مروری بر زندگی و آثار مرحومه مهدیه الهی قمشهای
گروه اندیشه: مهدیه الهی قمشهای فرزند حکیم محی الدین الهی قمشهای فقیه و مفسر بزرگ قرآن کریم بود.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از اصفهان، استاد محیالدین مهدی الهی قمشهای مفسر بزگ قران کریم و از جمله رجال نام آور علم و ادب و عرفان ایران زمین در دوران معاصر است، همانگونه که از کنیهی او پیداست او اهل قمشه است، این شهر بعدها به شهرضا تغییر نام داد.
شهرضا از دیرباز مهد پرورش عالمان و حکیمان فرهیختهای است که استاد الهی قمشهای یکی از آنهاست؛ شهرضا در تمامی رشتههای علمی و هنری در استان اصفهان سرآمد بوده است تا جایی که در بسیاری از زمینهها تنها شهر اصفهان از نظر سابقه و دیرینگی با آن برابری میکند.
استاد الهی قمشهای هفت فرزند داشت؛ نظام الدین، حسین و مرتضی، پسران او بودند. حسین محیالدین الهی قمشهای استاد دانشگاه، نویسنده و سخنران، مرتضی الهی قمشهای رئیس انجمن جئوترمال کانادا و از اساتید دانشگاه بریتیش کلمبیا در ونکوور کانادا در زمینه تکنولوژی و منابع انرژی است و نظامالدین الهی قمشهای استاد فلسفه و رئیس کتابخانه دانشگاه تهران، بود که در سال 79 فوت شد.
از دختران او یکی در کشور کانادا جزء مشاوران موفق است؛ دیگری استاد درس روانشناسی در دانشگاه رودهن و سومی دبیر ادبیات در ناحیه دو کرج است. اما دختر دیگر مرحوم مهدی الهی قمشهای، خانم دکتر مهدیه الهی قمشهای بود.
استاد مهدیه الهی قمشهای متولد 1316 هجری شمسی در شهر ادب پرور شهرضا بود، تخلص «آتش» را در شعر و ادب برای خود برگزید؛ او را میتوان یکی از کسانی شمرد که در شناخت مولوی، تلاش و مطالعه قابل توجهی داشته است و حاصل مطالعات و نیز تلاش بی دریغش در شناخت ادبیات عرفانی را در جلسات در معرض استفاده و داوری علاقه مندان گذاشته است.
او که از سن 5 سالگی در خدمت پدرش بوده، پیش از آنکه حرف زدن را کاملاً بیاموزد، به شعر و ادب علاقهمند شده و شعر میخوانده است.
در هفت سالگی با مثنوی الاطفال آشنا شد و در این راه علاوه بر محضر پدر از محضر اساتیدی چون «جلال همایی»، «شهابی»، «صدرالدین محلاتی»دکتر شفق» و «علامه محمدتقی جعفری» بهره برد.
دکتر مهدیه الهی قمشهای پس آن سالها با تحقیق و تفحص در مثنوی مولوی به تحلیل و تفسیر اشعار مولانا جلال الدین بلخی پرداخته و آثار این عارف و شاعر بزرگ را با موضوعات قرآن کریم تطبیق میداد؛ این استاد برجسته شهرضایی حدود 6000 بیت از ابیات مثنوی را در سینه سپرده و از حفظ داشت.
او علاقه خاصی به دیوان حافظ و مثنوی داشت؛ مثنوی مولانا را تجلی قرآن میدانست و عقیده داشت که ما میتوانیم تمام ظرایف دلبری شاعران را در کلام قرآن ببینیم.
او «حافظ» را عصاره اندیشه مولانا میداند و عقیده دارد وقتی که مولانا را بشناسیم، میتوانیم حافظ را هم بشناسیم. استاد مهدیه الهی قمشهای شعر حافظ را زبان گویای جامعه ایرانی میدانست و دیوان حافظ را مجموعهای از شعر خوب فارسی.
از منظر دکتر مهدیه الهی قمشهای در شعر، مرد به طور کلی تجلی عاشق است، مثل بلبل و گل تجلی معشوق است، و معشوق در این عالم زن است، او معشوق را با زن مقایسه میکند، و او را وجد اوصافی همچون بالابلند، عشوه گر و نقش باز میداند.
از جمله آثار او میتوان به بهار عشق: منتخب اشعار، نشر خط زرین ( ۱۳۸۷)، معبد عشق، مجموعه اشعار، نشر علم (۱۳۸۲)، کربلا وادی عشق، سروده مهدی الهی قمشهای، بازسرایی: مهدیه الهی قمشهای، نشر فاران (۱۳۸۸) و خاطرات من با پدرم، اشاره کرد.
