دعا در حقيقت برای عاقبت به خير شدن در پيشگاه خداوند است
كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم با اشاره به درخواست عاقبتبخيری امام سجاد(ع) در دعای يازدهم صحيفه سجاديه اظهار كرد: اينكه انسان نهايت كارش نيكو و سعادتمند شود، امری است كه مورد علاقه همه است، در حقيقت دعا برای عاقبتبخير شدن و قبولی در پيشگاه خداوند است كه بالاترين سعادت و خوشبختی است.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی(ايكنا)، حجتالاسلام والمسلمين محمود لطفيان سرگزی، كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم در جلسه شرح و تفسير دعاهای دهم تا دوازدهم صحيفه سجاديه كه با حضور سرگروههای طرح ياوران نماز در مسجد صاحبالزمان(عج) شهرك كامكار قم برگزار شد، با بيان اينكه امام سجاد(ع) در دعای دهم صحيفه سجاديه اراده خداوند را حاكم بر همه چيز معرفی میكند، گفت: امام سجاد(ع) ايستاده بر قلّه عرفان، درس پرستش حقيقی و نيايش خالصانه و خاضعانه را در زيباترين عبارات و كلمات بيان میكند.
وی افزود: در حقيقت اين دعا چگونه پناه بردن به خدا را آموزش میدهد و آنگاه كه انسان همه درها را بسته میبيند تنها يك در هميشه به روی او گشوده است و آن درگاه خداوند كريم است. درگاهی كه هيچكس از آن محروم نمیشود و نااميد برنمیگردد، امام سجاد(ع) راه بهره بردن از اين نعمت بزرگ را میآموزد تا به اين وسيله روحهای تشنه را از قطرات حياتبخش دعا و پرستش سيراب كرده و دريچهای نو بر آنها گشوده و نهال اميد و آرامش را در دلهای آنان بكارد.
مدير كانون نويسندگان استان قم بيان كرد: آنچه امام سجاد(ع) در اين دعا و دعاهای ديگر صحيفه در مقام نيايش و پرستش خداوند جل جلاله بيان میكند برگرفته از معرفت، شناخت، عشق و محبت ايشان به خداوند است، گويی كلمات و واژهها، پارهايی از وجود نورانی اوست كه به پيشگاه اقدس الهی عرضه میشود. عبادت امام معصوم(ع)، امامِ عبادتها و نيايش ايشان، امامِ نيايشهاست و هيچ انسانی نمیتواند بر قله رفيع معرفت، عشق و محبت امام معصوم(ع) نسبت به خداوند متعال دست پيدا كند و آنچه ما میتوانيم از بيانات، كلمات و عبارات نورانی ائمه معصومين(ع) و فرازهای ادعيه صحيفه سجاديه كسب كنيم، به قدر توان و استعداد و قابليت خود، تنها قطرهای از اين اقيانوس مواج معرفت الهی است و اين قطره نيز اگر نصيب شود همه ما را بس است.
وی با اشاره به درخواست عاقبتبخيری امام(ع) در دعای يازدهم اين كتاب اظهار كرد: دعای امام سجاد(ع) در اين فراز عاقبتبخيری است؛ اينكه انسان نهايت كارش نيكو و سعادتمند شود، امری است كه مورد علاقه همه است و اصولا تمامی فعاليتها و تلاشها به نوعی برای رسيدن به آن است، «حتی كسانی كه راه را گم كردهاند و به بيراهه میروند گمان میكنند به سوی سعادت و نيكبختی گام بر میدارند»، در حقيقت دعا برای عاقبتبخير شدن و قبولی در پيشگاه خداوند است كه بالاترين سعادت و خوشبختی است.
كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم ادامه داد: امام سجاد(ع) در اين دعا به ما میآموزد كه در دنيا قلب ذاكر، زبان شاكر و اعضای بدن بايد مطيع فرمان خدا باشد تا در آخرت پذيرفته درگاه خداوند شده و به توبه قلوب دست پيدا كند. اينكه انسان به اين درجه از شناخت برسد كه بداند در حيات دنيا دنبال چه چيز باشد و چه بخواهد يكی از نعمتهای بزرگ خداوند است. امام سجاد(ع) به ما در اين دعا میآموزد تا در حيات دنيوی اين هدف را دنبال كنيم كه با گفتار و كردار شايسته و مورد رضای خداوند به اين سعادت بزرگ نائل شويم و ابلاغ توبه مقبول را از پيشگاه خداوند متعال بهطور كامل دريافت كنيم.
