شناساندن ایران به جهانیان، یکی از بزرگترین خدمات انقلاب به هنر بوده است

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، وحید جلیلی، مدیر دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در نشست رونمایی و نقد و بررسی کتاب «دختر مو شرابی»، اثر محمد حسین‌زاده که شامگاه گذشته، ۲۸ تیرماه در کتابخانه مرکزی امام خمینی(ره) مشهد برگزار شد، اظهار کرد: بخش مهمی از جریان روشنفکری و غرب‌زده‌ای که در هنر ایران حضور دارد و ادعا می‌کند که هنر در انحصار اوست، انقلاب را بایکوت کرده است. به آن‌ها نقدهایی شده و آسیب‌شناسی شده و گفته شده که به انقلاب ضربه زده‌اند و خیانت‌ کرده‌اند، اما من می‌خواهم از منظر دیگری به این بایکوت نگاه کنم و بگویم که اگر انقلاب اسلامی و ماجراهای آن توسط بخشی از هنر کشور بایکوت شده، ضرر اصلی متوجه چه بخشی شده است؟ آیا انقلاب بیشتر ضرر کرده یا هنر؟ به نظر بنده این‌طور به نظر می‌رسد که جریان روشنفکری با این کار، خیانتی که به هنر ایران کرده از خیانتی که به انقلاب کرده است کمتر نیست. چراکه انقلاب یک پدیده تاریخی، اتفاق عینی اجتماعی و ماجرا و قصه به تمام معنا است. آن هم انقلابی مانند انقلاب ایران‌.

وی افزود: با توجه به خرده ماجراها و قهرمان‌هایی که در انقلاب اسلامی ایران به وجود آمده، شاید به جرئت بشود ادعا کرد که در کل تاریخ چند هزارساله ایران، مانند پنجاه سال اخیر مقطعی وجود ندارد که ما این همه قهرمان داشته باشیم که در یک طیف رنگین‌کمانی بسیار متنوع که از نوجوان ۱۳ ساله تا پیرزن ۸۰ ساله، از استاد دانشگاه تا راننده آن را تشکیل می‌دهند، قرار بگیرد. پس مضمون‌های بسیاری است که ماجرای انقلاب اسلامی با خود به ارمغان آورده است.

دبیر جشنواره مردمی فیلم عمار با اشاره به خاطره‌ای بیان کرد: اولیور استون چندسال پیش برای شرکت در جشنواره جهانی فیلم فجر به ایران آمده بود و در حاشیه آن برایش جلسه‌ای با تعدادی از سینماگران و فیلم‌سازان ایرانی برگزار کرده بودند. در این جلسه او یک سؤالی را با شگفتی با فیلم‌سازان در میان می‌گذارد و می‌گوید شما چرا سینما را برای روایت انقلابتان به کار نگرفتید؟ که با برخورد تندی مواجه می‌شود و فیلم‌سازان می‌گویند که اگر می‌خواهی از سیاست حرف بزنی ما برویم. ما آمده‌ایم که از هنر بشنویم. در رابطه با این موضوع باید گفت که همین یک جمله نشان می‌دهد که چه نوع دیکتاتوری در فضای هنر کشور وجود دارد که حتی به اولیور استون که در جهان جزء درجه یک‌های سینما است می‌گویند که تو هنر را نمیشناسی، چون از انقلاب حرف زدی، درحالی‌که او از منظر شخصیت حرفه‌ای خود این موضوع را در میان می‌گذارد و می‌گوید که من در انقلاب شما کلی ماجرا می‌بینم و به شگفت می‌آیم و تعجبم در این است که چگونه این همه مضامین دراماتیکی که انقلابتان با خود آورده را بایکوت کرده‌اید.

جلیلی تصریح کرد: یکی از بزرگترین خدمات انقلاب به هنر کشور، این بوده که جهان را متوجه ایران کرده است. یعنی میلیاردها انسان به خاطر وقوع انقلاب اسلامی در ایران، علاقه‌مند به این هستند که متوجه شوند این مردمی که لانه جاسوسی آمریکا را تسخیر کردند، چهل سال است با آمریکا درگیر هستند و آمریکا نتوانسته آن‌ها را نابود و متوقف کند چه کسانی هستند. مردمی که نه تنها متوقف نشده‌اند، بلکه تکثیر هم شده‌اند و امروز آمریکا اگر در یمن هم بخواهد کاری انجام دهد نمی‌تواند.

وی ضمن تمجید از کتاب دختر مو شرابی، ادامه داد: حسین‌زاده در کتاب «دختر مو شرابی» بخشی از ماجراهای ملت ما را روایت کرده که از زمان فتحعلی‌شاه شروع می‌شود، از دوران‌های ناصرالدین‌شاه و مشروطه و نهضت ملی شدن صنعت نفت و ۱۵ خرداد می‌گذرد تا به امروز می‌رسد.

