حجتالاسلام محمود سپاهی، مدیرگروه معارف دانشگاه اصفهان در گفتوگو با
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، اظهار کرد: تجملگرایی یک نوع حقارت شخصیتی است، براساس فرهنگ دینی ما انسانها از امکانات مادی که در اختیار داریم باید معیار و ملاک بهرهمندیمان از این امکانات براساس نیازهایمان باشد.
وی افزود: دو مفهوم در تفکر دینی وجود دارد که ابتدا از دنیای خود غافل نشویم و آن را بسازیم و مفهوم دیگر این که نباید دچار اسراف و تبذیر شویم و از امکاناتی که در اختیار داریم براساس نیاز استفاد کنیم.
مدیرگروه معارف دانشگاه اصفهان بیانکرد: براساس تفکر دینی باید در زندگی در جهت تولید تلاش داشته باشیم ولی در مصرف باید افراط نکنیم، زیرا نعمتهایی که در اختیار داریم از نعمتهای الهی میباشد که خداوند آنها را در اختیار بندههای خود قرار داده است.
سپاهی خاطرنشانکرد: در جامعه دینی همه انسانها باید تلاش کنند تا به میزان توانمندی خود و به اندازه نیازهایی که دارند مصرف کنند و دچار اسراف و تبذیر نشوند.
وی افزود: زهد در اسلام به این معنا نیست که از دنیا و تلاش کردن در زندگی کنار بکشیم و به کم قانع باشیم، بلکه زهد یعنی انسان در اوج امکانات زیاد، از لحاظ قلبی و روحی وابسته به آنها نباشد و اگر امکانات زیادی در اختیار داریم، فکر این نباشیم که ما نسبت به سایر انسانها یک درجه برتری داریم.
این استاد دانشگاه ادامه داد: خداوند میفرماید اسراف نکنید و به مساوات و عدالت توجه و دغدغه یکدیگر را داشته باشید و همدردی همدلی با یکدیگر را از یاد نبرید، زیرا اگر کسی این روحیه را داشته باشد، دارای فضیلت و به خداوند نزدیکتر است.
وی با بیان اینکه اگر بتوانیم علم و همه توانمندیهایمان را در این راستا قرار بدهیم دچار تجملگرایی نخواهیم شد، افزود: کسی که تجملگرا است یک نوع خود برتر بینی در او وجود دارد و اظهار تجملات و امکانات از ناحیه او بیشتر به خاطر این است که خود را نسبت به دیگران برتر نشان دهد.
سپاهی گفت: تجملگرایی یک نوع حقارت شخصیتی است، اما انسانهایی که به لحاظ درونی از شخصیت قوی برخوردار هستند، ملاکها و معیارهای انسانیت را حقیقت و عبودیت میدانند و این افراد هیچگاه برای پرکردن خلاء شخصیت خودشان وابسته به استفاده نا بههنگام و مصرفانه از امکاناتی که در اختیار دارند، نخواهند شد.
وی ادامه داد: انسان تجملگرا دچار خلاء شخصیتی است که فکر میکند با استفاده بیش از حد امکانات میتواند خلاء شخصیتی خود را پر کند و به جایگاهی دست پیدا کند، اما اگر انسان منطقی فکر کند و امکانات را امانت الهی بداند و از این امکانات الهی درجهت رشد خود و همنوعان خودش بهرهمند شود مورد رضایت پروردگار قرارخواهد گرفت.