سپهوند مطرح کرد:
بهرهگیری شاعران و ادبای معروف ایرانی از زبان مادری
گروه فرهنگی: عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور لرستان با بیان اینکه زبان مادری بسیاری از ادبا و شعرای ایرانی، فارسی نبوده، افزود: شعرای معروف ایرانی بههنگام آفرینش متون ادبی کلاسیک فارسی، هم از داشتههای زبان مادری و فرهنگ تیره و تبار و دودمان خود بهره گرفتهاند هم به زبان فاخر فارسی بهعنوان زبان مشترک تیرههای متنوع قوم ایرانی متوسل و متمسک شدهاند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، عزتالله سپهوند، عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور لرستان در بزرگداشت روز جهانی زبان مادری که عصر سهشنبه، سوم اسفند بههمت مرکز تخصصی فرهنگ و ادبیات زاگرس جهاد دانشگاهی لرستان برگزار شد، گفت: در جامعه و جهانی زندگی میکنیم که مظهر مفهوم وحدت در عین کثرت است و این اتفاق هم البته مبنایی معرفتی، دینی و قرآنی دارد؛ انا خلقناکم من ذکر و انثی و جعلناکم شعوبا و قبایل لتعارفوا... در این آیه هم به توحید هم به وحدت و هم به کثرت و هم به لزوم معرفت و شناخت از جوامع مختلف انسانی از یکدیگر اشاره شده است.
وی ادامه داد: آن هم در عصر شتابزدهای که چه آنرا عصر جنگ تمدنها بدانیم چه عصر گفتوگوی تمدنها، بهویژه با برجسته شدن مفهوم هویت و بحران هویت، همه بهویژه ما ایرانیان بر سر دوراهی واگرایی یا همگرایی قرار گرفتهایم.
سپهوند شرط همگرایی را همشناسی دانست و افزود: همشناسی شناختن هویت خویش و وجوه اختلاف و اشتراک آن با دیگری برای رسیدن به صلح و تفاهم در عین حفظ حرمت و احترام به همدیگر است.
وی ادامه داد: جامعه امروز ما، جامعهای در حال گذار از سنت به مدرنیته است و اگر در این دوران گذار ـ خدای ناکرده - از داشتههای فاخر سنت کهنسال خود چشم بپوشیم دچار بحران هویت و وارد دوران گسست فرهنگی خواهیم شد.
این دکترای ادبیات فارسی، زبان و ادبیات فارسی را ستون استوار خیمهی فراخ و فاخر هویت ایرانی دانست و گفت: البته با یک ستون نمیتوان این خیمه را نگه داشت و در طول تاریخ تیرههای مختلف قوم ایرانی تیرکهای دیگری برای برپا کردن و سرپا نگه داشتن این فرهنگ فراگیر بوده، هستند و خواهند بود و بیتردید حذف هر زبان و گویش و لهجهای بریدن طنابی و کندن میخی از اطراف این خیمه است و از اینرو فرهنگ فراگیر قوم ایرانی بدون تکیه کردن به تیره و تبارهای گوناگون ایرانی نمیتواند برپا بماند.
این استاد دانشگاه اضافه کرد: همچنان که زبانهای بومی ایرانی و زبان فاخر فارسی نه تنها نقش تقابلی با یکدیگر نداشتهاند بلکه در طول تاریخ تطور خود در تعامل با یکدیگر بوده و ماندهاند.
وی با بیان اینکه زبان مادری بسیاری از ادبا و شعرای ایرانی، فارسی نبوده و نیست، با ذکر شواهدی از شعر شاعران مختلف پارسیگو، افزود: زبان مادری حافظ، خاقانی، نظامی، سعدی، نیما یوشیج، قیصر امینپور و... با زبان شعری آنان یکی نبوده است اما همه این حافظان زبان و هویت ایرانی بههنگام آفرینش متون ادبی کلاسیک فارسی، هم از داشتههای زبان مادری و فرهنگ تیره و تبار و دودمان خود بهره گرفتهاند هم به زبان فاخر فارسی بهعنوان زبان مشترک تیرههای متنوع قوم ایرانی متوسل و متمسک شدهاند.
این عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور لرستان خاطرنشان کرد: در ایران قوم ایرانی در درون خود به تیره وتبار و دودمانها، قبایل و طوایف مختلفی همچون کرد، لک، لر و فارس و بلوچ و... منشعب شده است. هر زمان این تیره و تبارها برغم ناهمزبانی، به همشناسی و همدلی رسیدهاند نتیجه آن خلق حماسههای وحدتبخشی چون انقلاب شکوهمند اسلامی بوده و هربار به واگرایی و تفرق و تفرقه دچار شدهاند به تراژدیهای غمبار تاریخی دچار شدهاند.
