کربلا؛ سرزمینی که امروز به قدوم مبارک امام حسین(ع) منور میشود
گروه اندیشه: کاروان امام حسین(ع) روز دوم محرم به سرزمین کربلا رسید، در تاریخ آمده که امام حسین(ع) قبل از شهادتش، همه زمین کربلا را از ساکنین غاضریه و نینوا به مبلغ شصت هزار درهم خریداری کرد و به خود آنان صدقه داد و با آنها شرط کرد که مردم را به محل قبر آن حضرت راهنمایی کنند و از آن زائران به مدت سه روز پذیرایی کنند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، امروز سهشنبه، 13 مهرماه مصادف است با دومین روز ماه محرم که در چنین روزی سرزمین کربلا شاهد ورود عزیزترین دُردانه جهان آفرینش یعنی امام حسین(ع) و اصحاب و یاران و خانوادهاش بود تا نام این سرزمین با خون امام حسین(ع) و یارانش برای همه تاریخ جاودان بماند.
امام حسین(ع) بعد از اینکه حاضر به بیعت با یزید بن معاویه نشد به طرف مکه حرکت کرد و فرمود: مثل منی که فرزند رسول خدا(ص) هستم، پدرم علی(ع) و مادرم فاطمه(س) است که ملائکه و فرشتگان آسمانی به خانه ما رفتوآمد داشتند با مثل یزیدی که فرزند ابوسفیان و هند جگرخوار است، سگبازی و میمونبازی میکند بیعت نمیکنم.
در روایات داریم که بیش از هجده هزار نامه که هر نامه را چندین نفر امضا کرده بودند به دست امام(ع) رسید، امام حسین(ع) که تا ایام ذیالحجه در مکه بودند، پس از دریافت این نامهها حج خود را به عمره تبدیل کرد و با دعوت کوفیان روز هشتم ذیالحجه به سمت عراق حرکت کرد.
کاروان امام حسین(ع) روز دوم محرم به سرزمین کربلا رسید و به محض ورود به این منطقه مرکب امام حسین(ع) توقف کرد، مرکب را تعویض کرده و یکی دیگر آوردند ولی باز هم حرکت نکرد.
امام سؤال کردند که نام این سرزمین چیست؟ یکی گفت قاضریه، یکی دیگر گفت نینوا و دیگری گفت کربلا، امام با شنیدن نام کربلا، گفت: خدایا به تو پناه میبرم از کرب و بلا و رو بهسوی کاروانیان کرد و فرمود: اینجا همان سرزمینی است که ما کشته و به شهادت میرسیم و اهلبیت(ع) به اسارت میروند.در همین زمان بود که امام حسین(ع) دستور داد که کاروان در آنجا اتراق کنند و از روز دوم محرم تا دهم محرم آنجا ماندند که در روز عاشورا که به شهادت رسیدند و اهل بیت ایشان را به اسارت گرفتند و به شام نزد یزید بن معاویه بردند.
نقل شده که پس از منزل گرفتن در کربلا، امام حسین(ع) فرزندان و برادران و اهل بیتش را جمع کرد و به آنان نگاهی کرد و گریست سپس فرمود: «اللهم انا عترة نبیک محمد(ص) قد اخرجنا و طردنا و ازعجنا عن حرم جدنا و تعدت بنی امیه علینا اللهم فخذ لنا بحقنا و انصرنا علی القوم الظالمین؛ خداوندا بهدرستی که ما عترت و خاندان پیامبرت محمد(ص) هستیم که [از شهر و دیارمان] اخراجمان کردند و پریشان و سرگردان از حرم جدمان[رسول خدا(ص)] بیرون شدیم و بنیامیه به ما تعرض کردند؛ خدایا پس حقمان را از آنان بگیر و ما را برابر ظالمان یاری ده.» بعد رو به اصحاب کرده فرمودند: «الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه ما درت معائشهم فاذا محصول بالبلاء قل الدیانون؛ مردم بندگان دنیا هستند و دین لقلقه زبانشان؛ حمایت و پشتیبانی از دین تا آنجاست که زندگیشان در رفاه است پس هرگاه بلاء و سختی حادث شود دینداران کم میشوند.»
