وقتی دل در گرو معشوق و امام خود باشد؛
روح بلند زائران حرم رضوی جلوتر از جسمشان حرکت میکند
گروه اجتماعی: اگر این روزها به سمت مشهدالرضا در حرکت بوده باشید جمع زیادی از زائران هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت را مشاهده میکردید که با پای پیاده در حرکت بودند تا امروز٬ همزمان با سالروز شهادت آن حضرت٬ در حرم امام رئوف قرار گیرند و عرض ارادت کنند. کسانی که روحشان جلوتر از جسمشان در حرکت است و سختی و مشکلات راه را به دلیل روح بلند خودشان احساس نمیکنند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، اگر این روزها به سمت مشهدالرضا در حرکت بوده باشید جمع زیادی از زائران هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت را مشاهده میکردید که با پای پیاده در حرکت بودند تا امروز٬ همزمان با سالروز شهادت آن حضرت٬ در حرم امام رئوف قرار گیرند و عرض ارادت کنند.
برای حرکت در مسیر عشق به امام و قدم برداشتن در راه معشوق کسی از شما سوال نمیکند پیر هستید یا جوان، جسمتان سالم است یا بیمار، با عصا راه میروید یا با پای سالم٬ برای رسیدن به مشهد الرضا کسی از شما نه گذرنامه میخواهد و نه جواز عبور، کافی است قبل از همه٬ دل را روانه کنید و بگویید السلام علیک یا ثامنالحجج(ع) و قدم در این راه بگذارید.
وقتی دل عاشق باشد در راه رسیدن به امام معصوم نه سرما برایش مهم است و نه دوری راه، وقتی دل طالب معرفت باشد و در پی معشوق برود نه سختی راه برایش اهمیتی دارد و نه زخم پایش.
کسانی که با زائران کوی دوست قدم برداشتهاند و از نزدیک آنان را دیدهاند متوجه شدهاند همه آنها به یک چیز میاندیشند٬ رسیدن به حرم یار و ملاقات با دوست، ملاقات با کسی که گویی از نزدیکترین افراد٬ به انسان نزدیکتر است و سالها در پیاش بودهاند تا به او برسند.
حکایت زائران پیاده امام رضا(ع) و حکایت زائران پیاده امام حسین(ع) حکایت عجیبی است که در محاسبات علمی و در محاسبات عقلی بسیاری از انسانها نمیگنجد و عقل کوچک انسانهای زیادی توان پذیرش آن را ندارد. چرا که در باور انسان نمیگنجد وقتی جسم انسان زخمی است، وقتی تن انسان خسته است، وقتی سرما به زیر صفر درجه رسیده٬ در یک جاده طولانی٬ انسان بتواند تمام این مشکلات را تحمل کند و با جسمی رنجور و خسته اما روحی بلند و پر از معرفت٬ قلبش برای رسیدن به معشوق٬ مالا مال از عشق باشد و هر لحظه برای رسیدن به امام٬ سر از پا نشناسد.
کسانی که اینروزها پیاده به سمت حرم امام رضا(ع) در راه بودند، با تنی خسته و افرادی با جسمی رنجور و پایی زخمی به سمت امامی در راهند که غریب طوس نام گرفته است، اگر از آنها سئوال کنید بسیاری از آنها قطعا پاسخ میدهند، تنها چیزی که برایشان اهمیت ندارد جسمشان است.
سفر خودسازی با پای پیاده
اگر بشود روح زائران پیاده را از قالب تن بیرون کرد آنچنان سریع به سمت مشهدارضا پرواز میکنند که حتی نور با آن همه سرعتش به پای این دلهای عاشق نخواهد رسید.
ظاهر بسیاری از زائران پیاده برای ما ظاهری خسته است اما این جسمهای خسته سرشار از دلهایی با معرفت است که در طول یک سفر چند روزه پرورش یافته، این دلهای عاشق پر است از عشق به امام رئوف و سرشار است از ایمان و محبت خدا.
سفر زائران پیاده امام رضا(ع) سفری است روحانی برای خودسازی دل و باطن انسان، نه ظاهر، سفری است معنوی که در آن روحیه وحدت و همدلی، روحیه تعاون و همکاری، روحیه کمک به همنوع و روحیه اندیشیدن و تفکر و عبادت عملی موج میزند که بسیاری حاضر نیستند این خلوت و عبادت را با مادیات دنیا عوض کنند.
در سفر زائران حرم رضوی لذتی است که باید پیاده بود و دل را از هر گونه آلودگی پاک کرد تا بتوان آن لذت را حس کرد. نمیشود این لذت را با هیچ کدام از مادیات مقایسه کرد و نمیشود این لحظه را از دست داد چرا که ممکن است دیگر هیچ وقت تکرار نشود.
