع)، سرداری که وفاداریش الهامبخش زندگی امروز است
گروه اجتماعی: در ایام سال قمری ماه ذیالحجه با مناسبتهایی چون عرفات و قربانی کردن نفس توسط حاجیان در سرزمین وحی گره خورده اما مناسبتهایی چون شهادت پسرعم سیدالشهدا(ع) عظمت و بزرگی این ماه پرخاطره را بیشتر جلوه میکند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، ماه ذیالحجه تداعیکننده و یادآور ثبت روزهای شادی و غم اهل بیت(ع) است همان طور که در 18 این ماه مسلمانان شیعه با ولایت امیرمؤمنان(ع) غرق شادی و سرور هستند در نهم ذیالحجه نیز در غم شهادت جانسوز مسلمبن عقیل(ع) در سوگواری و عزادری به سر میبرند.
ماه ذىالحجه بسیار پرحادثه و پرخاطره است، روزهاى ماندگارى از شیرینترین روزهاى تاریخ اهل بیت(ع) که در کنار وقایعى جانسوز در این ماه جمع شده است یکی از این وقایع در نهم ذی الحجه با شهادت حضرت مسلم(ع) رقم می خورد.
مسلمبن عقیل(ع)؛ اسوه صداقت و فداکاری در راه خدا
تاریخ اسلام اسوههایی را در خود پرورانده که با صداقت و فداکاری در راه خدا، الهامبخش تعهد و فداکاری بودند و در زندگی به هدفهایی والاتر از لذتهای مادی اعتقاد داشتند و ارزشهای متعالی را میجوستند که مسلمبن عقیل(ع) یکی از این اسوهها است.
شنیدن نام این انسان والا و سرباز فداکار راه حق، یادآور رشادتها و جوانمردیها است و خواندن زندگینامه این سردار رشید اسلام، درس آموز، الهامبخش و سازنده خواهد بود و حماسه ایشان در کوفه، پیش درآمدی بر نهضت عظیم عاشورا به شمار میرود.
مسلمبن عقیل(ع) شخصیتی بود که فراز و نشیب روزگاران را فراوان دید و همچون کوهی استوار در مقابل آنان ایستاد، او دلاور آزادهای بود که با ثبت رسالتش در راه فدا شدن اباعبدالله(ع) معنای شجاعت و مردانگی را تفسیر کرد، او پرورده خاندان وحی و رسالت، برادرزاده امام علی(ع)، پسرعموی امام حسن(ع)، امام حسین(ع) و همسر رقیه دختر امیرمؤمنان(ع) است.
این سردار رشید اسلام در سن هیجده سالگی با رحلت پدرش، عمویش حضرت علی(ع) او را تحت سرپرستیِ خود قرار داد در این جا بود که مسلم، انواع علوم و معارف و نیز هنر رزم و دلیرمردی را از امام علی(ع) آموخت و در زمره یاران وفادار آن بزرگوار قرار گرفت و در جنگهای امام علی(ع) با بنی امیه، زیر پرچم فرماندهی عمویش حضرت علی(ع) جهاد کرد و در راه دفاع از اسلام بر ضد جاهلیت مزورانه که با ریاکاریهای ظاهری خود را آراسته بود، شجاعت و دلاوری های زیادی از خود نشان داد.
پس از شهادت امیرمؤمنان(ع) حضرت مسلم(ع) راه راستین دعوت و تبلیغ به اسلام را به همراه پسرعموهایش، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) با اخلاص و از خودگذشتگی ادامه داد و بهعنوان سفیر سیدالشهدا(ع) به بهترین شکل وظیفه خود را در نمایندگی از امام خویش انجام داد.
نامههای فراوان و فرستادگان مردم کوفه، امام حسین(ع) را بر آن داشت که برای اطمینان بیشتر کسی را به کوفه بفرستد تا درباره دعوت کوفیان تحقیق کند از این رو مسلم را فرا خواند و در نامه ای برای مردم کوفه چنین نوشت: «من برادر، پسرعمو و مطمئن ترین فرد خانواده ام را به سوی شما فرستادم و به وی دستور دادم تا نظر برگزیدگان و خردمندان شما را برای من بنویسد پس، با پسر عموی من بیعت کنید و او را تنها نگذارید».
مسلم(ع) در پنجم شوال سال 60 هجری به کوفه رسید و برای رعایت تدابیر امنیتی، مخفیانه وارد شهر شد او پس از ورود به کوفه به خانه مختار ابوعبیده ثقفی رفت شیعیان پس از مدتی نزد او آمدند و از وی به گرمی استقبال کردند، سپس حضرت مسلم(ع) نامه مولای خود امام حسین(ع) را برای آنان خواند کوفیان سراپا گوش شدند و با اشتیاق به کلمات امام(ع) گوش می دادند اشک در چشمان همگی آنان حلقه زده بود لذا پیش آمدند و با فرستاده آن حضرت(ع)، بیعت کردند.
شهادت مسلم(ع) در روز عرفه سال 60 هجری قمری
بدین ترتیب، نخستین روز حضور سفیر امام حسین(ع) در کوفه با استقبال گرم میزبانان، به رهبری حبیببن مظاهر به پایان رسید اما دشمن نیز بیکار ننشسته و در پی سرکوب قیامی بود که هر لحظه بیشتر بر تنوره آن ها دمیده می شد تا اینکه در شب عرفه جناب مسلم بن عقیل(ع) به منزل طوعه رفتند در روز عرفه سال 60 هجری قمری که روز چهارشنبه بود زندگی اش را در راه والای حق تقدیم اسلام کرد.
شیخ صدوق در کتاب امالی از ابن عباس روایت می کند که علیبن ابی طالب(ع) به رسول خدا(ص) عرض کرد: تو عقیل را دوست می داری؟ فرمود: آری، من عقیل را از دو جهت دوست دارم «نخست اینکه عقیل را برای وجود خودش دوست می دارم و سپس به جهت اینکه ابوطالب او را دوست داشت، دوست می دارم، فرزند همین عقیل در راه دوستی فرزند تو فدا می شود و چشمان مومنان برای او گریان خواهد شد و ملائکه بر او درود می فرستند».
