مشهدالرضا يكپارچه سياه پوش شد/ طنينانداز شدن ندای الهی العفو در حرم مطهر رضوی
گروه اجتماعی: مراسم احيای شب شهادت اميرمومنان علی(ع) شب گذشته، 7 مردادماه در فضای معنوی صحن و سرای بارگاه منور امام هشتم شيعيان برگزار و ندای الهی العفو در كنار بارگاه مطهر رضوی طنينافكن شد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، مراسم احيای شب شهادت اميرمومنان علی(ع) شب گذشته، 7 مردادماه در فضای معنوی صحن و سرای بارگاه منور امام هشتم شيعيان برگزار و ندای الهی العفو در كنار بارگاه مطهر رضوی طنينافكن شد.
شبهای قدر كه فرا میرسد، همه ماتمزده از يتيم شدن هستند، آری همه يتيم میشوند با رفتن علی(ع)، در شب نوزدهم رمضان اميرمومنان علی(ع) در محراب مسجد كوفه به دست عبدالرحمن بن ملجم مرادی ملعون ضربت شمشیر زهرآلود میخورند. این ملجمی که نه تنها فرزندان اميرالمومنين(ع) را و نه حتی كودكان يتيم كوفه، بلكه همه عالميان را با اين ضربت بیپدر كرد.
اين شب ها كه می رسد حال و هوای همه آسمانی می شود، انگار نه انگار كه آنها از جنس خاك هستند. همه سعی می كنند از فرصت مغتنمی كه خداوند برای توبه و استغفار برايشان در نظر گرفته استفاده كنند.
اين شب ها، شب نزول قرآن، شب فرود آمدن ملائكه و روح نام گرفته و عبادت در شب قدر برتر از عبادت هزار ماه است. در اين شب است كه مقدرات يك سال انسانها و روزیها، عمرها و امور ديگر آنها مشخص میشود. پيامبر مكرم اسلام حضرت محمد(ص) در تفسير سوره «قدر» می فرمايند: «هر كس شب قدر را احيا بدارد و مؤمن باشد و به روز جزا اعتقاد داشته باشد، تمامی گناهانش آمرزيده ميشود.»
شب های قدر، فرصتی عظيم است كه خدای متعال در اختيار بندگان خويش قرار می دهد تا خوبیها را جايگزين بديها، صلح و صفا را جايگزين اختلاف و تفرقه، احسان و نيكی را جايگزين ظلم و ستم، احسان به والدين را جايگزين عاق والدين و صله رحم را جايگزين قطع رحم كنند. پس چه بهتر است در اين شب های قدر از لحظه لحظه آن استفاده كنيم تا شايد بخشوده شويم و نام ما در گروه نيكبختان ثبت شود.
ميليون ها مسلمان عاشق از ساعاتی قبل از اذان مغرب در حرم مطهر رضوی حضور داشتند و بسياری نيز با خود افطاری آورده بودند تا از بركات اين شب استفاده كنند كه از اين قافله عقب نمانند.
همه آمده بودند، از كودك چند ماهه تا پيرمرد و پيرزن 90 ساله، جوانان و نوجوانان نيز حضور پرشور و قابل تاملی را در دومین شب قدر در كنار مضجع ملكوتی هشتيمن اختر تابناك امامت و ولادت داشتند. این حضور به حدی گسترده بود که بسياری از افراد به دليل نبود مكان در حرم امام رضا(ع) پشت درب های حرم نشسته بودند و با خدای خود مناجات می كردند.
انگار برای همه آن ها كارت دعوت فرستاده شده بود، با يكی از اين دلدادگان و عاشق اهل بيت(ع) كه هم زبان شدم، می گفت: اصلا قصد آمدن به حرم امام رضا(ع) را نداشتم و می خواستم به همراه خانواده به مسجد محله بروم ولی انگار يك نيرويی به من می گفت كه تو امشب در شب بی پدر شدن عاليمان بايد در كنار مرقد فرزند بزرگوارشان باشی بنابراين سعی كردم بيايم و شب زنده داری خود را در اين مكان مقدس انجام بدهم تا شايد پس از آن تطهير شدم و سرا پا عشق و معرفت به خانه بازگردم.
آری همه آمده بودند و هر كدام در گوشه ای آرام ناله كنان با خدای خود نجوا می كردند، و همه ترس از اين را داشتند كه نكند امشب هم بگذرد و دست خالی به خانه های خود بازگردند.
در اين ميان با جوانی تقريبا 22 ساله رو به رو شدم كه ناله كنان در گوشه ای از صحن جامع رضوی نشسته بود و با بغضی كه در گلويش بود زير لب مطالبی را زمزمه می كرد. جلوتر رفتم، وقتی خودم را معرفی كردم و از حس و حالش پرسيدم، گفت: اولين سالی است كه شب 21 ماه رمضان به حرم آمده ام و خيلی خوشحالم؛ شايد اگر امام رضا(ع) مرا نمی طلبيد من اينجا نبودم.
