خبرنگار؛ وارث نامی بلند
گروه فرهنگی: خبرنگاری، حرفه و شغل نیست؛ فراتر از آن نوعی «رسالت» و گونهای هدایت و مدیریت خواستها و نیازهای جامعه است. برترین بندگان خدا، پیامآوران او بودهاند. رفعت جایگاه خبرنگار از منظر فرهنگ اسلامی آنگاه بهراستی تحقق مییابد که به اخلاق و منشِ پیامآوری آراسته باشد. در اینصورت است که بالاترین شأن و جایگاه از آن خبرنگار خواهد بود.
خبیر، نامی از نامهای خداوند است. برخی از آن به «آگاه کننده» تعبیر و بعضی دیگر آن را «عالِم به پوشیدهها» تفسیر میکنند.خداوند
متعال در قرآن ۴۵ بار با نام «خبیر» از خود یاد کرده است. «خبیر» از علیم نیز
اخص است؛ زیرا خبیر، یعنی آگاه از دقایق و جزییات اشیاء و انسانها.
خبرنگار، وارث چنین نام بلندی است. خبرنگاری، حرفه و شغل نیست؛ فراتر از آن نوعی «رسالت» و گونهای هدایت و مدیریت خواستها و نیازهای جامعه است. برترین بندگان خدا، پیامآوران او بودهاند. همانان که از پس سالها تزکیه و تقوا و مرارت و مجاهدت به افتخار خبررسانی نائل آمدند و کسوت نبوت پوشیدند. خبرنگار، بیرق چنین رسالتی را بر دوش دارد کمااینکه در آیه 68 سوره اعراف میخوانیم: «أُبَلِّغُكُمْ رِسَالاتِ رَبِّي وَأَنَاْ لَكُمْ نَاصِحٌ أَمِينٌ؛ پيامهاى پروردگارم را به شما میرسانم و براى شما خير خواهى امينم».
با قلم خبرنگار نباید برای دیگران نوشت، نه له، نه علیه، قلم تنها راه را نشان میدهد؛ به رهروان نمیپردازد؛ مگر به ضرورت برای نشان دادن راه.
در جامعة ما، نیز در همه فراز و فرودها که پس از مشروطیت تا عصر حاضر روی داده است، خبرنگاران همواره سهمی شایسته و بسزا داشتهاند. از این رو هر چند حرفه خبرنگاری در ایران چندان دیر سال و کهن نیست؛ اما از اصالت و فرزانگی بیمانندی بهرهمند است. پیشروان نهضتهای بزرگ معاصر همچون مشروطیت و انقلاب اسلامی یا «روزنامهنگار» بودهاند و یا بهدرستی با نقش مطبوعات در تنویر افکار عمومی آشنایی داشتهاند. بر پایه همین شناخت نیز کوشیدند تا مطبوعات را پررونق نگاه دارند و آن را آینه تمام نمای حرکتها و نهضتهای اجتماعی سازند. از اینرو در کنار شهدای راه فضیلت، همواره باید از خبرنگاران و روزنامهنگارانی یاد کرد که در نگارش حقیقت از خون خویش مایه گذاشته و صحیفه زمان را نقش هدایت زدند.
در روند انقلاب اسلامی و دفاع مقدس، آگاهی، شجاعت و وارستگی خبرنگاران میهن مان، نقش و تأثیری انکار ناشدنی داشته که هنوز و همچنان، وجدانهای بیدار و نیرومند جامعه را به صیانت از میراث امام و شهدا فرا میخواند.
از اینرو در جایگاه رفیع و منزلت منیع خبرنگار و تأثیر همهجانبه و مهمی که در زندگی فردی و اجتماعی مخاطبان خود بر جا میگذارد، جای هیچگونه تردید نیست. تنها باید بر این نکته تأکید ورزید که منزلت رفیع، همراه و همزاد مسؤولیت خطیر است. اگر ما اطلاعرسانی را هویت بخشی به مخاطب و جهتدهی به ذهنیت فردی و اجتماعی او میدانیم، باید پذیرفت که به همین اندازه نیز مسؤول و مؤاخذیم. اگر حقیقت آدمی، همان اندیشههای او و ارزش او به اندازه همان آرمانهایی است که دنبال میکند، آنان که در کار اندیشهسازی و آرمانپردازی هستند، بهواقع با انسانیت انسان سرو کار دارند و چه مسؤولیتی از این دشوارتر؟
رفعت جایگاه خبرنگار از منظر فرهنگ اسلامی آنگاه بهراستی تحقق مییابد که به اخلاق و منشِ پیامآوری آراسته باشد. در اینصورت است که بالاترین شأن و جایگاه از آن خبرنگار خواهد بود.