حجتالاسلام لطفيان گفت: همچنين امام(ع) در دعای دوازدهم صحيفه سجاديه به ما شيوه اقرار به گناه و درخواست توفيق را برای توبه و بازگشت از معصيت بهسوی اطاعت از خدای متعال را آموزش میدهد. امام محمد باقر(ع) فرمودند «به خدا قسم، خداوند متعال از مردم جز دو خصلت نخواسته است، اول اينكه به نعمتها اعتراف كنند كه برای ايشان میافزايد و بركت، رزق و روزی مادی و معنوی است، دوم اينكه به گناه اقرار كند كه آنها را از آنان میآمرزد».
كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم با بيان اينكه امام سجاد(ع) در اين دعا به ما میآموزد كه چگونه عرض تقصير به پيشگاه خداوند ببريم و چگونه از او درخواست بازگشت و توبه كنيم، افزود: امام(ع) بهطور غيرمستقيم به ما آموزش میدهد كه برای رسيدن به رضای الهی بايد اوامر و فرامين خداوند سبحان يعنی دستورات مكتب را انجام دهيم و از آنچه خداوند متعال نهی كرده و خلاف دستور قرآن است دوری كنيم و با بكارگيری صحيح نعمتها و امكانات الهی كه به ما ارزانی داشته است شكر وی را به جا آوريم.
مدير كانون نويسندگان استان قم عنوان كرد: مسلما كسی كه به پيشگاه خداوند متعال روی میآورد و توبه و بازگشت میكند و در حقيقت تصميم میگيرد كه انسان ديگری شود و گذشته را جبران كند، بازگشت و توبه او بايد دارای ويژگیها و علائمی باشد كه حالت بازگشت را در او نشان بدهد. امام سجاد(ع) حالات جسمی و روحی انسان توبهكننده واقعی را دقيقا ترسيم میفرمايد و اين جز از امام معصوم(ع) كه طبيب الهی انسان است و به همه زوايای وجود او و به علم الهی، آگاهی دارد از كس ديگری برنمیآيد.
وی يادآور شد: امام سجاد(ع) در بخش ديگر دعا و در حين مناجات و نيايش به يكی از مهمترين و اساسیترين ارزشهای الهی يعنی دوری از استكبار اشاره میكند. از حالت استكبار كه باعث میشود انسان به سوی نافرمانی و در نتيجه گناه روی آورد، دور شود و اگر گناهی مرتكب شد بر آن اصرار نكند و آن را پيگيری نكند و بهوسيله استغفار در پی جبران گناه و اثرات آن برآيد و از خداوند طلب بخشش كند. كسی كه اين حالات را داشته باشد هميشه در خط و راه خداوند گام بر میدارد، لذا مسلمان كسی است كه به فرمايش امام سجاد(ع) خداوند، او را به اين خاطر از همه بيشتر دوست دارد.
وی افزود: در حقيقت اين دعا چگونه پناه بردن به خدا را آموزش میدهد و آنگاه كه انسان همه درها را بسته میبيند تنها يك در هميشه به روی او گشوده است و آن درگاه خداوند كريم است. درگاهی كه هيچكس از آن محروم نمیشود و نااميد برنمیگردد، امام سجاد(ع) راه بهره بردن از اين نعمت بزرگ را میآموزد تا به اين وسيله روحهای تشنه را از قطرات حياتبخش دعا و پرستش سيراب كرده و دريچهای نو بر آنها گشوده و نهال اميد و آرامش را در دلهای آنان بكارد.
مدير كانون نويسندگان استان قم بيان كرد: آنچه امام سجاد(ع) در اين دعا و دعاهای ديگر صحيفه در مقام نيايش و پرستش خداوند جل جلاله بيان میكند برگرفته از معرفت، شناخت، عشق و محبت ايشان به خداوند است، گويی كلمات و واژهها، پارهايی از وجود نورانی اوست كه به پيشگاه اقدس الهی عرضه میشود. عبادت امام معصوم(ع)، امامِ عبادتها و نيايش ايشان، امامِ نيايشهاست و هيچ انسانی نمیتواند بر قله رفيع معرفت، عشق و محبت امام معصوم(ع) نسبت به خداوند متعال دست پيدا كند و آنچه ما میتوانيم از بيانات، كلمات و عبارات نورانی ائمه معصومين(ع) و فرازهای ادعيه صحيفه سجاديه كسب كنيم، به قدر توان و استعداد و قابليت خود، تنها قطرهای از اين اقيانوس مواج معرفت الهی است و اين قطره نيز اگر نصيب شود همه ما را بس است.
