مبانی قرآنی اندیشه مهدویت

انديشه پيروزى نهايى نيروى حق و صلح و عدالت بر نيروى باطل و ستيز و ظلم، گسترش جهانى ايمان اسلامى، استقرار كامل و همه ‏جانبه ارزش‌هاى انسانى، تشكيل مدينه فاضله و جامعه ايده‌آل و بالاخره اجراى اين ايده عمومى و انسانى به وسيله شخصيتى مقدس و عالى‏قدر كه در روايات متواتر اسلامى از او به «مهدى» تعبير شده است به حسب اصل و ريشه، قرآنى است.

اين قرآن مجيد است كه با قاطعيت تمام نخست پيروزى نهايى ايمان اسلامى: (هُوَ الَّذى ارْسَلَ رَسولَهُ بِالْهُدى‏ وَ دينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدّين كُلِّهِ و لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكونَ: توبه / 33 و «صف»/ 9)، دوم غلبه قطعى صالحان و متقيان: (وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِى الزَّبورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ انَّ الْارْضَ يَرِثُها عِبادِىَ الصّالِحونَ: انبياء/ 105)، سوم كوتاه شدن دست ستمكاران و جباران براى هميشه: (وَ نُريدُ انْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفوا فِى الْارْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ. وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْارْضِ وَ نُرِىَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنودَهُما مِنْهُمْ ما كانوا يَحْذَرونَ: قصص/ 5 و 6) و چهارم آينده درخشان و سعادتمندانه بشريت: (قالَ موسى‏ لِقَوْمِهِ اسْتَعينوا بِاللَّهِ وَ اصْبِروا انَّ الْارْضَ لِلّهِ يورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ: اعراف/ 128) را نويد داده است.

اميد و آرزوى تحقق نويد كلى جهانى انسانى (پيروزى نهايى نيروى حق و صلح و عدالت بر نيروى باطل و ستيز و ظلم، گسترش جهانى ايمان اسلامى) که در زبان روايات اسلامى «انتظار فرج» خوانده شده و به‌عنوان افضل عبادات شمرده شده است - علاوه بر آیاتی که ذکر شد - از يک اصل كلى اسلامى و قرآنى ديگر استنتاج مى‌شود و آن اصل حرمت يأس از روح اللَّه است. «وَلَا تَيْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ ۖ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ؛ و از رحمت خدا نومید مباشید که هرگز جز کافران هیچ کس از رحمت خدا نومید نیست» (آیه 87 سوره یوسف).

مردم مؤمن به عنايات الهى، هرگز و در هيچ شرايطى اميد خويش را از دست نمى‌‏دهند و تسليم يأس و نااميدى و بيهوده‏‌گرايى نمی‌شوند.

چيزى كه هست اين انتظار فرج و اين عدم يأس از روح اللَّه در مورد يک عنايت عمومى و بشرى است نه شخصى يا گروهى و به علاوه توأم است با نويدهاى خاص و مشخص كه به آن قطعيت داده است.

منبع: مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (قيام و انقلاب مهدى عليه السلام)، جلد ‏24، صفحه: 406-405، با تلخیص و ویرایش جزئی.