نشست علمی «مخاطبان قرآن» در قم برگزار شد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از قم، حجت‌الاسلام والمسلمین مؤدب، استاد حوزه و دانشگاه ظهر امروز، 27 آبان در دانشگاه قم، در نشست مخاطبان قرآن با اشاره به روایتی از اصول کافی گفت: در این روایت اشاره کردند که قرآن سفره پهنی است که همه از آن استفاده می کنند ولی هر کسی به اندازه اشتهای خود از آن بهره می برد.

وی افزود: امام راحل در این رابطه می فرمایند « قرآن یک سفره‏ اى است که خدا پهن کرده، براى همه بشر، یک سفره پهنى است، هر که به اندازه اشتهایش از آن مى ‏تواند استفاده کند، البته اگر مریض نباشد».
استاد حوزه و دانشگاه گفت: برخی از افراد مریض هستند و این افراد نمی توانند استفاده ای از قرآن داشته باشند؛ در این زمینه اوج استفاده و بهره را نبی مکرم اسلام(ص) و پس از ایشان ائمه اطهار(ع) می برند.

وی بیان کرد: ما نیز نباید نا امید شویم زیرا می توانیم بهره هایی از این کتاب مقدس ببریم و زندگی دنیا و آخرت خود را تامین کنیم.
مودب اظهار کرد: امام راحل فرمودند که «امراض قلبیه، آدم را بى ‏اشتها مى ‏کند. اگر مریض نباشد و اشتهاى قلبى ‏اش باشد، از قرآن استفاده مى ‏کند. [قرآن‏] یک سفره پهنى است که همه از آن استفاده مى‏ کنند؛ مثل اینکه دنیا هم یک سفره پهنى است که همه استفاده مى‏ کنند؛ یکى علفش را از آن استفاده مى‏ کند، یکى میوه را از آن استفاده مى‏ کند و.. ».

وی گفت: در ادامه کلام امام آمده است که «قرآن هم این طورى است، یک سفره پهنى است براى همه، هر کس به اندازه آن اشتهایى که دارد و آن راهى که پیدا بکند به قرآن، استفاده مى ‏کند. استفاده اعلایش را آن مى‏ برد که برایش نازل شده: إِنَّما یَعْرِفُ الْقُرْآن مَنْ خُوطِبَ بِهِ. آن استفاده اعلا مال اوست، لکن نباید ما مأیوس بشویم. باید ما هم از این سفره  بهره ‏اى برداریم؛ قرآن آمده است که انسان را انسان کند، و همه اینها وسیله است براى همان یک مطلب .تمام عبادات، وسیله است، تمام ادعیه، وسیله است‏  .».
وی عنوان کرد: به همین دلیل است که امام راحل در حال کسالت در بیمارستان روزی چند جزء قرآن می خواندند زیرا قرآن را فهم می کردند و به همین خاطر لذت خاصی از این کتاب مقدس می بردند.

مودب بیان کرد: امام راحل در بخش دیگر بیان می کند که «قرآن همه چیز دارد، احکام شرعیه ظاهریه دارد، قصه‏ هایى دارد که لبابش را ما نمى‏ توانیم بفهمیم، ظواهرش را مى ‏فهمیم. براى همه هم هست، یک چیزى است که همه از آن استفاده مى‏ کنند؛ لکن آن استفاده‏اى که باید بشود [نمى‏ شود]. آن استفاده را به حسب: إنَّما یَعْرِفُ الْقُرْآنَ مَنْ خُوطِبَ بِهِ،  خود رسول اللَّه مى‏ بَرد و دیگران محروم اند مگر به تعلیم او، اولیا هم با تعلیم او».