وی با اشاره به درخواست عاقبتبخيری امام(ع) در دعای يازدهم اين كتاب اظهار كرد: دعای امام سجاد(ع) در اين فراز عاقبتبخيری است؛ اينكه انسان نهايت كارش نيكو و سعادتمند شود، امری است كه مورد علاقه همه است و اصولا تمامی فعاليتها و تلاشها به نوعی برای رسيدن به آن است، «حتی كسانی كه راه را گم كردهاند و به بيراهه میروند گمان میكنند به سوی سعادت و نيكبختی گام بر میدارند»، در حقيقت دعا برای عاقبتبخير شدن و قبولی در پيشگاه خداوند است كه بالاترين سعادت و خوشبختی است.
كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم ادامه داد: امام سجاد(ع) در اين دعا به ما میآموزد كه در دنيا قلب ذاكر، زبان شاكر و اعضای بدن بايد مطيع فرمان خدا باشد تا در آخرت پذيرفته درگاه خداوند شده و به توبه قلوب دست پيدا كند. اينكه انسان به اين درجه از شناخت برسد كه بداند در حيات دنيا دنبال چه چيز باشد و چه بخواهد يكی از نعمتهای بزرگ خداوند است. امام سجاد(ع) به ما در اين دعا میآموزد تا در حيات دنيوی اين هدف را دنبال كنيم كه با گفتار و كردار شايسته و مورد رضای خداوند به اين سعادت بزرگ نائل شويم و ابلاغ توبه مقبول را از پيشگاه خداوند متعال بهطور كامل دريافت كنيم.
حجتالاسلام لطفيان گفت: همچنين امام(ع) در دعای دوازدهم صحيفه سجاديه به ما شيوه اقرار به گناه و درخواست توفيق را برای توبه و بازگشت از معصيت بهسوی اطاعت از خدای متعال را آموزش میدهد. امام محمد باقر(ع) فرمودند «به خدا قسم، خداوند متعال از مردم جز دو خصلت نخواسته است، اول اينكه به نعمتها اعتراف كنند كه برای ايشان میافزايد و بركت، رزق و روزی مادی و معنوی است، دوم اينكه به گناه اقرار كند كه آنها را از آنان میآمرزد».
كارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم با بيان اينكه امام سجاد(ع) در اين دعا به ما میآموزد كه چگونه عرض تقصير به پيشگاه خداوند ببريم و چگونه از او درخواست بازگشت و توبه كنيم، افزود: امام(ع) بهطور غيرمستقيم به ما آموزش میدهد كه برای رسيدن به رضای الهی بايد اوامر و فرامين خداوند سبحان يعنی دستورات مكتب را انجام دهيم و از آنچه خداوند متعال نهی كرده و خلاف دستور قرآن است دوری كنيم و با بكارگيری صحيح نعمتها و امكانات الهی كه به ما ارزانی داشته است شكر وی را به جا آوريم.
مدير كانون نويسندگان استان قم عنوان كرد: مسلما كسی كه به پيشگاه خداوند متعال روی میآورد و توبه و بازگشت میكند و در حقيقت تصميم میگيرد كه انسان ديگری شود و گذشته را جبران كند، بازگشت و توبه او بايد دارای ويژگیها و علائمی باشد كه حالت بازگشت را در او نشان بدهد. امام سجاد(ع) حالات جسمی و روحی انسان توبهكننده واقعی را دقيقا ترسيم میفرمايد و اين جز از امام معصوم(ع) كه طبيب الهی انسان است و به همه زوايای وجود او و به علم الهی، آگاهی دارد از كس ديگری برنمیآيد.
وی يادآور شد: امام سجاد(ع) در بخش ديگر دعا و در حين مناجات و نيايش به يكی از مهمترين و اساسیترين ارزشهای الهی يعنی دوری از استكبار اشاره میكند. از حالت استكبار كه باعث میشود انسان به سوی نافرمانی و در نتيجه گناه روی آورد، دور شود و اگر گناهی مرتكب شد بر آن اصرار نكند و آن را پيگيری نكند و بهوسيله استغفار در پی جبران گناه و اثرات آن برآيد و از خداوند طلب بخشش كند. كسی كه اين حالات را داشته باشد هميشه در خط و راه خداوند گام بر میدارد، لذا مسلمان كسی است كه به فرمايش امام سجاد(ع) خداوند، او را به اين خاطر از همه بيشتر دوست دارد.
