تحصيل طلاب غيرايرانی در ايران در تاريخ شيعه بینظير است
گروه حوزههای علميه: آيتالله العظمی سبحانی ايجاد فرصت بسيار مناسب برای تحصيل طلاب خارجی در حوزه علميه قم را در تاريخ شيعه بینظير ذكر كرد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) شعبه قم، آيتالله العظمی جعفر سبحانی مرجع تقليد شيعيان روز چهارشنبه 16 مرداد ماه در جلسه تفسير قرآن كريم در مدرسه حجتيه قم گفت: در قم دانشگاهی مانند جامعهالمصطفی داريم كه در قالب آن هزاران نفر از طلاب خارجی تحصيل می كنند و اين گونه آموزش علوم دينی به آنها در تاريخ شيعه بینظير است و تا قبل از انقلاب تنها چند نفر طلبه خارجی در قم مشغول به تحصيل بودند.
وی خلقت آسمانها و زمين توسط خداوند را مورد اشاره قرار داد و ابراز كرد: قرآن در اين مورد تاكيد میكند كه آيا خدا با اين قدرت نمیتواند انسانها را مجددا بيافريند؟ لذا بايد به دقت نظر خداوند در ترتيب كلمات و آوردن واژههای قرآن توجه داشته باشيم چرا كه در كتاب آسمانی مسلمانان هيچ كلمهای بدون حكمت آورده نشده است.
وی بيان كرد: فواصلالآياتی كه در قرآن كريم میبينيم در حقيقت همان سجع و قافيه در نظم و نثر هستند و خداوند خلاق و عليم است و آيات كتاب خود را بر اساس نظم ويژهای تنظيم كرده است.
وی با اشاره به آيات پايانی سوره مباركه يس گفت: مشركان از روز قيامت و معاد هراس داشتند، آنها همواره از توحيد و معاد ترس میترسيدند چرا كه حساب و كتاب آن روز مشركان را در هراس فرو میبرد.
مفسر قرآن كريم افزود: مفسر بزرگ مرحوم علامه طباطبايی بيان كرده است كه دو هزار آيه قرآن در مورد معاد است؛ به تصريح قرآن مشركان هيچ اعتقادی به معاد ندارند و به همين دليل به شبههافكنی در اين زمينه میپردازند.
وی استدلالهای قرآن در مقابل شبهههای منكران معاد را مورد اشاره قرار داد و تصريح كرد: واژه «توفی» در قرآن كريم در راستای پاسخ به مشركان به كار رفته است و در حقيقت اين واژه به معنای اخذ كردن روح است. اين روح اخد شده، به جهان ديگر بازگردانده میشود و اين همان معاد است.
استاد برجسته حوزه ادامه داد: قدرت خدا به حدی است كه تمام اجزای بدن انسانها را پس از مرگ دوباره قادر است جمع كند اما آنچه مهم است روح آدمی است. يكی از علمای الازهر در مورد زنده نبودن حضرت عيسی(ع) آياتی از سوره مائده را اشاره كرده است اما بايد در جواب به او كه عرب است بگوييم كه نبايد چنين اشتباهی بكند زيرا كلمه توفی در اين آيات بيانگر اخذ كردن است.
آيتالله العظمی سبحانی افزود: يكی از دلايلی كه خداوند برای مشركان میآورد اين است كه همان خدايی كه در ميان درختان سبز آتشی قرار داده میتواند در روز قيامت اموات را زنده كند.
وی افزود: در گذشته وقتی میخواستند آتش روشن كنند از چوب دو نوع درخت مخصوص استفاده میشد و اين همان درختانی هستند كه در عين سبز بودن و مرطوب بودن میتوانند آتش توليد كنند و قدرت الهی را نشان دهند.
وی خلقت آسمانها و زمين توسط خداوند را مورد اشاره قرار داد و ابراز كرد: قرآن در اين مورد تاكيد میكند كه آيا خدا با اين قدرت نمیتواند انسانها را مجددا بيافريند؟ لذا بايد به دقت نظر خداوند در ترتيب كلمات و آوردن واژههای قرآن توجه داشته باشيم چرا كه در كتاب آسمانی مسلمانان هيچ كلمهای بدون حكمت آورده نشده است.
وی بيان كرد: فواصلالآياتی كه در قرآن كريم میبينيم در حقيقت همان سجع و قافيه در نظم و نثر هستند و خداوند خلاق و عليم است و آيات كتاب خود را بر اساس نظم ويژهای تنظيم كرده است.
وی با اشاره به آيات پايانی سوره مباركه يس گفت: مشركان از روز قيامت و معاد هراس داشتند، آنها همواره از توحيد و معاد ترس میترسيدند چرا كه حساب و كتاب آن روز مشركان را در هراس فرو میبرد.
مفسر قرآن كريم افزود: مفسر بزرگ مرحوم علامه طباطبايی بيان كرده است كه دو هزار آيه قرآن در مورد معاد است؛ به تصريح قرآن مشركان هيچ اعتقادی به معاد ندارند و به همين دليل به شبههافكنی در اين زمينه میپردازند.
وی استدلالهای قرآن در مقابل شبهههای منكران معاد را مورد اشاره قرار داد و تصريح كرد: واژه «توفی» در قرآن كريم در راستای پاسخ به مشركان به كار رفته است و در حقيقت اين واژه به معنای اخذ كردن روح است. اين روح اخد شده، به جهان ديگر بازگردانده میشود و اين همان معاد است.
استاد برجسته حوزه ادامه داد: قدرت خدا به حدی است كه تمام اجزای بدن انسانها را پس از مرگ دوباره قادر است جمع كند اما آنچه مهم است روح آدمی است. يكی از علمای الازهر در مورد زنده نبودن حضرت عيسی(ع) آياتی از سوره مائده را اشاره كرده است اما بايد در جواب به او كه عرب است بگوييم كه نبايد چنين اشتباهی بكند زيرا كلمه توفی در اين آيات بيانگر اخذ كردن است.
آيتالله العظمی سبحانی افزود: يكی از دلايلی كه خداوند برای مشركان میآورد اين است كه همان خدايی كه در ميان درختان سبز آتشی قرار داده میتواند در روز قيامت اموات را زنده كند.
وی افزود: در گذشته وقتی میخواستند آتش روشن كنند از چوب دو نوع درخت مخصوص استفاده میشد و اين همان درختانی هستند كه در عين سبز بودن و مرطوب بودن میتوانند آتش توليد كنند و قدرت الهی را نشان دهند.