وی با اشاره به اقدامات امیدبخش اخیر در راستای اجرای اصل ۱۵ قانون اساسی، راهاندازی کرسی زبان و ادبیات بومی در برخی دانشگاههای کشور، برگزاری همایشهای علمی و ملی همچون کلهبادِ جهاد دانشگاهی، نخستین همایش ملی زبانهای بومی زاگرس و راهاندازی رشته ادبیات عامه در دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه پیام نور لرستان و... را نشاندهنده وجود نوعی خودآگاهی عمومی برای حفاظت از زبانهای مادری ایران بهویژه در لرستان دانست.
وی ادامه داد: آن هم در عصر شتابزدهای که چه آنرا عصر جنگ تمدنها بدانیم چه عصر گفتوگوی تمدنها، بهویژه با برجسته شدن مفهوم هویت و بحران هویت، همه بهویژه ما ایرانیان بر سر دوراهی واگرایی یا همگرایی قرار گرفتهایم.
سپهوند شرط همگرایی را همشناسی دانست و افزود: همشناسی شناختن هویت خویش و وجوه اختلاف و اشتراک آن با دیگری برای رسیدن به صلح و تفاهم در عین حفظ حرمت و احترام به همدیگر است.
وی ادامه داد: جامعه امروز ما، جامعهای در حال گذار از سنت به مدرنیته است و اگر در این دوران گذار ـ خدای ناکرده - از داشتههای فاخر سنت کهنسال خود چشم بپوشیم دچار بحران هویت و وارد دوران گسست فرهنگی خواهیم شد.
این دکترای ادبیات فارسی، زبان و ادبیات فارسی را ستون استوار خیمهی فراخ و فاخر هویت ایرانی دانست و گفت: البته با یک ستون نمیتوان این خیمه را نگه داشت و در طول تاریخ تیرههای مختلف قوم ایرانی تیرکهای دیگری برای برپا کردن و سرپا نگه داشتن این فرهنگ فراگیر بوده، هستند و خواهند بود و بیتردید حذف هر زبان و گویش و لهجهای بریدن طنابی و کندن میخی از اطراف این خیمه است و از اینرو فرهنگ فراگیر قوم ایرانی بدون تکیه کردن به تیره و تبارهای گوناگون ایرانی نمیتواند برپا بماند.
این استاد دانشگاه اضافه کرد: همچنان که زبانهای بومی ایرانی و زبان فاخر فارسی نه تنها نقش تقابلی با یکدیگر نداشتهاند بلکه در طول تاریخ تطور خود در تعامل با یکدیگر بوده و ماندهاند.
وی با بیان اینکه زبان مادری بسیاری از ادبا و شعرای ایرانی، فارسی نبوده و نیست، با ذکر شواهدی از شعر شاعران مختلف پارسیگو، افزود: زبان مادری حافظ، خاقانی، نظامی، سعدی، نیما یوشیج، قیصر امینپور و... با زبان شعری آنان یکی نبوده است اما همه این حافظان زبان و هویت ایرانی بههنگام آفرینش متون ادبی کلاسیک فارسی، هم از داشتههای زبان مادری و فرهنگ تیره و تبار و دودمان خود بهره گرفتهاند هم به زبان فاخر فارسی بهعنوان زبان مشترک تیرههای متنوع قوم ایرانی متوسل و متمسک شدهاند.
این عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور لرستان خاطرنشان کرد: در ایران قوم ایرانی در درون خود به تیره وتبار و دودمانها، قبایل و طوایف مختلفی همچون کرد، لک، لر و فارس و بلوچ و... منشعب شده است. هر زمان این تیره و تبارها برغم ناهمزبانی، به همشناسی و همدلی رسیدهاند نتیجه آن خلق حماسههای وحدتبخشی چون انقلاب شکوهمند اسلامی بوده و هربار به واگرایی و تفرق و تفرقه دچار شدهاند به تراژدیهای غمبار تاریخی دچار شدهاند.
وی با اشاره به اقدامات امیدبخش اخیر در راستای اجرای اصل ۱۵ قانون اساسی، راهاندازی کرسی زبان و ادبیات بومی در برخی دانشگاههای کشور، برگزاری همایشهای علمی و ملی همچون کلهبادِ جهاد دانشگاهی، نخستین همایش ملی زبانهای بومی زاگرس و راهاندازی رشته ادبیات عامه در دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه پیام نور لرستان و... را نشاندهنده وجود نوعی خودآگاهی عمومی برای حفاظت از زبانهای مادری ایران بهویژه در لرستان دانست.
