کد خبر: 3456568
تاریخ انتشار : ۰۳ آذر ۱۳۹۴ - ۱۳:۱۳

نماز؛ شکوه‌های عاشقانه روح آدمی/ این واجب الهی اضطراب را از انسان دور می‌‌کند

گروه اندیشه: نماز التهاب‌های دائمی و اضطراب‌های زندگی را که نتیجه مستقیم زندگانی مادی و بُعد حیوانی آدمی است، از وجودمان می‌ستاند و از این دریای پرتلاطم مادی که هر روز ما را به‌سویی می‌کشاند و بر صخره‌ای می‌زند، می‌رهاند و نجاتمان می‌بخشد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، نماز، شکوه‌های عاشقانه، روح آدمی است، چون نی جدا مانده از نیستان، ترنمات عارفانه را در فضای سبز هستی می‌گسترد و پیغام به معشوق می‌رساند و از درد پرسوز و گداز هجرت می‌نالد و معشوق را به یاری می‌طلبد.
نماز، جان آدمی را با اصل خویش پیوند می‌زند و انسان را از قید و بند این تن خاکی می‌رهاند، او را از منجلاب زندگی روزمره، از مرداب متعفن تکرارها و عادت‌های پوچ روزانه، از یاس و ناامیدی و از ترس نابودی و فنا بیرون می‌کشاند، بال و پری به وسعت بی‌نهایت عشق به او می‌بخشد و در آسمان معرفت پروازش در می‌آورد و به معراجش می‌رساند.

نماز التهاب‌های دائمی و اضطراب‌های زندگی را که نتیجه مستقیم زندگانی مادی و بُعد حیوانی آدمی است از وجودمان می‌ستاند و از این دریای پرتلاطم مادی که هر روز ما را به‌سویی می‌کشاند و بر صخره‌ای می‌زند، می‌رهاند و نجاتمان می‌بخشد.
نماز، پلیدی‌ها و پسنی‌ها و زشتی‌هایی را که در طول حیات بر تنمان می‌نشیند همچون آبی زلال و پاک می‌شوید و پاکیزه می‌نماید.
پیامبراکرم(ص) چه نیکو در این باره می‌فرماید: اگر نهری در کناز خانه شما باشد و در آن پنج نوبت هر روز خود را شست‌وشو دهید،آیا در بدن شما چیزی از آلودگی می‌ماند؟».

نماز؛ بزرگ‌ترین عبادت و واجب الهی

خداوند متعال در آیه 14 سوره هود در رابطه با نماز فرموده است: «فَإِن لَّمْ یَسْتَجِیبُواْ لَکُمْ فَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أُنزِلِ بِعِلْمِ اللّهِ وَأَن لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ فَهَلْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ؛ پس اگر شما را اجابت نکردند بدانید که آنچه نازل شده است به علم خداست و اینکه معبودى جز او نیست پس آیا شما گردن مى‏‌نهید».

آخرین سفارش رسول خدا(ص)

از امام علی(ع) پرسیدند: آن موقعی‌که در حال رحلت، سر رسول خدا(ص) بر دامن تو بود حرف آخر حضرتش چه بود؟ امام علی(ع) فرمود: رسول خدا(ص) مرتب می‌فرمود: ای امت من! به دو چیز خیلی اهمیت بدهید: یکی نماز و یکی هم زیردستان خودتان.
همچنین از همسر امام جعفرصادق(ع) سؤال کردند که حرف آخر امام چه بود؟ او گریه کرد و گفت: امام در آن ساعت آخر، همه خویشان را خواست. ما گفتیم که چه وصیتی می‌خواهد بکند همه که جمع شدند، یک جمله فرمود و از دنیا رفت. فرمود: شفاعت ما اهل‌بیت نمی‌رسد به کسی‌که نماز را سبک بشمارد.

پرویز پرنیان

captcha