دنیا؛ تجارت‌خانه آخرت/راه آخرت از دنیا می‌گذرد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، درباره آخرت‌طلبی این نکته مهم را باید یادآوری کرد که توجه به آخرت، به‌معنای دوری از نعمت‌های این دنیا نیست.در اندیشه صحیح اسلامی، راه آخرت از همین دنیا می‎گذرد؛ به‌ همین جهت، دنیا بازار و تجارت‌خانه یا مزرعه آخرت نامیده می‎شود که در این‌جا باید به تلاش و کشت و کار پرداخت و درآمد و محصول پایدارش را باید در آن‌جا دریافت نمود.
اگر استفاده از امکانات دنیا با نیت خیر همراه باشد و سبب آبادی زندگی آخرت انسان گردد، نه تنها مذموم نیست؛ بلکه ستودنی است.به‌طور کلی، آن‌چه در روایات اسلامی و سخنان معصومان(ع) در مذمت دنیا بیان شده است، دنیایی است که فقط برای دنیا و زندگی مادی مورد توجه باشد، نه دنیایی که برای آبادانی آخرت به‌کار گرفته می‎شود.
امام علی(ع) پس از جنگ جمل، به خانه یکی‌از یاران خویش به نام علاء بن زیاد وارد شد وقتی خانه بسیار پُرزرق و برق او را دید، فرمود: «با این خانه وسیع در دنیا چه می‎کنی، در حالی‎که در آخرت به آن نیازمندتری، آری، اگر بخواهی می‎توانی با همین خانه به آخرت برسی! اگر در این خانه بزرگ از مهمانان پذیرایی کنی، به خویشاوندان با نیکوکاری بپیوندی و حقوقی که بر گردن توست، به صاحبان حق برسانی، می‎توانی در آخرت اسوده باشی».
امام علی(ع) در فراز بیست و دوم از نامه خود به امام حسن‌مجتبی(ع) در رابطه با مَثل آخرت‌طلبان فرموده است: «همانا داستان آن کس که دنیا را آزمود چونان مسافرانی است که در سرمنزلی بی آب و علف و دشوار اقامت دارند و قصد کوچ کردن به سرزمینی را دارند که در آن‌جا آسایش و رفاه فراهم است.پس مشکلات راه را تحمل می‎کنند و جدایی دوستان را می‎پذیرد و سختی سفر و ناگواری غذا را با جان و دل قبول می‎کنند تا به جایگاه وسیع و منزل‌گاه امن با آرامش قدم بگذارند و از تمام سختی‎های طول سفر احساس ناراحتی ندارند و هزینه‌های مصرف شده را غرامت نمی‎شمارند و هیچ چیز برای آنان دوست‌داشتنی نیست جز آن‌که به منزل امن و محل آرامش برسند».
مَثل دنیاطلبان
امام علی(ع) فرموده است: «اما داستان دنیاپرستان، همانند گروهی است که از جایگاهی پُر از نعمت‌ها می‎خواهند به سرزمین خشک و بی‌آب و علف کوچ کنند، پس در نظر آنان چیزی ناراحت کننده‌تر از این نیست که از جایگاه خود جدا می‎شوند و ناراحتی‌ها را باید تحمل کنند.
دنیا، بهشتِ دنیاطلبان است، زیرا آنان در بهره‌برداری از دنیا و ارضای خواسته‌های‌شان هیچ حد و مرزی را رعایت نمی‎کنند، در کنار ثروت‌های فراوان، لمیده‌اند و گوش‎های خود را به ناله‌های ضعیفان بسته‌اند، حقِ مستمندان را نمی‎پردازند، به حلال و حرام الهی، پای‎بند نیستند.این‌جا را محل دائمی زندگی خود می‎دانند و سطح بینش و آگاهی‌شان به اندازه‌ای است که نعمت‌ها و لذت‌های زودگذرِ دنیا را جاودانه و همیشگی می‎پندارند.بهشت آنان همین جاست، از همین‌رو جدا شدن از این دنیا و سختی‌هایش را برای خود عذابی زجرآور و کشنده می‎دانند؛ گویی می‎خواهند به سرزمین خشک و بی‎آب و علفی کوچ کنند.
امام علی(ع) در سخنی فرموده است: «دنیا بهشت کافر است و مرگ، جدا کننده او (از دنیا) است و آتش، منزل‌گاه اوست» در نظر این دنیاطلبان، چیزی ناراحت‌کننده‌‌تر از این نیست که از جایگاه اصلی خود جدا می‏ شوند.
ممکن است کسی بگوید: این‌که علی(ع) می‌فرماید: مؤمنان و اهل آخرت در دنیا در سختی و ناراحتی‌اند و در واقع این‌جا زندان آن‌هاست، اما کافران در دنیا در آسایش و رفاه‌اند و این‌جا بهشت آن‌هاست، گاهی با واقعیت تطبیق نمی‎کند؛ بدین معنا که ما در این دنیا، کافرانی می‎بینیم که بسیار فقیرند و با سختی و عذاب زندگی می‎کنند، از آن‌‎سو، مؤمنانی می‎بینیم که در رفاه و آسایش‎اند.با این وصف، چگونه آن سخن پیامبر و علی(ع)، قابل توجیه است؟.
عین همین سؤال را یک یهودی بسیار فقیر از امام حسن(ع) کرد، پاسخی که به او داد، پاسخ سؤال امروز ما هم هست، لذا آن‌را نقل می‎کنیم: روزی امام حسن‌مجتبی(ع) با لباس‌های پاکیزه و نو، از منزل خارج شد، سیمای جذابش، هر بیننده‌ای را به خود متوجه می‎ساخت.از کوچه می‎گذشت که ناگاه پیرمرد یهودی که فقر او را از پای درآورده و پوست به استخوانش چسبیده، تابش خورشید چهره‌اش را سوزانده بود، مشک آبی به دوش داشت و ناتوانی، اجازه راه رفتن به او نمی‎داد.وقتی حضرت را دید ایستاد به امام گفت: ای آقای بزرگوار، جد شما فرموده دنیا، زندان مؤمن و بهشت کافر است.اکنون می‎بینم که دنیا برای شما که در ناز و نعمت به سر می‎بری، بهشت است و برای من جهنم است، حال آن‌که تو مؤمن و من کافرم.
امام حسن(ع) فرمود: اگر پرده از مقابل چشمانت برداشته شود و ببینی خداوند در بهشت، چه نعمت‌هایی برای من و برای همه مؤمنان آفریده، می‎فهمی که دنیا با این همه خوشی و آسایش برای من زندان است و نیز اگر ببینی خداوند چه عذاب و شکنجه‌هایی برای کافران مهیا کرده، تصدیق می‎کنی که دنیا برای شما با این همه فقر و پریشانی پُر از نعمت و وسعت است.