فضیلت و اعمال روز ولادت پیامبر اعظم(ص)

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، روز هفدهم از ماه ربیع الاول، ولادت باسعادت و با برکت خاتم الأنبیاء حضرت محمدبن عبدالله (ص) و معروف آن است که ولادت باسعادتش در مکه معظمه در خانه خود آن حضرت، در روز جمعه در وقت طلوع فجر در عام‌الفیل در ایام سلطنت انوشیروان عادل واقع شده است، همچنین در این روز شریف در سال ۸۳ (ه.ق) ولادت با برکت حضرت امام جعفر صادق(ع) قرار دارد و باعث مزید فضل و شرافت این روز گردیده است.

در این روز فرخنده و با برکت اعمالی وارد شده که غسل از جمله آن اعمال است. روزه این روز از دیگر اعمال مهمی است که از برای آن فضیلت بسیار شمرده‌اند و روایت شده هر که این روز را روزه بدارد ثواب روزه یک سال را خدا برای او می‌نویسد و این روز یکی از آن چهار روز که در تمام سال به فضیلت روزه ممتاز است. زیارت حضرت رسول(ص) و همچنین زیارت حضرت امیرالمؤمنین(ع) نیز در این روز پر فضیلت نیز وارد شده است.

از دیگر اعمال سالروز با سعادت پیامبر اعظم(ص) خواندن دو رکعت نماز است و کیفیت آن بدین صورت است که در هر رکعتی یک مرتبه حمد و ده مرتبه سوره قدر و ده مرتبه سوره اخلاص است، بگذارد و پس از نماز در محل نماز بنشیند و دعائی که روایت شده است بخواند: «اَللَّهُمَّ اَنتَ حَی لاَ تَمُوتُ ...» و این دعای مبسوطی است و چون سندش را منتهی به معصوم دیده نشده است و هر که طالب است می‌تواند به زادالمعاد مراجعه نماید.

تصدق و خیرات از اعمال این روز شریف و مستحب است، مسلمانان این روز را تعظیم بدارند و تصدق و خیرات نمایند و مؤمنین را مسرور کنند و به زیارت مشاهد مشرفه بروند.

سیداقبال شرحی از لزوم تعظیم این روز ذکر فرموده که طایفه نصاری و جمعی از مسلمین را که تعظیم بزرگی از روز ولادت عیسی(ع) می‌نمایند و تعجب کردم که چگونه مسلمانان قانع شدند که روز مولود پیغمبرشان که اعظم پیامبران است، به این مرتبه تعظیم باشد که ادون از تعظیم نصاری در مولد عیسی(ع) است.

از كارهاى مهم در اين روز رعايت آداب عيد ميلاد پيامبر(ص) به آنچه موافق حقیقت عید است (عمل کند) یعنی به آنچه که در شرع وارد گشته نه آنچه خلاف مقررات شرع باشد، همچنان که عادت و سنت پاره‌ای از نادانان است که به لهو و لعب بلکه پاره‌ای از افعال حرام می‌پردازند.

حقیقت عید عبارت است از موسمی که (حق متعال)، نیکوکار و بدکار را برای حضور در برابر خویش به عرض خاکساری و مسکنت و اظهار مراسم عبودیت خوانده تا در آن، جایزه و بخشش کند و لباس امان و خلعت بر آنان بپوشاند.

برای هر مجلسی لباس مخصوصی و زینتی مناسب آن لازم است و لباس شایسته اهل چنین مجلسی، لباس تقوا و تاج آنها، تاج کرامت و وقار است، یعنی لباس اهل این مجلس تخلق به اخلاق حسنه و تاج معارف ربانیه و تطهیر آنها، پاکیزه ساختن دل از اشتغال به غیر خدا و بوی خوش ایشان، ذکر خدا و درود بر رسول خدا و آل طاهرین او(ع) است.

منابع: مفاتیح‌الجنان شیخ عباس قمی- المراقبات .ص۸۱ – ۸۴.