نگاهی به کتاب «علم و عمل در روایات»
گروه فرهنگی: «علم و عمل در روایات» عنوان کتابی است که اواخر سال گذشته توسط پرویز پرنیان، نویسنده لرستانی منتشر شده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، کتاب «علم و عمل در روایات» اواخر سال گذشته توسط نویسنده لرستانی پرویز پرنیان با شمارگان هزار نسخه در 96 صفحه در انتشارات عصر رهایی قم منتشر شده است.
نویسنده در این کتاب ضمن بیان انگیزه خود از نگارش و تالیف این کتاب به معرفی علم از دیدگاه قرآن پرداخته و عنوان داشته است: در قرآنکریم واژهی علم و مشتقات اسمی و فعلی آن حدود 775 مرتبه در آیات بهکار رفته است. از این رقم تعداد 161 مرتبه صفت «علم» و «علیماً» در مورد ذات اقدس الهی آمده است.در موارد متعددی بعد از علم صفت «حکیم» و در موارد متعددی قبل از واژه علم صفت «سمیع» آمده است.
منشا علم ذات خداوند سبحان است.خداوند سبحان عالم به غیب است.خزائن علم نزد اوست و علم انبیاء ناشی از وحی است.خداوند بر انبیا دانشی را نازل فرموده است که بشر با کوشش خود هرگز دسترسی به آن پیدا نمیکند.به استناد قرآنکریم انسان وقتی که به دنیا میآید علمی با خود ندارد اما حواس گوش و چشم دارد و دل نیز برای یادگیری داراست.
از دیگر عناوین این کتاب میتوان به علم به اسماء، نهایت کمال، موعظه عالم بیعمل، دو گرسنه همیشه، عزت علم، علم و عمل، آموزش جاهل، کاربرد علم، فرزانهترین، بهترین علم، همنشینی دانشمندان، بردباری و دانش، زینت حکمت، بهتر از هفتاد هزار عابد، راه بهشت، چشمههای حکمت دل، ابنطور باش، عمل بدون علم، بدترین علم، الهام علم، گفتوگو با عالم، رنج برای ننگ جهل، دردناکترین درد، ادعای مغرورانه، فضیلت علم و ... اشاره کرد.
همچنین، شخصیت بدون علم یعنی چه؟، علم و عالم از دیدگاه حضرت امام خمینی(ره)، علم در نگاه مقام معظم رهبری، تولید علم و جنبش نرمافزاری، نگرش اسلام و غرب به تولید علم، طبقهبندی علوم، فضیلت علما، علم هدف است یا وسیله، آیا آنان که میدانند با آنها که نمیدانند برابرند؟، عالم بیعمل در قالب تمثیل، پیوند علم و قرآن، آفات علم، علم و ایمان از دیدگاه شهید مطهری، روشهای کسب علم، تلفیق علم و عمل و علم در امثال و حکم فارسی از دیگر عناوین این کتاب است.
در مقدمه این کتاب میخوانیم: علم، آگاهی به حقیقتهاست و زبان علم، روشنگری و گویای حقیقتها، پس زبانی زبان علم است که صادقانه حقیقتها را بگوید به این ترتیب، هر سخنوری عالم نیست، اگرچه در سخنوری چیرهدست و دربافتن جملات، خبره باشد.سخنوری را میتوان عالم و دانشمند دانست که بیان و سخن او، حقیقتها را برای شنونده روشن کند و دری از معرفت بهسوی او بگشاید و با نور علم، تاریکی جهل را بزداید.
هرکس میخواهد به زبان علم مسلح شود، باید از صداقت در گفتار بهرهمند باشد، پیشاز آنکه در ساختار کلام بکوشد؛ زیرا اگر کلام صادقانه باشد، ساختار چنان میشود که در شنونده اثربخش بوده و راه حق را به او نشان خواهد داد.
از آنجا که زندگی در پرتو نور دانش و شناخت، سامان میپذیرد و از بروز اشتباهات انحرافگر جلوگیری میشود، پس چه زبان علم و دانشی از گفتار ائمه(ع) صادقتر و اثربخشتر است که این معرفت و شناخت صادق را در کلام آنان جستوجو کنیم.
در بخشی از این کتاب با عنوان «فضیلت علما» آمده است: در قرآنکریم حدود 10 مرتبه توصیف «عالم الغیب و الشهادة» در مورد حق تعالی آمده است.علاوهبر آن سه مرتبه هم «عالمالغیب» و یا «عالم غیب السموات» بهکار رفته است.
