بيان عاطفی صرف و بیمحتوايی اشعار؛ از آسيبهای عزاداری برای اباعبدالله(ع)
گروه حوزههای علميه: بيان عاطفی صرف و نگاه تكبعدی به مصيبتها، عدم معرفتافزايی در اشعار و نوحهها، نگاه جبرآلود به حماسه عاشورا، بررسی نكردن سند در منابع تاريخی عاشورا، نقل بدون تحليل وقايع عاشورا، و...از آسيبهای عزاداری و اقامه مصيبت سيدالشهدا(ع) به شمار میرود.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، حجتالاسلام حبيبالله شريفی، در نشست علمی «بررسی آسيبهای عزاداری» كه چهارشنبه، هشتم آبانماه، به همت معاونت پژوهش و انجمن علمی پژوهشی فقه تربيتی مجتمع آموزش عالی فقه(حجتيه) در سالن شهيد مطهری اين مجتمع برگزار شد، با اشاره به شبهات روز در مورد عاشورا، اظهار كرد: در هر سال، زمانی كه ايام محرم فرا میرسد، زمزمههايی در رسانههای ارتباط جمعی و رسانههای مجازی شنيده میشود كه چه نيازی به عزاداری شهيدان چندين قرن قبل است و چرا بايد شيعيان اين گونه عزاداری كنند.
وی افزود: عزاداری اهلبيت(ع)، مصداق بارز زنده نگه داشتن شعاير الهی است كه مورد توجه اهلبيت(ع) و شخصيتهای به نام شيعه در اين قرون بوده است.
اين كارشناس فقهی با اظهار اين كه بنيانگذار عزاداری و نخستين عزادار از ميان معصومين(ع)، نبی مكرم اسلام(ص) بودند، بيان كرد: اين الگويی است كه ما از قرآن و پيامبر(ص) آموختيم كه در عضر غيبت نيز مورد توجه مراجع عظام تقليد بود كه امام خمينی(ره)، در قرن حاضر توانستند كه اين سنت حسنه را احيا كنند.
در ادامه، حجتالاسلام سيد آقاحسن حسينی با بيان اين كه صبر و شكيبايی در ماتم، سوگ و مصيبت، معنی لغوی عزا است، ابراز كرد: واژه عزاداری، تركيب دو كلمه عزا و دار است كه در اصطلاح عرفی برای ايام خاص سوگواری به كار برده میشود.
اين كارشناس فقه، با اشاره به واژههای متداول در عزاداری، اظهار كرد: صبر و دلداری دادن به بازماندگان تسلی است و بيان غم به زبان شعر نيز نوحه نام دارد. ماتمزده نيز به گروهی كه غم و ماتم خود را نشان میدهند، اطلاق میشود.
وی با اظهار اين كه مرثيه، به بيان عزايی گفته میشود كه همراه گريه و ندبه باشد، اضافه كرد: عزاداری در مجالس اهلبيت(ع)، مشتمل بر سخنرانیهای در موضوعات حوادث تاريخی و عزاداری با لباس سياه و حركت دستجات سينهزنی و نوحهخوانی همراه با گريه و زاری است.
حجتالاسلام حسينی، با اشاره به آسيبهای عزاداری، تأكيد كرد: بيشترين آسيب متوجه سخنرانان، مداحان و مسئولان هيئات مذهبی است كه به عنوان متوليان عزاداری اهلبيت(ع) شناخته میشوند كه در برخی از موارد با عدم تبيين مناسب اهداف واقعه عاشورا و وقايع تاريخی آن و افسانهسازی همراه میشود.
وی عنوان كرد: بيان عاطفی صرف و نگاه تكبعدی به مصيبتها، عدم معرفتافزايی در اشعار و نوحهها، نگاه جبرآلود به حماسه عاشورا، بررسی نكردن سند در منابع تاريخی عاشورا، نقل بدون تحليل وقايع عاشورا، نقل حماسه عاشورا بدون كاربردیسازی آن در ميان اجتماع كنونی هر كشوری، سنتهای جاهلی در ميان اقشار و جوامع گوناگون در اقامه عزا، از ديگر آسيبهای عزاداری و اقامه مصيبت سيدالشهدا(ع) به شمار میرود.
در پايان، حجتالاسلام دورانعلی محسنی اذعان كرد: هر پديده اجتماعی با مرور زمان در خطر انحرافات و دگرگونیها میافتد كه عزاداری اهلبيت(ع) به عنوان مصداق بارز تاريخی - اجتماعی شيعه، بيشتر در معرض اين خطر قرار دارد.
اين محقق جامعهالمصطفی(ص)، با اشاره به جريانهای غربی مخالف شيعه، اظهار كرد: دكتر مايكل بران میگويد در تحقيق ميدانی كه در ميان اديان الهی انجام داديم، تنها اسلام را جريانساز و پويا يافتيم و در ميان مذاهب آن، مذهب شيعه را تأثيرگذارتر ديديم و نهاد مرجعيت را نيز سرنوشتساز يافتيم كه چگونه با يك فتوای دينی، بسيج همگانی در ميان پيروان اين مذهب به وجود میآيد.