سرانجام مهدیه الهی قمشهای که از ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ به دلیل مشکلات تنفسی در بیمارستان بستری شدهبود، در ۱۹ تیرماه درگذشت.
شهرضا از دیرباز مهد پرورش عالمان و حکیمان فرهیختهای است که استاد الهی قمشهای یکی از آنهاست؛ شهرضا در تمامی رشتههای علمی و هنری در استان اصفهان سرآمد بوده است تا جایی که در بسیاری از زمینهها تنها شهر اصفهان از نظر سابقه و دیرینگی با آن برابری میکند.
استاد الهی قمشهای هفت فرزند داشت؛ نظام الدین، حسین و مرتضی، پسران او بودند. حسین محیالدین الهی قمشهای استاد دانشگاه، نویسنده و سخنران، مرتضی الهی قمشهای رئیس انجمن جئوترمال کانادا و از اساتید دانشگاه بریتیش کلمبیا در ونکوور کانادا در زمینه تکنولوژی و منابع انرژی است و نظامالدین الهی قمشهای استاد فلسفه و رئیس کتابخانه دانشگاه تهران، بود که در سال 79 فوت شد.
از دختران او یکی در کشور کانادا جزء مشاوران موفق است؛ دیگری استاد درس روانشناسی در دانشگاه رودهن و سومی دبیر ادبیات در ناحیه دو کرج است. اما دختر دیگر مرحوم مهدی الهی قمشهای، خانم دکتر مهدیه الهی قمشهای بود.
استاد مهدیه الهی قمشهای متولد 1316 هجری شمسی در شهر ادب پرور شهرضا بود، تخلص «آتش» را در شعر و ادب برای خود برگزید؛ او را میتوان یکی از کسانی شمرد که در شناخت مولوی، تلاش و مطالعه قابل توجهی داشته است و حاصل مطالعات و نیز تلاش بی دریغش در شناخت ادبیات عرفانی را در جلسات در معرض استفاده و داوری علاقه مندان گذاشته است.
او که از سن 5 سالگی در خدمت پدرش بوده، پیش از آنکه حرف زدن را کاملاً بیاموزد، به شعر و ادب علاقهمند شده و شعر میخوانده است.
در هفت سالگی با مثنوی الاطفال آشنا شد و در این راه علاوه بر محضر پدر از محضر اساتیدی چون «جلال همایی»، «شهابی»، «صدرالدین محلاتی»دکتر شفق» و «علامه محمدتقی جعفری» بهره برد.
دکتر مهدیه الهی قمشهای پس آن سالها با تحقیق و تفحص در مثنوی مولوی به تحلیل و تفسیر اشعار مولانا جلال الدین بلخی پرداخته و آثار این عارف و شاعر بزرگ را با موضوعات قرآن کریم تطبیق میداد؛ این استاد برجسته شهرضایی حدود 6000 بیت از ابیات مثنوی را در سینه سپرده و از حفظ داشت.
او علاقه خاصی به دیوان حافظ و مثنوی داشت؛ مثنوی مولانا را تجلی قرآن میدانست و عقیده داشت که ما میتوانیم تمام ظرایف دلبری شاعران را در کلام قرآن ببینیم.
او «حافظ» را عصاره اندیشه مولانا میداند و عقیده دارد وقتی که مولانا را بشناسیم، میتوانیم حافظ را هم بشناسیم. استاد مهدیه الهی قمشهای شعر حافظ را زبان گویای جامعه ایرانی میدانست و دیوان حافظ را مجموعهای از شعر خوب فارسی.
از منظر دکتر مهدیه الهی قمشهای در شعر، مرد به طور کلی تجلی عاشق است، مثل بلبل و گل تجلی معشوق است، و معشوق در این عالم زن است، او معشوق را با زن مقایسه میکند، و او را وجد اوصافی همچون بالابلند، عشوه گر و نقش باز میداند.
از جمله آثار او میتوان به بهار عشق: منتخب اشعار، نشر خط زرین ( ۱۳۸۷)، معبد عشق، مجموعه اشعار، نشر علم (۱۳۸۲)، کربلا وادی عشق، سروده مهدی الهی قمشهای، بازسرایی: مهدیه الهی قمشهای، نشر فاران (۱۳۸۸) و خاطرات من با پدرم، اشاره کرد.
سرانجام مهدیه الهی قمشهای که از ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ به دلیل مشکلات تنفسی در بیمارستان بستری شدهبود، در ۱۹ تیرماه درگذشت.
یاسمین
| 
۰۱:۴۱ - ۱۳۹۸/۰۷/۲۹
پاسخ
روحش شاد و یادش گرامی 
