تلاوت سوره «تغابن» توأم با اندیشه باشد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، حجت‌الاسلام برزگر، از مفسران قرآن‌ کریم و دبیر ستاد تفسیر کشور صبح امروز، 31 خردادماه در برنامه تفسیر قرآن با محوریت سوره تغابن که در مسجد پادگان امام حسین(ع) سپاه لرستان برگزار شد، گفت: سوره تغابن شصت و چهارمین سوره قرآن است که بر پیامبراکرم(ص) نازل شد.
وی با بیان این‌که آن‌چه در آسمان‌ها و آن‌چه در زمین است همه خداوند را ستایش می‌کنند، افزود: البته هر موجودی با زبان خود خداوند را ستایش می‌کند.
برزگر با اشاره به این‌که ما یک زبان حال داریم و یک زبان قال، گفت: انسان‌ها با ذکرهایی مانند «سبحان‌الله» به تسبیح خدا می‌پردازند و موجودات نیز متناسب با وجود و ذاتشان به تسبیح خداوند مشغول هستند.
این مفسر قرآن کریم ادامه داد: گاهی حرکات انسان با زبان حال بیان می‌شود، مثلاً انسانی که روی شاداب دارد و همیشه با اخلاق نیکو برخورد می‌کند نمونه‌ای از زبان حال و حالت چگونگی برخورد اوست.
وی در بیان زبان قال تصریح کرد: یک زمانی کوه با زبان بی‌زبانی می‌گوید، «خالق من قادر، متعال، توانا و بی‌همتاست»، خورشید، همین بودنش نشانه این است که من را خدایی خلق کرده است که قادر و متعال است و با بودنش تسبیح و ذکر خدا را می‌گوید.
دبیر ستاد تفسیر کشور با اشاره به آیه اول سوره تغابن که می‌فرماید: «یُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ؛ هر چه در آسمان‌ها و هرچه در زمین است‏ خدا را تسبیح می‌گویند او راست فرمانروایى و او راست‏ سپاس و او بر هر چیزى تواناست»، اظهار کرد: قول دوم در تفسیر این آیه این است که هر ذره‌ای از ذرات موجودات متناسب با وجودش با خداوند تسبیح می‌کنند کمااینکه در منزلت سوره تغابن در بسیاری از روایات آمده است که قرائت این سوره مرگ ناگهانی را از انسان دور می‌کند لذا سفارش شده قرائت این سوره مبارکه توام با اندیشه باشد.

یادآور می‌شود، سوره تغابن با تسبیح خداوند آغاز می‌شود، خداوندى که مالک و حاکم بر کل جهان هستى و قادر بر همه چیز است.
آیه اول این سوره می‎فرماید: «آن‌چه در آسمان‌ها و آن‌چه در زمین است براى خدا تسبیح می‌‏گویند» سپس می‌افزاید: «مالکیت و حکومت از آن اوست و (به همین دلیل) تمام حمد و ستایش نیز به ذات پاک او بر می‌‎‏گردد و او بر همه چیز تواناست».

از نظر محتوا، این سوره را می‌‏توان به چند بخش تقسیم کرد: 1-آغاز سوره که از توحید و صفات و افعال خدا بحث می‌‏کند.
2- به‌دنبال آن، با استفاده از علم خداوند، به مردم هشدار می‌‏دهد که مراقب اعمال پنهان و آشکار خود باشند و سرنوشت اقوام پیشین را فراموش نکنند.
3- در بخش دیگرى از سوره، سخن از معاد است و این که روز قیامت روز «تغابن» و مغبون شدن گروهى و برنده شدن گروه دیگرى است (نام این سوره نیز از همین گرفته شده).
4- در بخشى دیگر دستور به اطاعت خدا و پیامبر اکرم(ص) داده و پایه‏‌هاى اصل نبوت را تحکیم می‌بخشد.
5- آخرین بخش سوره، مردم را به انفاق در راه خدا تشویق می‌‏کند و از این‌که فریفته اموال و اولاد و همسران شوند بر حذر می‌‏دارد و سوره را با نام و صفات خدا پایان می‌‏دهد همان‌گونه که آغاز کرده بود.