«شور پروانه» در داراب فارس رونمایی شد
گروه هنر: در همایش تجلیل از پروانه ناطقیزاده، شاعره پیشکسوت فارس از کتاب «شور پروانه» این شاعر رونمایی شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از فارس، جعفر ماهار، رئیس اداره کتابخانههای عمومی شهرستان داراب گفت: همایش تجلیل از پروانه ناطقیزاده، بانوی شاعر پیشکسوت استان فارس توسط اداره کتابخانههای عمومی داراب و با همکاری انجمن ادبی حافظ این اداره برگزار شد.
وی افزود: در این همایش شاعران و اهالی فرهنگ و ادب شهرستان داراب به بیان مطالبی در خصوص زندگی شخصی و حرفهای این بانوی شاعر پرداختند و همچنین از کتاب «شور پروانه» این شاعر نیز رونمایی شد.
ماهار با بیان اینکه این شاعره در سن ۷۳ سالگی هنوز در محافل ادبی حضور جدی دارد، گفت: عشق به عنوان روشنترین و زیباترین رابطه انسانی در اشعاراین بانوی شاعر شجاعانه به کار گرفته شده است.
پروانه ناطقیزاده، دهم آذرماه 1322 در خانواده ای مذهبی و اهل مطالعه است. دوران تحصیل را از دبستان تا دبیرستان در آموزشگاه بهار داراب گذرانید که به قول خودش بهار زندگیاش در همین آموزشگاه بهار بود.
از آنجاکه در داراب امکانی برای ادامه تحصیل دختران وجود نداشت در هجده سالگی به دعوت خانم سیده علویه مدیر وقت دبستان و آقای ندیمی فسایی ریاست فرهنگ وقت در دبستان آزرم به صورت حقالتدریس مشغول تدریس شد. اما پس از ازدواج به دلیل مسائل و مشکلات زندگی مشترک نتوانست به تدریس ادامه دهد.
دوری از تدریس و مدرسه نتوانست «پروانه ناطقی» را از یار مهربانش جدا کند و خانه نشینی او نتوانست مانعی در رشد تخیلات شعری او باشد، به گونهای که این تخیلات و احساسات باعث شد وی را به سمت و سویی ببرد که دست به قلم برده و اشعاری زیبا بسراید.
هر چند در ابتدا دلنوشتههای وی به صورت چیستان و طنز منظوم بودند ولی با تحقیق و تجربه اندوزی و مطالعه در اشعار شاعران بزرگ این سرزمین و همچنین پشتکار وافر آثارش شکل جدی تری به خود گرفت و اشعارش دیدی تازه در افق زندگی وی رقم زدند.
پس از تشکیل انجمنهای ادبی شهرستان مانند انجمن ادبی نیما، باران و ... اشعارش مورد نظر و نقد ادب دوستان قرار گرفت و با شرکت مستمر در این انجمنها توانست تا حدودی عطش خویش را در آموختن سیراب کند.
آثارش بیان دردها و احساساتی بود که به گفته خودش برای خودش تازه و آرام بخش بود. در خلق آثارش از طبیعت الهام میگیرد و در واقع در پس نمادهایی از قبیل درخت، سبزه و نور، گل و آسمان و پروانه و ... تنها یک هدف نهفته است و آن اینکه نشان داده شود فرار از آلام و ناکامیهای زندگی میسر نیست و مراحل مختلف زندگی کشمکشهای سختی در رویارویی با دردها و رنجهایی است که ناگزیر از پذیرش آنها هستیم.
وی افزود: در این همایش شاعران و اهالی فرهنگ و ادب شهرستان داراب به بیان مطالبی در خصوص زندگی شخصی و حرفهای این بانوی شاعر پرداختند و همچنین از کتاب «شور پروانه» این شاعر نیز رونمایی شد.
ماهار با بیان اینکه این شاعره در سن ۷۳ سالگی هنوز در محافل ادبی حضور جدی دارد، گفت: عشق به عنوان روشنترین و زیباترین رابطه انسانی در اشعاراین بانوی شاعر شجاعانه به کار گرفته شده است.
پروانه ناطقیزاده، دهم آذرماه 1322 در خانواده ای مذهبی و اهل مطالعه است. دوران تحصیل را از دبستان تا دبیرستان در آموزشگاه بهار داراب گذرانید که به قول خودش بهار زندگیاش در همین آموزشگاه بهار بود.
از آنجاکه در داراب امکانی برای ادامه تحصیل دختران وجود نداشت در هجده سالگی به دعوت خانم سیده علویه مدیر وقت دبستان و آقای ندیمی فسایی ریاست فرهنگ وقت در دبستان آزرم به صورت حقالتدریس مشغول تدریس شد. اما پس از ازدواج به دلیل مسائل و مشکلات زندگی مشترک نتوانست به تدریس ادامه دهد.
دوری از تدریس و مدرسه نتوانست «پروانه ناطقی» را از یار مهربانش جدا کند و خانه نشینی او نتوانست مانعی در رشد تخیلات شعری او باشد، به گونهای که این تخیلات و احساسات باعث شد وی را به سمت و سویی ببرد که دست به قلم برده و اشعاری زیبا بسراید.
هر چند در ابتدا دلنوشتههای وی به صورت چیستان و طنز منظوم بودند ولی با تحقیق و تجربه اندوزی و مطالعه در اشعار شاعران بزرگ این سرزمین و همچنین پشتکار وافر آثارش شکل جدی تری به خود گرفت و اشعارش دیدی تازه در افق زندگی وی رقم زدند.
پس از تشکیل انجمنهای ادبی شهرستان مانند انجمن ادبی نیما، باران و ... اشعارش مورد نظر و نقد ادب دوستان قرار گرفت و با شرکت مستمر در این انجمنها توانست تا حدودی عطش خویش را در آموختن سیراب کند.
آثارش بیان دردها و احساساتی بود که به گفته خودش برای خودش تازه و آرام بخش بود. در خلق آثارش از طبیعت الهام میگیرد و در واقع در پس نمادهایی از قبیل درخت، سبزه و نور، گل و آسمان و پروانه و ... تنها یک هدف نهفته است و آن اینکه نشان داده شود فرار از آلام و ناکامیهای زندگی میسر نیست و مراحل مختلف زندگی کشمکشهای سختی در رویارویی با دردها و رنجهایی است که ناگزیر از پذیرش آنها هستیم.
