حرکت امام حسین(ع) برای قیام با استناد به قرآن/ عزت‌مندی و شرافت؛ محور آیات قرائت شده

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، در روزگار تاریکی که ظلمت می‌رفت تا بر عالم اسلام سیطره افکند و پلیدی و تباهی، جایگزین پاکی و نور شود، مردی از سلاله نور، با ندای آسمانی و خون سرخش، خواب غفلت را نه از چشم زمانه خویش بلکه از چشم تاریخ ربود.

مردی از تبار کریمان که همراه با یاران وفادارش، هستی خویش را کریمانه فدا کردند تا آئین پاکی و نور، بر جای بماند و پرواز سرخش نشانی از حقیقت راهش باشد؛ امام حسین(ع)، دلسوزترین فرد زمانه خود برای اسلام و قرآن بود لذا از آنجا که از اسلام، جز پوسته‌ای باقی نمانده بود، حرکت خود را برای اصلاح امت اسلام آغاز کرد و از نخستین لحظات این حرکت، قیام خود را به قرآن مستند کرد و با شهادت خویش، آیه‌آیه قرآن را تفسیر کرد.

درباره برخی از نکات آیاتی که امام حسین(ع) در آغاز حرکت خود از مدینه تا کربلا به‌کار بردند، با حجت‌الاسلام محمد‌حسین حسین‌پور، دبیر گروه علوم قرآنی و تفسیر جامعةالمصطفی‌(ص) العالمیة مشهد به گفت‌و‌گو پرداختیم.

دبیر گروه علوم قرآنی و تفسیر جامعةالمصطفی‌(ص) العالمیة مشهد در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)  از خراسان رضوی با بیان اینکه امام حسین(ع) قصد داشتند تا حرکت خود را به قرآن استناد کنند، اظهار کرد: گرچه امام حسین(ع)، قرآن مجسم است ولی استناد به قرآن، برای اقناع مخاطب بسیار اثرگذار است، به‌خصوص آنکه معاصران امام(ع) را صحابه پیامبر(ص) و تابعین تشکیل می‌دادند لذا کاملا با قرآن، مأنوس و آشنا بودند و سخن و پیام امام(ع) را درک می‌کردند.

وی با اشاره به آیه 21 سوره قصص «فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا یَتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِی مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ؛ موسى ترسان و نگران از آنجا بیرون رفت [در حالى که مى]گفت پروردگارا مرا از گروه ستمکاران نجات بخش»، اظهار کرد: این آیه درباره خروج حضرت موسی(ع) از مصر است و امام حسین(ع) با تلاوت این آیه هنگام خروج از مدینه، شرایط سیاسی حاکم بر جامعه را مطرح می‌کنند و اینکه امام(ع) در حالت خوف از حاکمیت، از مدینه خارج می‌شوند.

حسین‌پور با اشاره به اینکه امام حسین(ع)، در نامه خود به ابن‌عباس، با واکاوی، نفاق بنی‌امیه را روشن می‌سازند، گفت: حضرت(ع) با ذکر آیه 54 سوره توبه «وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلاَّ أَنَّهُمْ کَفَرُواْ بِاللّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلاَ یَأْتُونَ الصَّلاَةَ إِلاَّ وَهُمْ کُسَالَى وَلاَ یُنفِقُونَ إِلاَّ وَهُمْ کَارِهُونَ؛ و هیچ چیز مانع پذیرفته شدن انفاق‌هاى آنان نشد جز اینکه به خدا و پیامبرش کفر ورزیدند و جز با [حال] کسالت نماز به جا نمى‏‌آورند و جز با کراهت انفاق نمى‌‏کنند»، مبارزه با طاغوت و کفار را بیان می‌کنند و نفاق بنی‌امیه را منجر به کفر به خداوند متعال می‌دانند.

وی افزود: امام حسین(ع)، هدف از نهضت و حرکت خود را این‌گونه بیان می‌کنند که همه شما به حکومت یزید و در واقع به ذلت تن داده‌اید که نهایت آن مرگ است و چه مرگی بهتر از مرگ شرافتمندانه و شهادت است و با بیان آیه 158 آل عمران «وَلَئِن مُّتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لإِلَى الله تُحْشَرُونَ؛ و اگر [در راه جهاد] بمیرید یا کشته شوید قطعا به سوى خدا گردآورده خواهید شد»، یادآور می‌شوند که بازگشت و معاد همه موجودات، به سوی خداوند متعال است.

این استاد علوم قرآنی و تفسیر با اشاره به اینکه بیشتر آیاتی که امام حسین(ع) در مسیر خود از مدینه تا کربلا بیان فرمودند، حول محور عزت‌مندی و شرافت است، اظهار کرد: امام حسین(ع) با قیام خود که به شهادت ایشان و یاران‌شان انجامید، در واقع، با طاغوت مبارزه کردند و اسلام راستین را با شهادت خود در حماسه حسینی تبیین کردند.