بدرالسادات نقوی، مدیر مؤسسه نورالقرآن اصفهان در گفتوگو با
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان با بیان اینکه برخی مؤسسات قرآنی در جذب نسل جوان بسیار ضعیف عمل کردهاند، اظهار کرد: قرآنآموزانی که به مؤسسات قرآنی مراجعه میکنند، در زمینه روخوانی و روانخوانی قرآن پیشرفت داشتهاند، اما اینکه این آموزشها به تأثیراتی عمیق و ماندگار تبدیل شود، باید گفت که معمولا قرآنآموزان بعد از جدایی از مؤسسه آموختههای خود را فراموش میکنند.
نقوی ادامه داد: یکی از دلایل آن این است که قرآنآموزان هر چه در مؤسسات یاد میگیرند، خلافش را در جامعه مشاهده میکنند و آموختههای خود را باور ندارند؛ در واقع ما نتوانستهایم سبک زندگی قرآنی را در جامعه خود پیاده کنیم و به همین دلیل نمیتوانیم به بسیاری از پرسشهای نسل جوان پاسخ دهیم، در نتیجه آنها را از برنامهها و فعالیتهای قرآنی فراری دادهایم.
وی افزود: روشهای آموزشی در برخی از مؤسسات قرآنی اغلب تکراری است و در جوانان انگیزهای ایجاد نمیکند تا جذب آنها شوند. مگر اینکه انگیزههای خارجی همچون تعیین جایزه یا برگزاری اردو بتواند جوانان را جذب کند؛ در غیر این صورت عملکرد مؤسسات در این زمینه ضعیف بوده و نتوانستهاند برنامهای که برای جوانان قابل قبول باشد، ارائه کنند.
وی با بیان اینکه مؤسسات قرآنی بودجهای در اختیار ندارند و مردم نیز کمتر به آنها کمک کرده و بیشتر از هیئتها حمایت میکنند، تصریح کرد: به دلیل کمبود بودجه، بسیاری از طرحها بر زمین میماند و زمانی که مدیر یک مؤسسه قرآنی میخواهد فعالیتی را شروع کند، با بودجهای اندک این کار را انجام میدهد و در میانه کار، از انجام آن باز میماند. طرحهای جالب بسیاری وجود دارد که به دلیل فقدان بودجه و حامی مالی، اجرای آنها ممکن نیست.
این فعال قرآنی افزود: مؤسسات قرآنی با زحمت و دردسرهای زیاد حقالزحمه خدمه و کارکنان خود را تأمین میکنند و جای تأسف دارد که در نظام جمهوری اسلامی ایران، قرآن اینقدر غریب و مهجور مانده است.
وی اضافه کرد: اگر بودجهای برای فعالیتهای قرآنی تصویب شود، در اختیار مؤسسات قرار نمیگیرد و در موارد دیگری هزینه میشود، با این بهانه که مؤسسات باید از مردم کمک بگیرند، چون بودجه محدود است، ولی برای موارد دیگر میلیاردی هزینه میشود. متأسفانه این قضیه با هوا و هوس شخصی آمیخته شده و مؤسسات قرآنی حرفهای زیادی برای گفتن دارند، ولی گوش شنوایی وجود ندارد.
نقوی با اشاره به اینکه تک تک مردم ایران در رابطه با فعالیتهای قرآنی مسئولیت دارند، گفت: هر پدر و مادر، مربی و معلمی در این زمینه مسئول است و کارها به صورت انفرادی انجامپذیر نیست. متأسفانه بعضا فرزندان در محیط خانواده با سبک زندگی قرآنی تربیت میشوند، ولی زمانی که در اجتماع قرار میگیرند، همه چیز برعکس میشود، به خاطر اینکه خلاف دستورات دین خود عمل میکنیم.
وی اظهار کرد: بعضا مربیان قرآنی به خاطر رکودی که در زمینه فعالیتهای قرآنی وجود دارد و به دلیل نیاز مالی در مراکزی که شایسته آنها نیست، مشغول به کار میشوند و بعد از گذشت مدتی مشاهده میشود که وضعیت و شرایط آنها دیگر پیوندی با فعالیت سابقشان ندارد.