توقع بیجا علف هرز زندگی است
برخی افرادی که وارد زندگی زناشویی میشوند چمدانی از توقعات غیر عقلانی و تخیلی درباره ازدواج را نیز به همراه خود برده و هنگامی که آنها را مشاهده نمیکنند، انگشت اتهام را به سوی طرف مقابل نشانه رفته و حق را به جانب خود میدهند و برای خود دل میسوزانند.
«توقع» یا انتظار از دیگری دو عبارتی است که از همان آغاز زندگی در ذهن زن و شوهر شکل میگیرد. این مسئله بدی نیست، اما واقعیت این است که برخی افرادی که وارد زندگی زناشویی میشوند چمدانی از توقعات غیر عقلانی و تخیلی درباره ازدواج را نیز به همراه خود برده و هنگامی که آنها را مشاهده نمیکنند، انگشت اتهام را به سوی طرف مقابل نشانه رفته و حق را به جانب خود میدهند و برای خود دل میسوزانند.
این موضوع، ریشه بسیاری از اختلافات و سردیهاست بنابراین اگر انتظارات واقعی را از غیر واقعی تشخیص ندهید و آنها را کنار نگذارید، فضایی سرد و افسرده و پر از لجبازی ایجاد خواهید کرد.
میزان احساس خوشبختی شما، به میزان برآورده شدن توقعتان بستگی دارد. هرچه توقعات شما بیشتر باشد، دیرتر خوشبختی را احساس میکنید؛ به خصوص اگر این توقع و آرزو، از واقعیات زندگی شما و همسرتان دور باشد؛ مثلا اگر توقع داشته باشید همسرتان همواره به گونهای رفتار کند که شما دوست دارید، اسباب رنج و اندوه خود را فراهم آوردهاید. در مقابل، اگر شما از همسرتان توقعاتی منطقی و برمبنای واقعیات زندگی خود داشته باشید، به احتمال زیاد در رابطه زناشویی مایوس و سرخورده نخواهید شد.
زندگی مشترک را بازار برآوردن عقدهها و توقعات پیشین خود نکنید؛ به امروز و فردا و انتظارات متناسب با واقعیتهای زندگی کنونی فکر کنید.
همه ازدواجها بر اساس مشترکاتی شکل گرفته است که تعداد آنها بسیار کم است. در طول زندگی مشترک، با خواستههای همسرتان هم آشنا میشوید که برخی از آنها خواست شما هم هست و برخی نه بنابراین، شما و همسرتان باید بکوشید تا اختلافها را کشف کرده و برای آن راه حل پیدا کنید.
ریشه بسیاری از توقعات و نیز مشکلات عصبی در بایدهای ساختگی است. گاهی این بایدها و توقعها درباره رفتار و گفتار خودتان است، مثل اینکه بدون در نظر گرفتن توانمندی خود بگویید «من باید حتما چنین باشم» ممکن است دچار کمالگرایی مطلق شوید و بگویید «باید همه کارهای من از همه بهتر باشد و همسر من از همه بهتر و کاملتر باشد». در این صورت است که خود را همیشه ناموفق میدانید و از همه دور میشوید و بسیاری از نزدیکان که مجبورند در کنار شما باشند، از شما میرنجند.
گاه نیز این بایدها درباره دیگری است، مثلا در نزد خود به این باور میرسید «همه افراد باید تمام کارهای مرا تایید کنند و مرا دوست داشته باشند» یا بدون توجه به رفتار خود، انتظار دارید دیگر افراد جامعه به شما احترام بگذارند.
سخن را با حدیثی از امیر مومنان حضرت علی(ع) به پایان میرسانیم: «ای مردم، من برای شما از دو چیز میترسم: پیروی از هوا و هوس و آرزوهای دور از دسترس؛ پیروی از هوا و هوس انسان را از راه حق باز میدارد و آرزوهای دور از دسترس نیز آخرت را به فراموشی میسپارد».
سمانه رعیتپیشه، مشاور کلانتری 14 زاهدشهر استان فارس
انتهای پیام
