سراسر زندگی آیتالله مدنی روش و منش الهی و درس خداشناسی بود
گروه اجتماعی: از خصوصيات بارز آيتالله سيد اسدالله مدنی اعتقاد عميق ايشان به اعلميت امام و برپایی نمازهای شبانه بود كه در اثنای اين عبادات همیشه شهادت را از خداوند طلب میكرد، سراسر زندگی این انسان معنوی روش و منش الهی و درس خداشناسی و اعتقاد قلبی به جلال و جبروت خدای منان بود.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، در یكی از روزهای سال 1292 شمسی (1323 ق) در خانه با صفای آقا میرعلی از سادات محترم آذر شهر كودكی پا به عرصه زندگی گذاشت كه بعدها خدمات گرانقدری به اسلام و مسلمین كرد.
عشق و ارادت پدرش به امیر مؤمنان علی(ع) او را بر آن داشت تا برای فرزندش یكیاز القاب آن حضرت یعنی «اسدالله» را نام بگذارد.
اسدالله در چهار سالگی مادر خود را از دست داد و در كنار پدر و در دامان نامادری پرورش یافت. هر چه بود روزهای سخت و حساس كودكیش سپری شد و او در جوار پدر روز به روز قد كشید و با تربیتی اسلامی پا به دنیای نوجوانی گذاشت.
در آن روزها آقا میرعلی در بازارچه بزازان (آذرشهر) مغازه كوچكی داشت كه از راه آن امرار معاش میكرد. او هر چند گاه دست این نوجوان را میگرفت و در كنار خود مینشاند و برای او از رنج و درد روزگار گذشته حكایتها میگفت.
سیداسدالله مدنی، در اوایل جوانی به سلک طالبان علم و کمال راه یافت و دروس ابتدایی را در حوزه علمیه یزد فرا گرفت هرچند در روزهای نخستین تحصیل پدر خود را از دست داد اما همچنان با مشکلات ساخت و راه حوزه علمیه قم را پیش گرفت و مدتها همنشین رنج و محنت غربت بود.
قلب لبریز از عشق و شعف به معارف اسلامی او را واداشت که سالها در جوار بارگاه حضرت معصومه(س) ماندگار شود از محضر بزرگان دانش فقه، اصول و فلسفه بهرهمند گردد. وی مدتی را که در این شهر بود در پای درس آیتالله حجت کوهکمری و آیتالله سیدمحمدتقی خوانساری و چهار سال در محضر امام خمینی(ره) حضور یافت و از دروس فلسفه، عرفان و اخلاق ایشان بهره فراوان برد و همین درس نیز موجب گشت امام(ره) را در مقام عمل بالاتر و برتر از مرز علم بیابد و عشقش نسبت به ایشان افزونی یابد.
آیتالله مدنی در سال ۱۳۶۳ قمری به نجف رفت و از همان اوایل ورودش به حوزه علمیه بساط درس و بحث علمی را گسترد و در اندک زمانی رشد نمود.
او که از دانش و معارف بزرگانی چون آیتالله حکیم، آیتالله سیدابوالحسن اصفهانی و آیتالله سیدعبدالهادی شیرازی بهره میبرد و مدارج علمی را به سرعت پشت سر مینهاد روز به روز بر درخشش شخصیت علمی و معنویاش نیز افزوده میشد و سرانجام مقام اجتهاد را همراه با فتح قله رفیع عرفان و معنویت کسب کرد.
آیتالله مدنی چندین سال در حوزه علمیه نجف به تدریس اشتغال داشت و درس ایشان ازجمله درسهای زنده توام با معنویت بود.
آیتالله راستی کاشانی که در آن دوران در محضر ایشان بود، میگوید: از درس ایشان محصلین زیادی استفاده مینمودند و شاگردانشان با یک عشق و علاقه خاصی در درس ایشان شرکت میجستند.
سراسر زندگی این انسان معنوی روش و منش الهی و درس خداشناسی و اعتقاد قلبی به جلال و جبروت خدای منان بود. شهید مدنی از سر آغاز نهضت انقلابی امام خمینی(ره) همیشه در کنار ایشان بود و همانند سرباز اسلام و امام، مبلغ دین و قرآن، احکام الهی و آرمانهای امام راحل بهشمار میرفت.
آيتالله سيد اسدالله مدنی پس از پيروزی انقلاب به دعوت مردم همدان به اين شهر عزيمت كرد و به لحاظ حساسبودن اوضاع آذربايجان به امر امام به تبريز کوچ کرد و از سوی مردم همدان به نمايندگی مجلس خبرگان انتخاب شد و بعد از شهادت آيتالله سيد محمد علی قاضی طباطبائی از سوی امام خمينی(ره) به سمت امام جمعه و نماينده امام در تبريز منصوب شد و تا زمان شهادت در اين پست به امور مردم رسيدگی میكرد.
از خصوصيات بارز آيتالله سيد اسدالله مدنی اعتقاد عميق ايشان به اعلميت امام و برپائی نمازهای شبانه بود كه در اثنای اين عبادات هميشه شهادت را از خداوند طلب میكرد.