وی اضافه كرد: به اذعان اين محقق آمريكايی، تنها راه افتراق و اختلاف در ميان مذهب شيعه جنگ داخلی است، دكتر مايكل بران میافزايد كه از ميان مراسمهای دينی شيعيان نيز مراسم عاشورا و عزاداری امام حسين(ع) را تأثيرگذارتر از ديگر مراسمهای دينی يافتيم و به اين نتيجه رسيديم كه بايد اين مراسم را نوعی خرافهگرايی به جهانيان معرفی كنيم تا از گرويدن بيشتر آنها به مذهب شيعه جلوگيری كنيم.
حجتالاسلام محسنی مبلغان را يكی از استوانههای اقامه عزا در تاريخ شيعه دانست و اذعان كرد: بهترين شيوه برای تبلغ دينی، در آميختن تبليغ سنتی كه نمونه بارز آن منبر است، با تبليغ نوين و استفاده از ابزارهای به روز است.
وی افزود: عزاداری اهلبيت(ع)، مصداق بارز زنده نگه داشتن شعاير الهی است كه مورد توجه اهلبيت(ع) و شخصيتهای به نام شيعه در اين قرون بوده است.
اين كارشناس فقهی با اظهار اين كه بنيانگذار عزاداری و نخستين عزادار از ميان معصومين(ع)، نبی مكرم اسلام(ص) بودند، بيان كرد: اين الگويی است كه ما از قرآن و پيامبر(ص) آموختيم كه در عضر غيبت نيز مورد توجه مراجع عظام تقليد بود كه امام خمينی(ره)، در قرن حاضر توانستند كه اين سنت حسنه را احيا كنند.
در ادامه، حجتالاسلام سيد آقاحسن حسينی با بيان اين كه صبر و شكيبايی در ماتم، سوگ و مصيبت، معنی لغوی عزا است، ابراز كرد: واژه عزاداری، تركيب دو كلمه عزا و دار است كه در اصطلاح عرفی برای ايام خاص سوگواری به كار برده میشود.
اين كارشناس فقه، با اشاره به واژههای متداول در عزاداری، اظهار كرد: صبر و دلداری دادن به بازماندگان تسلی است و بيان غم به زبان شعر نيز نوحه نام دارد. ماتمزده نيز به گروهی كه غم و ماتم خود را نشان میدهند، اطلاق میشود.
وی با اظهار اين كه مرثيه، به بيان عزايی گفته میشود كه همراه گريه و ندبه باشد، اضافه كرد: عزاداری در مجالس اهلبيت(ع)، مشتمل بر سخنرانیهای در موضوعات حوادث تاريخی و عزاداری با لباس سياه و حركت دستجات سينهزنی و نوحهخوانی همراه با گريه و زاری است.
حجتالاسلام حسينی، با اشاره به آسيبهای عزاداری، تأكيد كرد: بيشترين آسيب متوجه سخنرانان، مداحان و مسئولان هيئات مذهبی است كه به عنوان متوليان عزاداری اهلبيت(ع) شناخته میشوند كه در برخی از موارد با عدم تبيين مناسب اهداف واقعه عاشورا و وقايع تاريخی آن و افسانهسازی همراه میشود.
وی عنوان كرد: بيان عاطفی صرف و نگاه تكبعدی به مصيبتها، عدم معرفتافزايی در اشعار و نوحهها، نگاه جبرآلود به حماسه عاشورا، بررسی نكردن سند در منابع تاريخی عاشورا، نقل بدون تحليل وقايع عاشورا، نقل حماسه عاشورا بدون كاربردیسازی آن در ميان اجتماع كنونی هر كشوری، سنتهای جاهلی در ميان اقشار و جوامع گوناگون در اقامه عزا، از ديگر آسيبهای عزاداری و اقامه مصيبت سيدالشهدا(ع) به شمار میرود.
در پايان، حجتالاسلام دورانعلی محسنی اذعان كرد: هر پديده اجتماعی با مرور زمان در خطر انحرافات و دگرگونیها میافتد كه عزاداری اهلبيت(ع) به عنوان مصداق بارز تاريخی - اجتماعی شيعه، بيشتر در معرض اين خطر قرار دارد.
اين محقق جامعهالمصطفی(ص)، با اشاره به جريانهای غربی مخالف شيعه، اظهار كرد: دكتر مايكل بران میگويد در تحقيق ميدانی كه در ميان اديان الهی انجام داديم، تنها اسلام را جريانساز و پويا يافتيم و در ميان مذاهب آن، مذهب شيعه را تأثيرگذارتر ديديم و نهاد مرجعيت را نيز سرنوشتساز يافتيم كه چگونه با يك فتوای دينی، بسيج همگانی در ميان پيروان اين مذهب به وجود میآيد.
وی اضافه كرد: به اذعان اين محقق آمريكايی، تنها راه افتراق و اختلاف در ميان مذهب شيعه جنگ داخلی است، دكتر مايكل بران میافزايد كه از ميان مراسمهای دينی شيعيان نيز مراسم عاشورا و عزاداری امام حسين(ع) را تأثيرگذارتر از ديگر مراسمهای دينی يافتيم و به اين نتيجه رسيديم كه بايد اين مراسم را نوعی خرافهگرايی به جهانيان معرفی كنيم تا از گرويدن بيشتر آنها به مذهب شيعه جلوگيری كنيم.
حجتالاسلام محسنی مبلغان را يكی از استوانههای اقامه عزا در تاريخ شيعه دانست و اذعان كرد: بهترين شيوه برای تبلغ دينی، در آميختن تبليغ سنتی كه نمونه بارز آن منبر است، با تبليغ نوين و استفاده از ابزارهای به روز است.
