جوان در تهدید هواهای نفسانی و فتنههای دنیا
گروه اجتماعی: هواهای نفسانی، هر انسانی بهویژه جوانان را تهدید میکند و او را از مسیر سعادت دور میسازد و بدبخت کسی است که فریفته هوای نفس و غرور خود شود، باید توجه داشت جوان در معرض دو تهدید هواهای نفسانی و فتنههای دنیا قرار دارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، فرزند، استعدادهای سرشار و انرژی فراوانی برای طی طریق دارد پس مربی دنیادیده و سالخورده، تجربیات خود را در میان میگذارد چون جوان در معرض دو تهدید است؛ یکی هواهای نفسانی، دیگری فتنههای دنیا.
هواهای نفسانی، هر انسانی بهویژه جوانان را تهدید میکند و او را از مسیر سعادت دور میسازد و بدبخت کسی است که فریفته هوای نفس و غرور خود شود.
امام علی(ع) در فراز یازدهم نامه خود به امام حسنمجتبی(ع) فرموده است: «ای پسرم، چون دیدم که به سنی رسیدهام و به سستی گراییدهام، به وصیت خویش برای تو پیشدستی کردم و خصلتهای اخلاقی را برای تو برشمردم، پیش از آنکه اجلم فرا رسد، یا اندیشهام چون تنم کاهش یابد و آنچه در خاطر دارم، ناگفته ماند، یا برخی از خواهشهای نفسانی و فتنههای این جهانی بر تو غالب گردد و سرکش و مغرور شوی و پذیرش و اطاعت مشکل گردد».
سرعت گذشت زمان، کاستن تواناییهای جسمی و روحی، ضرورت انتقال رازهای درونی و تجربیات گران سنگ قبل از دست رفتن آنها و نزدیک شدن مرگ برای والدین، از سوی دیگر، هجوم خواهش ها و دگرگونی های دنیا، سختی پذیرش در سنین بالا، آمادگی قبلب نوجوانان برای پذیرش ... ایجاب میکند که انسان در تربیت فرزند شتاب کند و از فرصتها برای تربیت بهره گیرد.پس کاروان زندگی که میگذرد باید از فرصتهای آن استفاده کرد و کمال زندگی را برای خود و فرزندان تعیین کرد.
باید مراقب باشیم دوران کودکی در غفلت، جوانی در شهوت، پیری در حسرت به سر ببریم در این فراز، امام علی(ع)، در انگیزه نگارش این نامه میفرماید: صیاد اجل در کمین است و بیتردید با سرعتی غیر قابل باور، آدمی را به دام خودف گرفتار میکند، از سوی دیگر، کاهش رای و اندیشه، فراموشی محفوظات و ذخائر ذهنی نیز سالخوردگان را تهدید میکند.
باید باور کنیم که سنتهای الهی، تغییر نمیپذیرد؛ یعنی هیچ تردیدی پایان دوران ضعیف کودکی، قوت و توان جوانی است و پایان جوانی، پیری، شکستگی، ضعفف انحطاط و زمینگیری و سرانجام، مرگ و فناست؛ یعنی همان سخن قرآن که در آیه 54 سوره روم با این مضمون «اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ»، فرمود: «خدای متعال همان است که شما را در آغاز مادهای ضعیف آفرید و آنگاه، پس از ضعف، توانمندی بخشید، سپس بهدنبال توانمندی، سستی و پیری قرار داد او هر هرچه را خواهد، میآفرزند، زیرا دانا و تواناست» پس باید فرزند را که در اوج جوانی و شکوفایی است بیدار کرد و به او آگاهی داد.
غلبه بر فتنههای دنیا
تهدید دیگر برای جوان، فتنههای دنیاست.همان فتنههایی که همه اولیا و انبیاء از آن، به خدا پناه می بردند.هر چیزی که انسان را گمراه کند، فتنه است؛ خواه هوای نفس باشد و خواه لشکر کفر، شرک و نفاق یا زرق و برق دنیا.پس امام میفرماید: قبل از اینکه پیری و کهنسالی بر من غالب شود و رای و نظر من به سستی گراید و پیش از آنکه خواهشهای نفسانی و فتنههای این جهان بر تو غالب گردد و سرکش و مغرور شوی، به وصیت کردن به تو پرداختم و خصلتهای اخلاقی را برای تو برشمردم.
