نقش باورها در امید به زندگی

حجت رضا‌زاده، کارشناس ارشد روانشناسی ومشاور خانواده در گفت‌و‌گو با ایکنا از خراسان رضوی، با بیان اینکه امید در زندگی یک عنصر کلیدی در جامعه است، افزود: دردین اسلام ناامیدی بزرگترین گناه بوده و از نظرعلمی امید به زندگی، یکی از شاخص‌های مهم توسعه است که همه کشورها، تلاش‌های زیادی برای بالا بردن این شاخص انجام داده‌اند.

باورهای فرد یکی از عوامل افزایش امید در زندگی

کارشناس ارشد روانشناسی و مشاور خانواده با اشاره به اینکه افزایش امید درزندگی به عوامل مختلف علمی ودینی بستگی دارد، عنوان کرد: یکی ازعوامل مهم که باعث افزایش امید به زندگی می‌شود، بحث «باورهای فرد» است؛ بدین معنی که فرد به خدا و معاد به معنای واقعی اعتقاد داشته باشد واگر افراد این نگرش‌ را نداشته باشند، باورهای مادی درآن جوامع رشد می‌کند و با بالا رفتن باورهای مادی در جوامع، میزان خودکشی نیز افزایش پیدا می‌کند.

وی با اشاره به اینکه امید موتور محرک یک انسان است، عنوان کرد: عامل اصلی انگیزه یک انسان امید است و زمانی که امید از یک فرد سلب شود، موتور محرک کار و تلاش از او گرفته می‌شود و وقتی فرد از کار بیافتد و بی‌انگیزه شود، دست به خودزنی، خودکشی و رفتارهای آشوب برانگیز می‌زند.

تاثیر هدف گذاری واقعی در میزان رشد امید به زندگی

رضازاده در خصوص اینکه هدف‌گذاری یکی از عوامل دیگر برای افزایش امید به زندگی است، بیان کرد: هدف گذاری تخیلی و آرمانی یک نوع از هدف گذاری است که امام علی (ع)درخصوص این هدف‌گذاری می‌فرمایند: «همانا تو را از آرزوهای دور و دراز بر حذر می‌دارم»، اما  منظور ما به طور کلی هدف‌گذاری واقعی که در دین و رویکردهای روان‌شناختی قابل قبول است.

وی ادامه داد: هدف گذاری واقعی بدین معنی است که افراد متناسب با زندگی شخصی، توانمندی‌ها و امکاناتی که دارند، هدفی را برگزینند و در ادامه راه‌های رسیدن به هدف را نیز تدوین کنند.

پرورش مهارت‌های فردی و زدن عینک مثبت‌نگری عاملی برای امید به زندگی

کارشناس ارشد روانشناسی ومشاور خانواده با بیان اینکه افرادی که به توانمندی‌ها و داشته‌های خودشان نگاه می‌کنند وعینک مثبت‌نگری می‌زنند، میزان امید در زندگی‌شان بیشتر است، افزود: این گونه افراد درعین حالی که حواس‌شان به ناکامی‌هایشان است، توانمندی‌های خودشان را هم در نظر می‌گیرند.

رضازاده در خصوص اینکه پرورش مهارت‌های فردی از عوامل افزایش امید در زندگی است، ابراز کرد: افرادی که مهارت‌های فردی‌شان را تقویت می‌کنند کمتر دچار یأس و ناامیدی می‌شوند.

 تعبیری درست از وقایع زندگی

وی با اشاره به ینکه باید تعبیر درستی از وقایع داشته باشیم، افزود: منظور از تعبیر درست از وقایع این است که فرد علت اتفاق یا بیماری را امتحان خداوند بداند و این گونه تعبیر نکند که هر چه بد شانسی در دنیا هست به او تعلق دارد.

مراقبت الگوهای جامعه از رفتارشان

رضازاده، ضمن اشاره به اینکه افرادی که در جامعه الگوهستند، باید مراقبتی دررفتاری خودشان داشته باشند، افزود: در جامعه‌ای که الگوهای آن از جمله سیاست‌مداران، روانشناسان و اساتید دانشگاه و ...  مشکلات رفتاری‌شان شدت پیدا کند و عملکردشان منفی باشد، طبیعتاً در جامعه بدبینی، ناامیدی و بی‌انگیزگی ایجاد می‌شود.

عدم مقایسه، عاملی برای لذت بردن از داشته‌ها

وی در خصوص اینکه چگونه از داشته‌هایمان می‌توانیم  لذت ببریم، گفت: در قدم اول برای اینکه بتوانیم از زندگی خود لذت ببریم، باید خودمان را با دیگران مقایسه نکنیم، اما اگر به غیر از این باشد، فرد از موفقیت‌ها و داشته‌هایش لذتی نمی‌برد.

کارشناس ارشد روانشناسی ومشاور خانواده افزود: قناعت ازعوامل دیگر امید آفرینی در زندگی است، بدین معنا که فرد تمام تلاشش را برای رشد خود و خانواده‌اش بکند و به نتیجه آن راضی باشد و در واقع به آن شادی قانع باشد.

رضازاده گفت: هر چه انسان‌های ناامید در جامعه بیشتر شوند، جامعه نیروی انسانی خودش را از دست می‌دهد  و از رشد و توسعه باز می‌ماند.

انتهای پیام