بسیاری از ما وقتی از کنار این افراد عبور می کنیم فکر میکنیم راه سخت و دشواری را طی میکنند اما تنها چیزی که عاشقان کوی دوست به آن نمیاندیشند همین تفکر ماست٬ چراکه روح آنان جدای از جسمشان است و وقتی روح در جای دیگری سیر کند قطعا سختی و جراحت جسم را احساس نمیکند و جسم نمیتواند مانع حرکت روح شود.
علی اکبر ملکی
برای حرکت در مسیر عشق به امام و قدم برداشتن در راه معشوق کسی از شما سوال نمیکند پیر هستید یا جوان، جسمتان سالم است یا بیمار، با عصا راه میروید یا با پای سالم٬ برای رسیدن به مشهد الرضا کسی از شما نه گذرنامه میخواهد و نه جواز عبور، کافی است قبل از همه٬ دل را روانه کنید و بگویید السلام علیک یا ثامنالحجج(ع) و قدم در این راه بگذارید.
وقتی دل عاشق باشد در راه رسیدن به امام معصوم نه سرما برایش مهم است و نه دوری راه، وقتی دل طالب معرفت باشد و در پی معشوق برود نه سختی راه برایش اهمیتی دارد و نه زخم پایش.
کسانی که با زائران کوی دوست قدم برداشتهاند و از نزدیک آنان را دیدهاند متوجه شدهاند همه آنها به یک چیز میاندیشند٬ رسیدن به حرم یار و ملاقات با دوست، ملاقات با کسی که گویی از نزدیکترین افراد٬ به انسان نزدیکتر است و سالها در پیاش بودهاند تا به او برسند.
حکایت زائران پیاده امام رضا(ع) و حکایت زائران پیاده امام حسین(ع) حکایت عجیبی است که در محاسبات علمی و در محاسبات عقلی بسیاری از انسانها نمیگنجد و عقل کوچک انسانهای زیادی توان پذیرش آن را ندارد. چرا که در باور انسان نمیگنجد وقتی جسم انسان زخمی است، وقتی تن انسان خسته است، وقتی سرما به زیر صفر درجه رسیده٬ در یک جاده طولانی٬ انسان بتواند تمام این مشکلات را تحمل کند و با جسمی رنجور و خسته اما روحی بلند و پر از معرفت٬ قلبش برای رسیدن به معشوق٬ مالا مال از عشق باشد و هر لحظه برای رسیدن به امام٬ سر از پا نشناسد.
کسانی که اینروزها پیاده به سمت حرم امام رضا(ع) در راه بودند، با تنی خسته و افرادی با جسمی رنجور و پایی زخمی به سمت امامی در راهند که غریب طوس نام گرفته است، اگر از آنها سئوال کنید بسیاری از آنها قطعا پاسخ میدهند، تنها چیزی که برایشان اهمیت ندارد جسمشان است.
سفر خودسازی با پای پیاده
اگر بشود روح زائران پیاده را از قالب تن بیرون کرد آنچنان سریع به سمت مشهدارضا پرواز میکنند که حتی نور با آن همه سرعتش به پای این دلهای عاشق نخواهد رسید.
ظاهر بسیاری از زائران پیاده برای ما ظاهری خسته است اما این جسمهای خسته سرشار از دلهایی با معرفت است که در طول یک سفر چند روزه پرورش یافته، این دلهای عاشق پر است از عشق به امام رئوف و سرشار است از ایمان و محبت خدا.
سفر زائران پیاده امام رضا(ع) سفری است روحانی برای خودسازی دل و باطن انسان، نه ظاهر، سفری است معنوی که در آن روحیه وحدت و همدلی، روحیه تعاون و همکاری، روحیه کمک به همنوع و روحیه اندیشیدن و تفکر و عبادت عملی موج میزند که بسیاری حاضر نیستند این خلوت و عبادت را با مادیات دنیا عوض کنند.
در سفر زائران حرم رضوی لذتی است که باید پیاده بود و دل را از هر گونه آلودگی پاک کرد تا بتوان آن لذت را حس کرد. نمیشود این لذت را با هیچ کدام از مادیات مقایسه کرد و نمیشود این لحظه را از دست داد چرا که ممکن است دیگر هیچ وقت تکرار نشود.
بسیاری از ما وقتی از کنار این افراد عبور می کنیم فکر میکنیم راه سخت و دشواری را طی میکنند اما تنها چیزی که عاشقان کوی دوست به آن نمیاندیشند همین تفکر ماست٬ چراکه روح آنان جدای از جسمشان است و وقتی روح در جای دیگری سیر کند قطعا سختی و جراحت جسم را احساس نمیکند و جسم نمیتواند مانع حرکت روح شود.
علی اکبر ملکی
