ادب عبودیت در تربیت مولا(ع)

درسى كه امیرالمؤمنین على(ع) در شیوه دعا کردن به ما مى‌‏دهد این است که هیچ‌وقت چیزى را بر خدا حتم نكنید، یعنى نگویید خدایا فلان چیز را به هر حال من مى‏‌خواهم، من كار ندارم حكمت اقتضا مى‏‌كند یا نه، مصلحت است یا مصلحت نیست.                                                                                          

ادب عبودیت اقتضا مى‏‌كند كه انسان از خدا بخواهد. آن شخصی كه از خدا چیز نمى‏‌خواهد او در مقابل خدا انانیت به خرج مى‌‏دهد. عبودیت اقتضا مى‏‌كند كه انسان همیشه از خداوند چیز بخواهد و وقتى كه انسان از خدا چیز مى‏‌خواهد اول این را باید بخواهد:

خدایا این قلب من را هدایت كن كه از تو آن چیزى را بخواهد كه حكمت و مصلحت است و الّا من خیلى اوقات گمراه مى‌‏شوم، چیزهایى براى خود مى‏‌خواهم كه نباید بخواهم و چه دعاى بزرگى است!                                                                                                      

در نهج‏‌البلاغه‏ امام علی(ع) مى‏‌فرماید: اللَّهُمَّ ...وَ خُذْ بِقَلْبى الى‏ مَراشِدى، فَلَیسَ ذلِكَ بِنُكْرٍ مِنْ هِدایاتِكَ، وَ لا بِبِدْعٍ مِنْ كِفایاتِكَ(نهج‌البلاغه ،فیض الاسلام ،خطبه 218‏ ) یعنى خدایا این قلب من را بگیر و به سوى رشدش و آنچه كه صلاح و هدایت و راهش است راهنمایى بفرما.

از كرم تو و از لطف عمیم تو این‌ها عجیب و چیز تازه‏ اى نیست؛ یعنى تو چقدر لطف دارى كه بسیارى از اوقات اصلًا قلب من را خودت هدایت كرده‏‌اى كه من چه از تو بخواهم، این‌ها هم جزء لطف‌هاى توست.

برگرفته از مجموعه آثار استاد شهید مطهرى، جلد 27