شرحی بر دعای روز بيست و هشتم ماه مبارک رمضان

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، معنای این دعا این است که خدايا بهره‌ام را در اين ماه از مستحبات فراوان كن، و مرا با تحقق درخواست‌ها اكرام فرما، و از ميان وسايل وسيله‌ام را به سويت نزديك كن، اى كه پافشارى اصرار ورزان مشغولش نسازد».

نوافل:جمع نافله، از ماده نفل و در لغت به معنای زیاده و اضافه و فوق العاده. در اصطلاح کار نیکی است که انجامش بر انسان  واجب نیست. «و من اللیل فتهجد به نافله لک...» پاسی از شب را برخیز و قران (و نماز) بخوان. این یک وظیفه اضافی برای توست.

وسیله: چیزی است که به واسطه آن به چیزی می‌رسیم و یا نزدیک می‌شویم.

وسیله به معنای رساندن خود به چیزی است همراه با میل و رغبت (وسیله خصوصی‌تر از وصیله است) در وسیله معنای رغبت وجود دارد اما وصیله فقط باعث اتصال و وصل ست و میل و رغبتی در آن نیست. نماز و همه عبادات وسیله‌اند چون ما را به خدا نزدیک‌تر می‌کنند.

الحاح: اصرار و پافشاری در دعا؛ یکی از آداب دعاست برای گرفتن نتیجه از آن.

******

امروز از خداوند می‌خواهیم تا بهره ما را از عبادات اضافی و فوق العاده‌ای که به دلخواه خود و از سر عشق و علاقه و نه اجبار و وجوب انجام داده‌ایم فراوان و زیاد کند و ما را با حاضر کردن و اجابت مسئلت‌ها و درخواست‌های‌مان کرامت بخشد. و وسیله حرکت ما به سوی خودش را از بین سایر وسایل به ما نزدیک‌تر کند. و در انتها او را به نام کسی که اصرار و پافشاری اصرار کنندگان او را از توجه به ما غافل نمی‌کند، خوانده‌ایم.

حظ و بهره ما از انجام نوافل، کرامتی است همراهِ مهیا شدن مسئلت‌ها و درخواست‌ها، گویی ما را با این اجابت بزرگ داشته‌اند و به حساب آورده‌اند.

برای حرکت به سوی او راه‌های گوناگونی است و انتخاب‌های بی‌شماری که هر کدام را می‌توان وسیله حرکت به شمار آورد. حال کدام یک از این وسائل باید وسیله من باشد؟ با کمیِ وقت و در تنگنای انتخاب به کدام عمل بپردازم و آن را در این سفر وسیله خود کنم؟ خدایا آن را که باید وسیله اصلی من به سوی تو باشد از بین این وسایل به من نزدیک کن، بگذار تا آن را که خود دوستش می‌دارم و تو  برایم انتخاب کرده‌ای، به من (به آگاهی و  احساس و علاقه و میل و کشش من) نزدیک  شود. اینگونه بیشتر دوستش خواهم داشت و به آن رغبت  بیشتری خواهم کرد و بیشتر از آن لذت خواهم برد. آن را اضافی نخواهم دید و با عشق به جایش خواهم آورد.

آیا وقتی در راه رسیدن او قرار گرفته‌ایم و با میل و رغبت به بیش از واجبات حرکت می‌اندیشیم و حتی خوش آمدهای غیر واجب او را هم در این مسیر در نظر می‌گیریم و سر وعده‌مان با او حاضر می‌شویم  نباید انتظار داشته باشیم که او هم سر قرار حاضرباشد؟ و وسایل ادامه سفرمان را که از او طلب کرده‌ایم با خود در این وعده‌گاه آورده و حاضر کرده باشد؟!

پافشاری و اصرار، آری شاید همین وسیله‌ای ا‌ست که نزدیک‌ترین وسیله ماست. همین که در آخر دعا به آن اشاره و بر آن تاکید شده است. با این نوع خواندن خداوند به خودمان جرات می‌دهیم و تلقین می‌کنیم که نترس اصرار و پافشاری تو او را مشغول  و گرفتار نخواهد کرد. شاید بزرگترین مانع ما در عدم اصرار به هر کسی این باشد که بترسیم مبادا او را به دردسر بیاندازیم و او را مشغول و گرفتار حل مسئله‌مان کنیم و همین امر ما را از اصرار بیشتر باز می‌دارد. با این خطاب این منع را از سر راه روح خود بر می‌داریم و بر شرم خویش فائق می‌آییم.