حضرت نوح و حضرت یعقوب هر کدام در زمینه هدایتی که میکردهاند «اعلم من الله ما لا تعلمون» فرمودهاند و معلوم است که داشتن علم شأن و منزلتی است که خداوند و انبیاء واجد آن هستند.در قرآنکریم آمده است که از نادانان رویگردان و در تجلیل مقام عالمان فرموده است: «هل یستوی الذین یعلمون و الذین لایعلمون».
نویسنده در این کتاب ضمن بیان انگیزه خود از نگارش و تالیف این کتاب به معرفی علم از دیدگاه قرآن پرداخته و عنوان داشته است: در قرآنکریم واژهی علم و مشتقات اسمی و فعلی آن حدود 775 مرتبه در آیات بهکار رفته است. از این رقم تعداد 161 مرتبه صفت «علم» و «علیماً» در مورد ذات اقدس الهی آمده است.در موارد متعددی بعد از علم صفت «حکیم» و در موارد متعددی قبل از واژه علم صفت «سمیع» آمده است.
منشا علم ذات خداوند سبحان است.خداوند سبحان عالم به غیب است.خزائن علم نزد اوست و علم انبیاء ناشی از وحی است.خداوند بر انبیا دانشی را نازل فرموده است که بشر با کوشش خود هرگز دسترسی به آن پیدا نمیکند.به استناد قرآنکریم انسان وقتی که به دنیا میآید علمی با خود ندارد اما حواس گوش و چشم دارد و دل نیز برای یادگیری داراست.
از دیگر عناوین این کتاب میتوان به علم به اسماء، نهایت کمال، موعظه عالم بیعمل، دو گرسنه همیشه، عزت علم، علم و عمل، آموزش جاهل، کاربرد علم، فرزانهترین، بهترین علم، همنشینی دانشمندان، بردباری و دانش، زینت حکمت، بهتر از هفتاد هزار عابد، راه بهشت، چشمههای حکمت دل، ابنطور باش، عمل بدون علم، بدترین علم، الهام علم، گفتوگو با عالم، رنج برای ننگ جهل، دردناکترین درد، ادعای مغرورانه، فضیلت علم و ... اشاره کرد.
همچنین، شخصیت بدون علم یعنی چه؟، علم و عالم از دیدگاه حضرت امام خمینی(ره)، علم در نگاه مقام معظم رهبری، تولید علم و جنبش نرمافزاری، نگرش اسلام و غرب به تولید علم، طبقهبندی علوم، فضیلت علما، علم هدف است یا وسیله، آیا آنان که میدانند با آنها که نمیدانند برابرند؟، عالم بیعمل در قالب تمثیل، پیوند علم و قرآن، آفات علم، علم و ایمان از دیدگاه شهید مطهری، روشهای کسب علم، تلفیق علم و عمل و علم در امثال و حکم فارسی از دیگر عناوین این کتاب است.
در مقدمه این کتاب میخوانیم: علم، آگاهی به حقیقتهاست و زبان علم، روشنگری و گویای حقیقتها، پس زبانی زبان علم است که صادقانه حقیقتها را بگوید به این ترتیب، هر سخنوری عالم نیست، اگرچه در سخنوری چیرهدست و دربافتن جملات، خبره باشد.سخنوری را میتوان عالم و دانشمند دانست که بیان و سخن او، حقیقتها را برای شنونده روشن کند و دری از معرفت بهسوی او بگشاید و با نور علم، تاریکی جهل را بزداید.
هرکس میخواهد به زبان علم مسلح شود، باید از صداقت در گفتار بهرهمند باشد، پیشاز آنکه در ساختار کلام بکوشد؛ زیرا اگر کلام صادقانه باشد، ساختار چنان میشود که در شنونده اثربخش بوده و راه حق را به او نشان خواهد داد.
از آنجا که زندگی در پرتو نور دانش و شناخت، سامان میپذیرد و از بروز اشتباهات انحرافگر جلوگیری میشود، پس چه زبان علم و دانشی از گفتار ائمه(ع) صادقتر و اثربخشتر است که این معرفت و شناخت صادق را در کلام آنان جستوجو کنیم.
در بخشی از این کتاب با عنوان «فضیلت علما» آمده است: در قرآنکریم حدود 10 مرتبه توصیف «عالم الغیب و الشهادة» در مورد حق تعالی آمده است.علاوهبر آن سه مرتبه هم «عالمالغیب» و یا «عالم غیب السموات» بهکار رفته است.
حضرت نوح و حضرت یعقوب هر کدام در زمینه هدایتی که میکردهاند «اعلم من الله ما لا تعلمون» فرمودهاند و معلوم است که داشتن علم شأن و منزلتی است که خداوند و انبیاء واجد آن هستند.در قرآنکریم آمده است که از نادانان رویگردان و در تجلیل مقام عالمان فرموده است: «هل یستوی الذین یعلمون و الذین لایعلمون».