وی ادامه داد: با حضور در اين مكان روحانی و در اين شب عزيز توانستم به آرامش روحی زيادی دست پيدا كنم ولی اميدوارم بر سر حرف هايی كه با خدا و امام رضا(ع) زدم، بایستم.
از ساعت 21 كه دعای جوشن كبير شروع شد، ميليون ها انسان چه آن ها که داخل حرم بودند و چه آن هایی که در پشت درب های حرم نشسته بودند، يك صدا ندای «العفو، العفو» و «سُبْحانَكَ يا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رَبِّ» را زمزمه می كردند به گونه ای که فضايی معنوی در كنار بارگاه منور امام هشتم شيعيان حاکم شده بود.
پس از اتمام دعای پر فيض و روحانی جوشن كبير حجت الاسلام ناصر رفيعی، استاد حوزه و دانشگاه به ايراد سخنرانی برای زائران و مجاوران امام رضا(ع) پرداخت.
اما هر چه به زمان قرآن به سر گرفتن نزديك تر می شديم، قلب ها بيشتر و سریع تر می زد و خيلی ها به ساعت رو به روی خود نگاه می كردند كه كی زمان نجوا می رسد. و بالاخره زمان موعود فرا رسيد؛ ميليون ها مسلمان عاشق كه خود را از جای جای جهان اسلام به اين شهر رسانده بودند قرآن ها را با بغضی كه در گلویشان وجود داشت، بالای سر قرار دادند و ندای الهی العفو را با تمام وجود فریاد زدند.
فضای معنوی غيرقابل وصفی در جای جای اين بهشت حاکم بود، بسياری از اين مردم گریه كنان زير لب زمزمه می كردند، اگر امشب به تو پناه نبرم به چه كسی پناه ببرم، خودت نجاتم بده. اين ميليون ها عاشق با قرار دادن قرآن در بالای سرشان خداوند را به 14 معصوم(ع) قسم دادند تا با واسطه قرار دادن این بزرگواران بخشوده شوند، آن ها يك صدا از خداوند خواستند كه با عنايت و لطف خويش قلم عفو بر گناهان آنان بكشد و سرنوشت خوبی را برای سال آينده آنها رقم بزند.
ولی ای كاش توبه و گريه هايی را كه در اين شب ها انجام می دهيم، فراموش نكنيم و هر لحظه كه می خواهيم گناهی را انجام بدهيم ياد ناله های اين شب هايمان بيافتيم. پس باید گفت: پروردگارا در اين شب های عزيز ما را درياب، شايد آسمانی شويم.
التماس دعا
هانيه لازم رودی
شبهای قدر كه فرا میرسد، همه ماتمزده از يتيم شدن هستند، آری همه يتيم میشوند با رفتن علی(ع)، در شب نوزدهم رمضان اميرمومنان علی(ع) در محراب مسجد كوفه به دست عبدالرحمن بن ملجم مرادی ملعون ضربت شمشیر زهرآلود میخورند. این ملجمی که نه تنها فرزندان اميرالمومنين(ع) را و نه حتی كودكان يتيم كوفه، بلكه همه عالميان را با اين ضربت بیپدر كرد.
اين شب ها كه می رسد حال و هوای همه آسمانی می شود، انگار نه انگار كه آنها از جنس خاك هستند. همه سعی می كنند از فرصت مغتنمی كه خداوند برای توبه و استغفار برايشان در نظر گرفته استفاده كنند.
اين شب ها، شب نزول قرآن، شب فرود آمدن ملائكه و روح نام گرفته و عبادت در شب قدر برتر از عبادت هزار ماه است. در اين شب است كه مقدرات يك سال انسانها و روزیها، عمرها و امور ديگر آنها مشخص میشود. پيامبر مكرم اسلام حضرت محمد(ص) در تفسير سوره «قدر» می فرمايند: «هر كس شب قدر را احيا بدارد و مؤمن باشد و به روز جزا اعتقاد داشته باشد، تمامی گناهانش آمرزيده ميشود.»
شب های قدر، فرصتی عظيم است كه خدای متعال در اختيار بندگان خويش قرار می دهد تا خوبیها را جايگزين بديها، صلح و صفا را جايگزين اختلاف و تفرقه، احسان و نيكی را جايگزين ظلم و ستم، احسان به والدين را جايگزين عاق والدين و صله رحم را جايگزين قطع رحم كنند. پس چه بهتر است در اين شب های قدر از لحظه لحظه آن استفاده كنيم تا شايد بخشوده شويم و نام ما در گروه نيكبختان ثبت شود.
