تدبر در قرآن به معنای تفقه آموزه های قرآن است
گروه فعالیت های قرآنی: عضوهیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: تدبر در قرآن به معنای تفقه، فهمیدن و اندیشه نمودن در آموزه های قرآن است.
حجت الاسلام محمودی، عضوهیئتعلمیدانشگاه اصفهان درگفت و گو با خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از اصفهان، اظهارکرد: با بیان اینکه فهم و درک غیر از خواندن می باشد و ممکن است کسی قرآن را بخواند ولی نفهمد و درک نکند،گفت: تدبر در قرآن همان تفقه و فهمیدن و اندیشه نمودن در آموزه های قرآن است.
وی افزود: تدبر در آیات قرآن اهمیت بسیاری دارد، به گونهای که امام علی (ع) می فرمایند «خواندن قرآنی که تدبر در آن نباشد خیری در آن نیست و صرفا لقلقه زبان است»؛ هدف اصلی از نزول قرآن هم فهم و درک آن است.
وی در پاسخ به این سوال که ابزارها و زمینه ها و الزامات لازم برای تدبر در قرآن چیست؟ گفت: در درجه اول اعتقاد و ایمان به قرآن و سپس خواندن با خشوع، درک درست از معانی و الفاظ و تفسیر آن به همراه تفکر و اندیشه است.
عضوهیئت علمی دانشگاه اصفهان با بیان اینکه داشتن قلب سلیم و پاک نیز برای تدبر در قرآن نیاز است، بیان کرد: به طورکلی قرآن در حدود 300 مرتبه به تعقل، اندیشه نمودن و تدبر و تفکر کردن سفارش نموده و به آن اهمیت داده است ولی در ارتباط با تدبر و اندیشه نمودن در آیات قرآن نیز آیات متعددی دارد از جمله آیه «افلا یتدبرون القرآن ام علی قلوب اقفالها.»
محمودی ادامه داد:کلید علمی تدبر در واقع همان است که خود قرآن بیان می کند و آن اینکه کسانی که در قرآن تدبر نمی کنند به جهت آن است که دارای قلب سلیم نیستند و قلب های آنان قفل شده است و بازکردن قفلهای قلب مهمترین کلید باز کردن فهم و درک قرآن است.
وی در ادامه در خصوص تفاوت تدبر و تفسیر، گفت: تفسیر همان تبیین و پرده برداشتن از مفاهیم قرآن است که به معنای روشن نمودن حقیقت می باشد، ولی تدبر به معنای اندیشه نمودن و تعقل کردن در آنچه فهمیده شده است، می باشد.
وی تصریح کرد: تدبر در آیات قرآن ما را به این نتیجه می رساند که جهان دارای آغاز و سرانجامی است که همه موجودات هدفمند به سمت کمال حقیقی در حرکت می باشند و این نگرش مارا به یک جهان بینی توحیدی و نظامند رهنمود می نماید و ارتباط تنگاتنگی بین تدبر در آیات الهی و نوع جهان بینی توحیدی وجود دارد.
وی افزود: تدبر در آیات قرآن اهمیت بسیاری دارد، به گونهای که امام علی (ع) می فرمایند «خواندن قرآنی که تدبر در آن نباشد خیری در آن نیست و صرفا لقلقه زبان است»؛ هدف اصلی از نزول قرآن هم فهم و درک آن است.
وی در پاسخ به این سوال که ابزارها و زمینه ها و الزامات لازم برای تدبر در قرآن چیست؟ گفت: در درجه اول اعتقاد و ایمان به قرآن و سپس خواندن با خشوع، درک درست از معانی و الفاظ و تفسیر آن به همراه تفکر و اندیشه است.
عضوهیئت علمی دانشگاه اصفهان با بیان اینکه داشتن قلب سلیم و پاک نیز برای تدبر در قرآن نیاز است، بیان کرد: به طورکلی قرآن در حدود 300 مرتبه به تعقل، اندیشه نمودن و تدبر و تفکر کردن سفارش نموده و به آن اهمیت داده است ولی در ارتباط با تدبر و اندیشه نمودن در آیات قرآن نیز آیات متعددی دارد از جمله آیه «افلا یتدبرون القرآن ام علی قلوب اقفالها.»
محمودی ادامه داد:کلید علمی تدبر در واقع همان است که خود قرآن بیان می کند و آن اینکه کسانی که در قرآن تدبر نمی کنند به جهت آن است که دارای قلب سلیم نیستند و قلب های آنان قفل شده است و بازکردن قفلهای قلب مهمترین کلید باز کردن فهم و درک قرآن است.
وی در ادامه در خصوص تفاوت تدبر و تفسیر، گفت: تفسیر همان تبیین و پرده برداشتن از مفاهیم قرآن است که به معنای روشن نمودن حقیقت می باشد، ولی تدبر به معنای اندیشه نمودن و تعقل کردن در آنچه فهمیده شده است، می باشد.
وی تصریح کرد: تدبر در آیات قرآن ما را به این نتیجه می رساند که جهان دارای آغاز و سرانجامی است که همه موجودات هدفمند به سمت کمال حقیقی در حرکت می باشند و این نگرش مارا به یک جهان بینی توحیدی و نظامند رهنمود می نماید و ارتباط تنگاتنگی بین تدبر در آیات الهی و نوع جهان بینی توحیدی وجود دارد.
