انسان مومن در پی توجیه برای گناهان و خطاهای خود نیست

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی فلسطین آنلاین، «همه آن (گناه) را انجام می‌دهند» این جمله‌ای‌ است که در مقابل بسیاری از نصیحت‌ها و پند و اندرزهای دوستانه گفته می‌شود، پس اگر شخصی را نصیحت کردی تا از ارتکاب گناهی خودداری کند او در پاسخ به این نصیبحت می‌گوید: فقط من (به تنهایی) این گناه را انجام نمی‌دهم بلکه اطرافیان من نیز این گناه را انجام می‌دهند، برای مثال، محدودیتی در کشیدن سیگار و قلیان یافت نمی‌شود (سیگار کشیدن گناه محسوب نمی‌شود) چرا که افراد سیگاری زیاد شدند، یا مثلا فلان دختر مصادیق شرعی حجاب و عفاف را رعایت نمی‌کند زیرا برخی از زنان نسبت به حجاب و عفاف بی توجه‌اند، اما قانون و قاعده کلی می‌گوید «گسترش یافتن کار حرام به معنی مجاز دانستن آن نیست»، و این چیزی است که ما در متن ذیل در مورد آن سخن می‌گوییم:

سطح ایمان

عمر نوفل، مبلّغ دینی فلسطین می‌گوید: «گاهی اوقات، اگر شخصی مرتکب کار حرام شود برای این که کار را برای خودش آسان کند، سعی می‌کند خودش را با این دلیل(که این گناه را دیگران نیز انجام می‌دهند) قانع کند او با این توجیه وجدانش را راضی می‌کند و از رنج فکر به گناه، خود را نجات می‌دهد. این کار گویای این است که ایمان او ضعیف می‌باشد.» 

عمر نوفل اضافه می‌کند: «اما انسان مؤمن منتظر توجیه کردن کار خودش نیست (برای انجام گناه توجیهی نمی‌آورد) چرا که مؤمن گناهش را مثل یک کوه می‌بیند (گناهش را بزرگ می‌داند گویا بالای سرش کوهی قرار دارد که هر لحظه امکان دارد آن کوه روی سرش سقوط كند و لذا مؤمن وقتی گناه می‌كند، می‌ترسد).

وی در ادامه اذعان داشت: « پایه واساس، انجام کار حرام نیست بلکه (پایه و اساس) مخالفت و برخورد کردن با گسترش انجام کار حرام است. این مخالفت کردن شیوه¬های گوناگونی دارد: 1- اگر انسان قدرت و مقام داشته باشد انجام کار حرام را ممنوع می‌کند تا مردم آن را انجام ندهند. 2- درجه و مرحله‌ای از امر به معروف و نهی از منکر وارد جامعه می‌شود، بنابراین شخص، به منظور تبلیغ مذهبی و دینی و متوقف شدن خطا و اشتباهات دیگران و نهی آن‌ها از انجام خطا و اشتباه اقدام به تلاش و کوشش فراوان می‌کند. 3- نقش ایمان فرد در انجام عمل حرام: اگر ایمان فرد قوی باشد او را مجبور به ترک انجام کار حرام می‌کند و اگر ایمانش ضعیف باشد او را به گناه می¬اندازد (او را در گناه غوطه ور می‌کند)».

 عمر نوفل در ادامه گفت: «بنابراین ما به بیدارسازی و هوشیار کردن ایمان در روح و جان¬های‌مان نیاز داریم چرا که آن چیزی که ما را از گسترش انجام کار حرام باز می¬دارد توجیهی است که برای انجام آن گناه قائل هستیم».

عمر نوفل سخن رسول خدا (ص) را یادآوری می¬کند «امّعه و ابن الوقت نباشيد که همواره بگوييد: اگر مردم راه درست رفتند ما هم درست می¬شويم و اگر ظلم نمودند ما هم ظلم می‌کنيم، و ليکن سعی کنيد خود را کنترل کنيد که اگر مردم خوب شدند شما هم خوب باشيد و اگر راه بدی پيش گرفتند شما ظلم نکنيد» این سخن بیانگر این نکته است: «یعنی مسلمان باید کار خیر و خوب انجام دهد و پیوسته به انجام بهترین کارها توجه داشته باشد و از کسی که کار نیک انجام می‌دهد تقلید کند و اصلا مقلد و پیرو گناهکاران نباشد.»

او همچنین به سخن خداوند عزوجل در قرآن کریم اشاره می‌کند: «هیچ گنهکاری بار گناه دیگری را به دوش نمی‌کشد» آنچه تاکید می‌شود این است که انسان باید به کارها و اعمالش توجه کند زیرا در روز قیامت اعمال او محاسبه می¬شود و گناه کردن دیگران موجب کم شدن حساب فرد در آخرت نمی‌شود (گناه کردن دیگران باعث نمی¬شود در روز قیامت از حساب او کم شود و کمتر عذاب بکشد.)

غزه - فاطمه ابو حیه