ابن ابیالحدید معتزلی در شرح این فراز از نامه امام علی(ع) گفته است: امام علی(ع) در این وصیتنامه، از زبان پدر نوعی به فرزند نوعی سخن گفته است؛ یعنی نوع پدران و فرزندان در معرض نقصان اندیشه و غلبه هوای نفس و فتنهاند وگرنه، مقام عصمت و طهارت، که به اعتصام الهی و امداد غیبی آراستهاند، از این قاعده مستثنا هستند در ضمن حضرت در مقام تعلیم و تربیت اینگونه سخن میگوید، مفهومش آن نیست که این ویژگی در آن حضرت وجود دارد و بلکه آنان منزه از این اوصافند.
هواهای نفسانی، هر انسانی بهویژه جوانان را تهدید میکند و او را از مسیر سعادت دور میسازد و بدبخت کسی است که فریفته هوای نفس و غرور خود شود.
امام علی(ع) در فراز یازدهم نامه خود به امام حسنمجتبی(ع) فرموده است: «ای پسرم، چون دیدم که به سنی رسیدهام و به سستی گراییدهام، به وصیت خویش برای تو پیشدستی کردم و خصلتهای اخلاقی را برای تو برشمردم، پیش از آنکه اجلم فرا رسد، یا اندیشهام چون تنم کاهش یابد و آنچه در خاطر دارم، ناگفته ماند، یا برخی از خواهشهای نفسانی و فتنههای این جهانی بر تو غالب گردد و سرکش و مغرور شوی و پذیرش و اطاعت مشکل گردد».
سرعت گذشت زمان، کاستن تواناییهای جسمی و روحی، ضرورت انتقال رازهای درونی و تجربیات گران سنگ قبل از دست رفتن آنها و نزدیک شدن مرگ برای والدین، از سوی دیگر، هجوم خواهش ها و دگرگونی های دنیا، سختی پذیرش در سنین بالا، آمادگی قبلب نوجوانان برای پذیرش ... ایجاب میکند که انسان در تربیت فرزند شتاب کند و از فرصتها برای تربیت بهره گیرد.پس کاروان زندگی که میگذرد باید از فرصتهای آن استفاده کرد و کمال زندگی را برای خود و فرزندان تعیین کرد.
باید مراقب باشیم دوران کودکی در غفلت، جوانی در شهوت، پیری در حسرت به سر ببریم در این فراز، امام علی(ع)، در انگیزه نگارش این نامه میفرماید: صیاد اجل در کمین است و بیتردید با سرعتی غیر قابل باور، آدمی را به دام خودف گرفتار میکند، از سوی دیگر، کاهش رای و اندیشه، فراموشی محفوظات و ذخائر ذهنی نیز سالخوردگان را تهدید میکند.
باید باور کنیم که سنتهای الهی، تغییر نمیپذیرد؛ یعنی هیچ تردیدی پایان دوران ضعیف کودکی، قوت و توان جوانی است و پایان جوانی، پیری، شکستگی، ضعفف انحطاط و زمینگیری و سرانجام، مرگ و فناست؛ یعنی همان سخن قرآن که در آیه 54 سوره روم با این مضمون «اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ»، فرمود: «خدای متعال همان است که شما را در آغاز مادهای ضعیف آفرید و آنگاه، پس از ضعف، توانمندی بخشید، سپس بهدنبال توانمندی، سستی و پیری قرار داد او هر هرچه را خواهد، میآفرزند، زیرا دانا و تواناست» پس باید فرزند را که در اوج جوانی و شکوفایی است بیدار کرد و به او آگاهی داد.
غلبه بر فتنههای دنیا
تهدید دیگر برای جوان، فتنههای دنیاست.همان فتنههایی که همه اولیا و انبیاء از آن، به خدا پناه می بردند.هر چیزی که انسان را گمراه کند، فتنه است؛ خواه هوای نفس باشد و خواه لشکر کفر، شرک و نفاق یا زرق و برق دنیا.پس امام میفرماید: قبل از اینکه پیری و کهنسالی بر من غالب شود و رای و نظر من به سستی گراید و پیش از آنکه خواهشهای نفسانی و فتنههای این جهان بر تو غالب گردد و سرکش و مغرور شوی، به وصیت کردن به تو پرداختم و خصلتهای اخلاقی را برای تو برشمردم.
ابن ابیالحدید معتزلی در شرح این فراز از نامه امام علی(ع) گفته است: امام علی(ع) در این وصیتنامه، از زبان پدر نوعی به فرزند نوعی سخن گفته است؛ یعنی نوع پدران و فرزندان در معرض نقصان اندیشه و غلبه هوای نفس و فتنهاند وگرنه، مقام عصمت و طهارت، که به اعتصام الهی و امداد غیبی آراستهاند، از این قاعده مستثنا هستند در ضمن حضرت در مقام تعلیم و تربیت اینگونه سخن میگوید، مفهومش آن نیست که این ویژگی در آن حضرت وجود دارد و بلکه آنان منزه از این اوصافند.