ميليون ها مسلمان عاشق از ساعاتی قبل از اذان مغرب در حرم مطهر رضوی حضور داشتند و بسياری نيز با خود افطاری آورده بودند تا از بركات اين شب استفاده كنند كه از اين قافله عقب نمانند.
همه آمده بودند، از كودك چند ماهه تا پيرمرد و پيرزن 90 ساله، جوانان و نوجوانان نيز حضور پرشور و قابل تاملی را در دومین شب قدر در كنار مضجع ملكوتی هشتيمن اختر تابناك امامت و ولادت داشتند. این حضور به حدی گسترده بود که بسياری از افراد به دليل نبود مكان در حرم امام رضا(ع) پشت درب های حرم نشسته بودند و با خدای خود مناجات می كردند.
انگار برای همه آن ها كارت دعوت فرستاده شده بود، با يكی از اين دلدادگان و عاشق اهل بيت(ع) كه هم زبان شدم، می گفت: اصلا قصد آمدن به حرم امام رضا(ع) را نداشتم و می خواستم به همراه خانواده به مسجد محله بروم ولی انگار يك نيرويی به من می گفت كه تو امشب در شب بی پدر شدن عاليمان بايد در كنار مرقد فرزند بزرگوارشان باشی بنابراين سعی كردم بيايم و شب زنده داری خود را در اين مكان مقدس انجام بدهم تا شايد پس از آن تطهير شدم و سرا پا عشق و معرفت به خانه بازگردم.
آری همه آمده بودند و هر كدام در گوشه ای آرام ناله كنان با خدای خود نجوا می كردند، و همه ترس از اين را داشتند كه نكند امشب هم بگذرد و دست خالی به خانه های خود بازگردند.
در اين ميان با جوانی تقريبا 22 ساله رو به رو شدم كه ناله كنان در گوشه ای از صحن جامع رضوی نشسته بود و با بغضی كه در گلويش بود زير لب مطالبی را زمزمه می كرد. جلوتر رفتم، وقتی خودم را معرفی كردم و از حس و حالش پرسيدم، گفت: اولين سالی است كه شب 21 ماه رمضان به حرم آمده ام و خيلی خوشحالم؛ شايد اگر امام رضا(ع) مرا نمی طلبيد من اينجا نبودم.
وی ادامه داد: با حضور در اين مكان روحانی و در اين شب عزيز توانستم به آرامش روحی زيادی دست پيدا كنم ولی اميدوارم بر سر حرف هايی كه با خدا و امام رضا(ع) زدم، بایستم.
از ساعت 21 كه دعای جوشن كبير شروع شد، ميليون ها انسان چه آن ها که داخل حرم بودند و چه آن هایی که در پشت درب های حرم نشسته بودند، يك صدا ندای «العفو، العفو» و «سُبْحانَكَ يا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رَبِّ» را زمزمه می كردند به گونه ای که فضايی معنوی در كنار بارگاه منور امام هشتم شيعيان حاکم شده بود.
پس از اتمام دعای پر فيض و روحانی جوشن كبير حجت الاسلام ناصر رفيعی، استاد حوزه و دانشگاه به ايراد سخنرانی برای زائران و مجاوران امام رضا(ع) پرداخت.
اما هر چه به زمان قرآن به سر گرفتن نزديك تر می شديم، قلب ها بيشتر و سریع تر می زد و خيلی ها به ساعت رو به روی خود نگاه می كردند كه كی زمان نجوا می رسد. و بالاخره زمان موعود فرا رسيد؛ ميليون ها مسلمان عاشق كه خود را از جای جای جهان اسلام به اين شهر رسانده بودند قرآن ها را با بغضی كه در گلویشان وجود داشت، بالای سر قرار دادند و ندای الهی العفو را با تمام وجود فریاد زدند.
فضای معنوی غيرقابل وصفی در جای جای اين بهشت حاکم بود، بسياری از اين مردم گریه كنان زير لب زمزمه می كردند، اگر امشب به تو پناه نبرم به چه كسی پناه ببرم، خودت نجاتم بده. اين ميليون ها عاشق با قرار دادن قرآن در بالای سرشان خداوند را به 14 معصوم(ع) قسم دادند تا با واسطه قرار دادن این بزرگواران بخشوده شوند، آن ها يك صدا از خداوند خواستند كه با عنايت و لطف خويش قلم عفو بر گناهان آنان بكشد و سرنوشت خوبی را برای سال آينده آنها رقم بزند.
ولی ای كاش توبه و گريه هايی را كه در اين شب ها انجام می دهيم، فراموش نكنيم و هر لحظه كه می خواهيم گناهی را انجام بدهيم ياد ناله های اين شب هايمان بيافتيم. پس باید گفت: پروردگارا در اين شب های عزيز ما را درياب، شايد آسمانی شويم.
التماس دعا
هانيه لازم رودی
