چرایی آفرینش انسان از منظر قرآن / بندگی پایان راه نیست

به گزارش ایكنا از فارس،‌ حجت‌الاسلام والمسلمین جواد نیری، مسئول نهاد نمایندگی ولی‌فقیه در دانشگاه شیراز، بامداد امروز، 14 اردیبهشت‌ ماه در سری برنامه‌های «سی جرعه معرفت» كه به‌صورت مجازی روزانه به‌مناسبت ماه رمضان از طریق كانال دفتر امام جمعه شیراز پخش می‌شود، گفت: اگر از قرآن بپرسیم كه خداوند چرا انسان را آفرید به آیه ۵۶ سوره ذاریات «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِیعْبُدُونِ؛ و جن و انس را نیافریدم جز براى آنكه مرا بپرستند» می‌رسیم.

وی افزود: اگر دوباره سؤال كنیم كه آیا خلقت جنس و انس برای عبادت است و این عبودیت و بندگی پایان راه است؟ دوباره آیه‌ای ذكر می‌كند و می‌فرماید «... اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِی خَلَقَكُمْ وَالَّذِینَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ؛... اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِی خَلَقَكُمْ وَالَّذِینَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (آیه 21 سوره بقره) یعنی عبادت زمینه و مقدمه تقواست و انسان‌ها با عبادت و بندگی باید با تقوا شوند.

درستی و كارآمدی عبادت

نیری ادامه داد: برای همین است كه در خصوص روزه ماه رمضان در آیه 183 سوره بقره ذكر شده است «... كُتِبَ عَلَیكُمُ الصِّیامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ؛... روزه بر شما مقرر شده است همان گونه كه بر كسانى كه پیش از شما [بودند] مقرر شده بود باشد كه پرهیزگارى كنید». یعنی روزه بر شما واجب شده است كه با تقوا شوید، بنابراین اگر عبادت ما را به تقوا برساند درست و كارآمد است.

مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه شیراز تأكید كرد: انسان عابد اگر با تقوا شد، مسیر را درست می‌رود، در غیر این صورت عبادتی كه عُجب بیاورد و آن تقوای لازم را ایجاد نكند كه از گناه بگذریم یک جای كار می‌لنگد. عبادت باید انسان را با تقوا كند؛ لذا در این هندسه كمال خلقت، عبودیت برای تقواست و انسان وقتی كه با تقوا شد در واقع یک قدم به كمال نزدیك شده است.

وی با بیان اینكه عبودیت و بندگی بالاترین مقامی است كه خداوند به انسان‌ها داده است، گفت: در قرآن همه كمالاتی كه انبیا و اولیای الهی دارند بر پایه بندگی بنیانگذاری شده است یعنی هر كه به هر مقامی رسیده ابتدا عبد خدا شده است و سنگ بنای تمام مقامات معنوی عبودیت و بندگی خداست؛ لذا آفریده شده‌ایم تا بندگی خدا كنیم و پیامد بندگی خدا، باید تقوا باشد و تقوا یعنی خویشتن‌داری تا انسان در مواجه با گناه بتواند از گناه چشم‌پوشی كند و از آن درگذرد.

عبودیت آغاز راه است

نیری با تصریح اینكه عبودیت آغاز راه است و پایان راه نیست و باید انسان را با تقوا كند، گفت: تقوا بستری است كه انسان را در مسیر كمال بالا می‌برد، اما سؤال اینجاست كه تقوا چیست؟ اهل لغت گفته‌اند كه از وقایه و وقیا گرفته می‌شود و وقایه به آن سپر و زرهی كه سرباز در جنگ به دست می‌گیرد تا او را از نیزه و شمشیر دشمن مصون كند، می‌گویند؛ لذا تقوا آن سپری است كه انسان را از گناه و آلودگی و معصیت حفظ می‌كند و آن ملكه نفسانی است كه انسان در مواجه با گناه این توان را دارد كه از گناه بگذرد.

مسئول نهاد نمایندگی ولی‌فقیه در دانشگاه شیراز یادآور شد: در مناجات شعبانیه می‌خوانیم «إلَهِی لَمْ یَکُنْ لِی حَوْلٌ فَأَنْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیَتِکَ إِلا فِی وَقْت؛ خدایا من این توان را ندارم كه از مواجه با گناه بگذرم الا آن اوقاتی كه تو مرا برای محبت خود بیدار كردی». وقتی محبت خدا آمد انسان از گناه می‌گذرد بنابراین تقوا ملكه‌ای است كه انسان را در مواجه با گناه حفظ می‌كند.

وی با تأكید بر اینكه انسان در همه حالات باید مراقب حریم خدا باشد، گفت: یكی از بالاترین تقواها این است كه حریم و ساحت ادب خدا را حفظ كنیم. عالم محضر خداست، كسی كه در ساحت و محضر خداست ادب حضور را رعایت كند و ادب حضور یكی از بهترین تقواهاست كه همیشه خدا را ناظر و مراقب خودمان بدانیم و خود را همیشه در مشهد و مروای خداوند سبحان بپنداریم.