تکریم شخصیت در حکومت‌داری علوی

امام علی(ع) در فرمان معروف، خطاب به مالك اشتر (در نامه 53 نهج البلاغه) مى‏‌نويسد: وَ اشْعِرْ قَلْبَكَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِيَّةِ وَ الَمحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ وَ لا تَكونَنَّ عَلَيْهِمْ سَبُعاً ضارياً تَغْتَنِمُ اكْلَهُمْ، فَانَّهُمْ صِنْفانِ: امّا أَخٌ لَكَ فِى الدّينِ اوْ نَظيرٌ لَكَ فِى الْخَلْقِ‏؛ در قلب خود استشعار مهربانى، محبت و لطف به مردم را بيدار كن. مبادا مانند يك درنده كه دريدن و خوردن را فرصت مى‏‌شمارد رفتار كنى كه مردم تو يا مسلمان‏ند و برادر دينى تو و يا غير مسلمان‏ند و انسانى مانند تو.

... وَ لا تَقولَنَّ انّى مُؤَمَّر امُرُ فَاطاعُ، فَانَّ ذلِكَ ادْغالٌ فِى الْقَلْبِ وَ مَنْهَكَةٌ لِلدّينِ وَ تَقَرُّبٌ مِنَ الْغَيْرِ؛ مگو من اكنون بر آنان مسلطم، از من فرمان دادن است و از آنها اطاعت كردن، كه اين عين راه يافتن فساد در دل و ضعف در دين و نزديك شدن به سلب نعمت است.

در بخشنامه‌‌هاى على(ع) حساسيت عجيبى نسبت به عدالت و مهربانى به مردم و محترم شمردن شخصيت مردم و حقوق مردم مشاهده مى‏‌شود كه راستى عجيب و نمونه است.

منبع: مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (سيرى در نهج‌البلاغه)، جلد 16، صفحه: 453-452- با تلخیص و ویرایش.