وقتی احترام پیشکسوت قرآنی در ذهن قاری نوجوان ماندگار میشود
گروه فعالیتهای قرآنی: استاد حقپناه از دوران جوانیش میگوید، از زمانی که مرحوم مختاری از اساتید به نام مشهدی برای تلاوت در حسینیه خیاطهای مشهد حاضر شد ولی به خاطر تشویق وی، اعلام کرد سهم تلاوتش را به او میدهد؛ این خاطره از آن زمان در ذهن وی ماندگار شد، اتفاقی که هیچوقت از ذهن این قاری پاک نشده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، نوجوانى و جوانى، بهار عمر و هنگام شکوفایى آن و آغاز فراز و نشیبهاى روحى و جسمى و رسیدن به رشد است. در این دوره کمکم شخصیت انسان شکل مىگیرد و پرسشهاى فکرى و فرهنگى بسیارى در ذهن جوان پیدا مىشود.
روزهاى جوانى لبریز از زیبایى، نشاط، احساسات، لذتهاى متنوع، تفریح و آراستگى است. از سوى دیگر، خداجویى و خدایابى و دینباورى از ویژگیهاى این دوران است. با درک این ویژگیها و انرژى متراکمى که در آنها وجود دارد و با تبیین صحیح باورها و ارزشهاى دینى و مذهبى، مىتوان روح ناآرام جوان را آرامش و اطمینان بخشیده و او را به نجات و کمال رساند.
بهترین فرصت براى آشنایی با قرآن و معارف قرآنی، دوره نوجوانى و جوانى است؛ چرا که آنچه در این دوره فرا گرفته شود، ماندگار و جاودان خواهد بود. حضرت امام خمینی(ره) در طول نهضت خود همواره جوانان را مىستود و آنان را ارشاد و راهنمایى مىکرد و براى پیشبرد آرمانهاى اسلام بر آنان سرمایه گذارى مىکرد.
مجید حقپناه، استاد برجسته مشهدی است که از سنین چهار الی پنج سالگی فراگیری قرآن را آغاز کرد و از حضور اساتیدی همچون مرحوم سیدمیرزاعلی رحیمی، مرحوم علی مختاری، محمدکاظم محمدزاده، هاشم روغنی و برادرش علی حقپناه بهره جست؛ در اینجا به خاطرهای از تلاوتش در حسینیه خیاطهای مشهد در دهه 60 میپردازیم.
مجید حقپناه، استاد برجسته مشهدی گفت: حدود دهه 60 همزمان با دوران نوجوانی، به اتفاق برادر بزرگم علی که ایشان یکی از مفاخر قرآنی کشور و حایز چندین رتبه بینالمللی در قرائت قرآن هستند، به همراه یکدیگر شبها به جلسات قرآن زیادی در سطح شهر مقدس مشهد میرفتیم.
وی ادامه داد: یکی از جلسات بسیار باشکوه آن زمان جلسهای بود که شبهای چهارشنبه در حسینیه خیاطهای مشهد برگزار میشد و مدیریت حسینیه را مرحوم مقدم به عهده داشت که با اجرای فوقالعاده استاد محمدکاظم محمدزاده همراه بود.
این استاد برجسته مشهدی اضافه کرد: آن زمان طرح حسینیه به گونهای بود که مردم عادی از ورودی اصلی وارد میشدند و البته برخی از قراء از ورودی دیگری که اتاقکی بود و در انتها به سالن اصلی حسینیه ختم میشد، وارد میشدند.
حقپناه بیان کرد: در یکی از شبهای سرد زمستان که به اتفاق برادرم وارد حسینیه شدیم به علت ازدحام و شلوغی که البته به واسطه خیل عظیم مشتاقان قرآنی در حسینیه حضور پیدا کرده بودند مجبور به استفاده از همان اتاقک کوچک و ورودی دیگر شدیم که قاریان زیادی حضور داشتند و به علت محدودیت زمانی امکان استفاده از همه آنها میسر نبود.
وی افزود: ما نیز به علت تأخیر در ورود به ناچار میبایست از معدود نفرات باقیمانده استفاده میکردیم، به هرحال به انتهای جلسه نزدیک شده بودیم که استاد محمدکاظم محمدزاده نام آخرین تلاوتگر را اعلام کرد و آن شخص هم کسی جز استاد مرحوم مختاری نبود.
این استاد برجسته مشهدی افزود: من به علت شوق و لذتی که همیشه از تلاوتهای خوب استاد مختاری میبردم و البته ارادت قلبی و درونی که نسبت به ایشان داشتم بلافاصله از آن اتاقک خارج شده و در گوشهای جهت استماع نشستم.
حقپناه ادامه داد: مرحوم مختاری با توجه به کسوت و استادی که در امر تلاوت قرآن داشتند و مورد احترام ویژهای از طرف سایر قراء بودند ولی به خاطر تشویق بنده بلافاصله بعد از دیدن من علیرغم اینکه آماده تلاوت شده بود، اعلام کرد من سهم تلاوتم را به این قاری نوجوان میدهم و بلافاصله جایگاه را ترک کرد.
این استاد برجسته مشهدی عنوان کرد: آن شب من آیاتی از سوره مبارکه فرقان را به سبک مرحوم عبدالباسط تلاوت کردم، شدت تشویق مردم در حین تلاوت به حدی بود که آن شب را یکی از پرخاطرهترین و فراموش نشدنی ترین شبهای عمر من قرار داد.
وی با بیان اینکه هیچگاه بزرگی و شخصیت سالم و پاک استاد مرحوم محمدعلی مختاری در طی این 44 سال از عمرم فراموشم نشده است، اظهار کرد: اکنون که سالها توفیق خدمت در جوار بارگاه رضوی(ع) برایم فراهم شده، در روزهای کشیک حتما بر مزار این استاد بزرگ واقع در صحن جمهوری جهت قرائت فاتحه حاضر میشوم.