یادداشت: محمدجعفر محمدزاده
خبرنگار، وارث چنین نام بلندی است. خبرنگاری، حرفه و شغل نیست؛ فراتر از آن نوعی «رسالت» و گونهای هدایت و مدیریت خواستها و نیازهای جامعه است. برترین بندگان خدا، پیامآوران او بودهاند. همانان که از پس سالها تزکیه و تقوا و مرارت و مجاهدت به افتخار خبررسانی نائل آمدند و کسوت نبوت پوشیدند. خبرنگار، بیرق چنین رسالتی را بر دوش دارد کمااینکه در آیه 68 سوره اعراف میخوانیم: «أُبَلِّغُكُمْ رِسَالاتِ رَبِّي وَأَنَاْ لَكُمْ نَاصِحٌ أَمِينٌ؛ پيامهاى پروردگارم را به شما میرسانم و براى شما خير خواهى امينم».
با قلم خبرنگار نباید برای دیگران نوشت، نه له، نه علیه، قلم تنها راه را نشان میدهد؛ به رهروان نمیپردازد؛ مگر به ضرورت برای نشان دادن راه.
در جامعة ما، نیز در همه فراز و فرودها که پس از مشروطیت تا عصر حاضر روی داده است، خبرنگاران همواره سهمی شایسته و بسزا داشتهاند. از این رو هر چند حرفه خبرنگاری در ایران چندان دیر سال و کهن نیست؛ اما از اصالت و فرزانگی بیمانندی بهرهمند است. پیشروان نهضتهای بزرگ معاصر همچون مشروطیت و انقلاب اسلامی یا «روزنامهنگار» بودهاند و یا بهدرستی با نقش مطبوعات در تنویر افکار عمومی آشنایی داشتهاند. بر پایه همین شناخت نیز کوشیدند تا مطبوعات را پررونق نگاه دارند و آن را آینه تمام نمای حرکتها و نهضتهای اجتماعی سازند. از اینرو در کنار شهدای راه فضیلت، همواره باید از خبرنگاران و روزنامهنگارانی یاد کرد که در نگارش حقیقت از خون خویش مایه گذاشته و صحیفه زمان را نقش هدایت زدند.
در روند انقلاب اسلامی و دفاع مقدس، آگاهی، شجاعت و وارستگی خبرنگاران میهن مان، نقش و تأثیری انکار ناشدنی داشته که هنوز و همچنان، وجدانهای بیدار و نیرومند جامعه را به صیانت از میراث امام و شهدا فرا میخواند.
از اینرو در جایگاه رفیع و منزلت منیع خبرنگار و تأثیر همهجانبه و مهمی که در زندگی فردی و اجتماعی مخاطبان خود بر جا میگذارد، جای هیچگونه تردید نیست. تنها باید بر این نکته تأکید ورزید که منزلت رفیع، همراه و همزاد مسؤولیت خطیر است. اگر ما اطلاعرسانی را هویت بخشی به مخاطب و جهتدهی به ذهنیت فردی و اجتماعی او میدانیم، باید پذیرفت که به همین اندازه نیز مسؤول و مؤاخذیم. اگر حقیقت آدمی، همان اندیشههای او و ارزش او به اندازه همان آرمانهایی است که دنبال میکند، آنان که در کار اندیشهسازی و آرمانپردازی هستند، بهواقع با انسانیت انسان سرو کار دارند و چه مسؤولیتی از این دشوارتر؟
رفعت جایگاه خبرنگار از منظر فرهنگ اسلامی آنگاه بهراستی تحقق مییابد که به اخلاق و منشِ پیامآوری آراسته باشد. در اینصورت است که بالاترین شأن و جایگاه از آن خبرنگار خواهد بود.
یادداشت: محمدجعفر محمدزاده