مدیر دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی تصریح کرد: برخی به هنرمندان می‌گویند که ایدئولوژیک نباشید و هنرمند باشید، یعنی دور برخی موضوعات را خط بکشید و اگر طرف برخی موضوعات بروی برچسب بی‌هنر بر پیشانی‌ات می‌خورد. برای نمونه وقتی که حاتمی‌کیا فیلم آژانس شیشه‌ای را ساخته بود، پرتیراژترین روزنامه کشور که در آن زمان روزنامه همشهری بود با او مصاحبه کرده و در اولین سؤال پرسیده بود که آقای حاتمی‌کیا، منتقدان می‌پرسند که چرا حاتمی‌کیا هنر را رها کرده و به موضوعاتی مانند عدالت می‌پردازد؟ یعنی حتی اگر فیلم آژانس شیشه‌ای هم در این کشور بسازی که تراز آن در سینمای ایران مشخص است، آنقدر وقاحت جدی است که تو را دوره می‌کنند و می‌گویند که تو سینما و هنر را متوجه نمی‌شوی. این موضوع حتی بر روی حاتمی‌کیا اثر گذاشت و او برای اینکه هنر خود را اثبات کند اثر بعدی خود را در ژانر دیگری ساخت.

جلیلی افزود: حالا در نظر بگیرید که وضعیت نویسنده‌های نوقلم و فیلم‌سازان تازه‌کار در مقابل رفتارهای دیکتاتورمنشانه چگونه خواهد بود. جوانی که وارد عرصه می‌شود مگر چقدر توان دارد که در مقابل فشارهای روانی طاقت بیاورد؟ اکنون نیز ما با کتابی مواجه هستیم که از موضوعاتی که خط قرمز برخی بوده عبور کرده است و از ۱۵ خرداد تا واقعه گوهرشاد را در کتاب خود بیان کرده‌ است.

وی بیان کرد: ما در دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی ۱۲۰۰ مصاحبه در رابطه با ماجرای گوهرشاد و موضوع کشف حجاب در آن زمان تهیه کرده‌ایم و اگر تمام ابعاد آن را کنار بگذاریم و فقط از منظر دراماتیک آن را بررسی کنیم، باید گفت که ماجراهای جذاب و پرکشش بسیاری در رابطه با آن واقعه وجود دارد‌. حسین‌زاده هم جرئت کرده و به سراغ آن‌ها رفته که نتیجه آن را هم اکنون می‌بینیم که بخشی از موفقیت و فروش کتاب در همین چند روز اولیه پس از چاپ، حتما به خاطر توانایی‌ها و هنر قلم این هنرمند است و به نظرم به عنوان اثر اول یک نویسنده خیلی جلوتر از اثر اول است و ساختار کار بسیار خلاقانه است، اما حتماً بخشی از جذابیت کتاب به موضوع ماجرا برمی‌گردد.

دبیر جشنواره مردمی فیلم عمار اظهار کرد: بر این سخنان تاکید می‌کنم که بگویم اگر بخشی از استعدادهای هنرمندان ما به شکوفایی نرسیده و به تراز مطلوب نزدیک نشده، شاید به این دلیل بوده که آن‌ها را با فضاسازی‌هایی که برخی انجام داده‌اند، از ظرفیت‌ها محروم کرده‌اند. در شرایطی که اگر به سمت ماجراهایی برویم که در دل جامعه و تاریخ وجود داشته، حتما اگر ژانرهای گوناگون شکل بگیرد، هنرمندان می‌توانند آثار خوبی تولید کنند.

جلیلی بیان کرد: برخی سوژه‌های داخل کتاب «دختر موشرابی» صرفاً یک سوژه نیست، بلکه یک ژانر است. برای نمونه ماجرای گوهرشاد یک ژانر است که می‌توانیم۴۰ فیلم سینمایی در رابطه با آن تولید کنیم که هیچکدام از آن‌ها شبیه به یکدیگر نبوده و در عین حال جذاب باشند. کما اینکه برخی از شخصیت‌‌های ما نیز ژانر هستند که آخرین آن‌ها نیز حاج قاسم سلیمانی بوده است که می‌توانیم به راحتی ۴۰ فیلم سینمایی تولید کنیم که قهرمان تمام آن‌ها حاج قاسم سلیمانی و تمام آن‌ها جذاب بوده و در عین حال تکراری نباشد.

وی با اشاره به موفقیت آثار هنری انقلاب اسلامی ادامه داد: چاپ اول کتاب «دختر مو شرابی» سه روز پیش به اتمام رسید و این موضوع خبر شوق‌انگیزی برای یک نویسنده است که کتابش به این سرعت به فروش برسد. اما متاسفانه برخی تهمت می‌زنند که هنر انقلاب مخاطب و فروش ندارد و دروغ‌ها را آن‌چنان به‌صورت بدیهی می‌گویند که نمی‌توان جرئت پیدا کرد با آن مخالفت کرد. درحالی‌که فروش این کتاب‌ و امثال آن و یا استقبال از فیلمی مانند گاندو نشان‌دهنده خیلی از مسائل واقعی است.