با توجه به روزمرگی و تکراری شدن روزها و شبها شاهد افرادی هستیم که امید و هدف و شاد زیستن را از یاد بردهاند و فقط در پی سپری کردن ایام خود هستند. 
از دست دادن امیدواری در زندگی آسیبهایی را برای فرد در پی دارد که باعث اختلال در عملکردهای اجتماعی و خانوادگی فرد شده و برنامهریزی برای آینده را مختل میسازد. باید این را مدنظر قرار دهیم که شاد بودن دلیل خاصی ندارد. حتما نباید موفقیت خیلی بزرگی را به دست آورده باشیم یا فرد مشهوری باشیم. ما میتوانیم با خوشیهای کوچک زندگی نیز حس شاد زیستن و امید را در وجودمان پرورش دهیم.
در این زمینه ما چند راهکار مهم ذيل را برای پرورش امید و شاد زیستن در زندگی در مقابله با افسردگی و بی هدفی ارائه خواهیم داد.
معنای زندگی خود را بیابید و هر روز خود را به بهترین فرصت تبدیل کنید. داشتن هدف، مبنای امید در زندگی است. اهداف شما باید قابل حصول، معقول و قابل دسترس باشد. بعد از تعیین هدف، وقت آن است که با برنامهریزی سنجیده و مدیریت در زمان، در جهت اهداف گام بردارید.
گاهی اوقات به این باور رسیدهایم که به اندازه کافی خوب نیستیم. با تهیه فهرستی از نقاط قوتهایمان، تواناییهای خود را بشناسیم و به آن تکیه کنیم تا هم به خود امیدوار شویم و هم اعتماد به نفس خود را بالا ببریم.
اطراف خود را دوستانی قوی، با نشاط و امیدوار قرار دهیم که در معاشرت با این افراد در هاله امنی قرار گیریم. امیدبخشی و شاد بودن را در کنارشان بیاموزیم. از افراد منفی باف، حسود، ناامید و غمگین اجتباب کنید. این افراد سم ناامیدی را به شما تزریق میکنند.
افراد به نسبت سلایق و علایق خود، فعالیتهایی را انتخاب میکنند که آنها در جهت شادی و امیدبخشی سوق میدهد. در طول روز فعالیتی را ضمیمه کنید که میتواند دیدار یک دوست، ورزش کردن، مطالعه کتاب، دیدن یک فیلم آموزنده و یا طبیعتگردی باشد.
انگیزه، یک نیروی حرکتی رو به جلو است که ما از شرایط فعلی به شرایط مطلوب هدایت میکند. ما باید بیاموزیم حتی در شرایط ناگوار زندگی، برای خود انگیزه ایجاد کنیم و با گذر از سختیها، روزهای خوش آینده را یادآور شویم. با ایجاد حس امیدواری، قدرت و ارزش خود را حفظ کنیم.
افکار منفی، سبب ایجاد حس تنش و انزجار در وجود ما میشود و ما را از فعالیتهای مثبت زندگی دور میکند. از نعمتهای خداوند، به خاطر توانایی و استعدادهایی که به ما داده است قدردانی و سپاسگزاری کنیم تا حس امید در وجود ما نهادینه شود و ما را به انسان شاد و با نشاط تبدیل کند.
قرار نیست برای خندیدن و خوشخالی دلیل بزرگ و قابل توجهی داشته باشیم همین که بتوانیم در موقعیتهای کوچک زندگی، حس فرحبخش داشته باشیم کافی است، مانند دیدن روئیدن گلها در فصل بهار، دیدن باران از پشت پنجره، گوش دادن به صدای پرندگان و تمرین تنفس در طبیعت بکر.
علیرضا ملایی، کارشناس مرکز مشاوره پلیس فارس
انتهای پیام