در تاریخ آمده که امام حسین(ع) قبل از شهادتش، همه زمین کربلا را از ساکنین غاضریه و نینوی به مبلغ شصت هزار درهم خریداری کرد و به خود آنان صدقه داد و با آنها شرط کرد که مردم را به محل قبر آن حضرت راهنمایی کنند و از آن زائران به مدت سه روز پذیرایی نمایند؛ لذا حرم و مزار امام حسین(ع) و یارانش در این شهر میباشد.
امام حسین(ع) بعد از اینکه حاضر به بیعت با یزید بن معاویه نشد به طرف مکه حرکت کرد و فرمود: مثل منی که فرزند رسول خدا(ص) هستم، پدرم علی(ع) و مادرم فاطمه(س) است که ملائکه و فرشتگان آسمانی به خانه ما رفتوآمد داشتند با مثل یزیدی که فرزند ابوسفیان و هند جگرخوار است، سگبازی و میمونبازی میکند بیعت نمیکنم.
در روایات داریم که بیش از هجده هزار نامه که هر نامه را چندین نفر امضا کرده بودند به دست امام(ع) رسید، امام حسین(ع) که تا ایام ذیالحجه در مکه بودند، پس از دریافت این نامهها حج خود را به عمره تبدیل کرد و با دعوت کوفیان روز هشتم ذیالحجه به سمت عراق حرکت کرد.
کاروان امام حسین(ع) روز دوم محرم به سرزمین کربلا رسید و به محض ورود به این منطقه مرکب امام حسین(ع) توقف کرد، مرکب را تعویض کرده و یکی دیگر آوردند ولی باز هم حرکت نکرد.
امام سؤال کردند که نام این سرزمین چیست؟ یکی گفت قاضریه، یکی دیگر گفت نینوا و دیگری گفت کربلا، امام با شنیدن نام کربلا، گفت: خدایا به تو پناه میبرم از کرب و بلا و رو بهسوی کاروانیان کرد و فرمود: اینجا همان سرزمینی است که ما کشته و به شهادت میرسیم و اهلبیت(ع) به اسارت میروند.در همین زمان بود که امام حسین(ع) دستور داد که کاروان در آنجا اتراق کنند و از روز دوم محرم تا دهم محرم آنجا ماندند که در روز عاشورا که به شهادت رسیدند و اهل بیت ایشان را به اسارت گرفتند و به شام نزد یزید بن معاویه بردند.
نقل شده که پس از منزل گرفتن در کربلا، امام حسین(ع) فرزندان و برادران و اهل بیتش را جمع کرد و به آنان نگاهی کرد و گریست سپس فرمود: «اللهم انا عترة نبیک محمد(ص) قد اخرجنا و طردنا و ازعجنا عن حرم جدنا و تعدت بنی امیه علینا اللهم فخذ لنا بحقنا و انصرنا علی القوم الظالمین؛ خداوندا بهدرستی که ما عترت و خاندان پیامبرت محمد(ص) هستیم که [از شهر و دیارمان] اخراجمان کردند و پریشان و سرگردان از حرم جدمان[رسول خدا(ص)] بیرون شدیم و بنیامیه به ما تعرض کردند؛ خدایا پس حقمان را از آنان بگیر و ما را برابر ظالمان یاری ده.» بعد رو به اصحاب کرده فرمودند: «الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه ما درت معائشهم فاذا محصول بالبلاء قل الدیانون؛ مردم بندگان دنیا هستند و دین لقلقه زبانشان؛ حمایت و پشتیبانی از دین تا آنجاست که زندگیشان در رفاه است پس هرگاه بلاء و سختی حادث شود دینداران کم میشوند.»
در تاریخ آمده که امام حسین(ع) قبل از شهادتش، همه زمین کربلا را از ساکنین غاضریه و نینوی به مبلغ شصت هزار درهم خریداری کرد و به خود آنان صدقه داد و با آنها شرط کرد که مردم را به محل قبر آن حضرت راهنمایی کنند و از آن زائران به مدت سه روز پذیرایی نمایند؛ لذا حرم و مزار امام حسین(ع) و یارانش در این شهر میباشد.