آیتالله مدنی پساز 67 سال عمر پر خیر و برکت و مبارزه در راه اعتلای ارزشهای انسانی و اسلامی سرانجام در بیستم شهریورماه سال 1360 در محراب نماز جمعه تبریز توسط منافقان کوردل به درجه رفیع شهادت نایل شد و دومین شهید محراب لقب گرفت.
عشق و ارادت پدرش به امیر مؤمنان علی(ع) او را بر آن داشت تا برای فرزندش یكیاز القاب آن حضرت یعنی «اسدالله» را نام بگذارد.
اسدالله در چهار سالگی مادر خود را از دست داد و در كنار پدر و در دامان نامادری پرورش یافت. هر چه بود روزهای سخت و حساس كودكیش سپری شد و او در جوار پدر روز به روز قد كشید و با تربیتی اسلامی پا به دنیای نوجوانی گذاشت.
در آن روزها آقا میرعلی در بازارچه بزازان (آذرشهر) مغازه كوچكی داشت كه از راه آن امرار معاش میكرد. او هر چند گاه دست این نوجوان را میگرفت و در كنار خود مینشاند و برای او از رنج و درد روزگار گذشته حكایتها میگفت.
سیداسدالله مدنی، در اوایل جوانی به سلک طالبان علم و کمال راه یافت و دروس ابتدایی را در حوزه علمیه یزد فرا گرفت هرچند در روزهای نخستین تحصیل پدر خود را از دست داد اما همچنان با مشکلات ساخت و راه حوزه علمیه قم را پیش گرفت و مدتها همنشین رنج و محنت غربت بود.
قلب لبریز از عشق و شعف به معارف اسلامی او را واداشت که سالها در جوار بارگاه حضرت معصومه(س) ماندگار شود از محضر بزرگان دانش فقه، اصول و فلسفه بهرهمند گردد. وی مدتی را که در این شهر بود در پای درس آیتالله حجت کوهکمری و آیتالله سیدمحمدتقی خوانساری و چهار سال در محضر امام خمینی(ره) حضور یافت و از دروس فلسفه، عرفان و اخلاق ایشان بهره فراوان برد و همین درس نیز موجب گشت امام(ره) را در مقام عمل بالاتر و برتر از مرز علم بیابد و عشقش نسبت به ایشان افزونی یابد.
آیتالله مدنی در سال ۱۳۶۳ قمری به نجف رفت و از همان اوایل ورودش به حوزه علمیه بساط درس و بحث علمی را گسترد و در اندک زمانی رشد نمود.
او که از دانش و معارف بزرگانی چون آیتالله حکیم، آیتالله سیدابوالحسن اصفهانی و آیتالله سیدعبدالهادی شیرازی بهره میبرد و مدارج علمی را به سرعت پشت سر مینهاد روز به روز بر درخشش شخصیت علمی و معنویاش نیز افزوده میشد و سرانجام مقام اجتهاد را همراه با فتح قله رفیع عرفان و معنویت کسب کرد.
آیتالله مدنی چندین سال در حوزه علمیه نجف به تدریس اشتغال داشت و درس ایشان ازجمله درسهای زنده توام با معنویت بود.
آیتالله راستی کاشانی که در آن دوران در محضر ایشان بود، میگوید: از درس ایشان محصلین زیادی استفاده مینمودند و شاگردانشان با یک عشق و علاقه خاصی در درس ایشان شرکت میجستند.
سراسر زندگی این انسان معنوی روش و منش الهی و درس خداشناسی و اعتقاد قلبی به جلال و جبروت خدای منان بود. شهید مدنی از سر آغاز نهضت انقلابی امام خمینی(ره) همیشه در کنار ایشان بود و همانند سرباز اسلام و امام، مبلغ دین و قرآن، احکام الهی و آرمانهای امام راحل بهشمار میرفت.
آيتالله سيد اسدالله مدنی پس از پيروزی انقلاب به دعوت مردم همدان به اين شهر عزيمت كرد و به لحاظ حساسبودن اوضاع آذربايجان به امر امام به تبريز کوچ کرد و از سوی مردم همدان به نمايندگی مجلس خبرگان انتخاب شد و بعد از شهادت آيتالله سيد محمد علی قاضی طباطبائی از سوی امام خمينی(ره) به سمت امام جمعه و نماينده امام در تبريز منصوب شد و تا زمان شهادت در اين پست به امور مردم رسيدگی میكرد.
از خصوصيات بارز آيتالله سيد اسدالله مدنی اعتقاد عميق ايشان به اعلميت امام و برپائی نمازهای شبانه بود كه در اثنای اين عبادات هميشه شهادت را از خداوند طلب میكرد.
آیتالله مدنی پساز 67 سال عمر پر خیر و برکت و مبارزه در راه اعتلای ارزشهای انسانی و اسلامی سرانجام در بیستم شهریورماه سال 1360 در محراب نماز جمعه تبریز توسط منافقان کوردل به درجه رفیع شهادت نایل شد و دومین شهید محراب لقب گرفت.
