نغمه قرآن در آثار سعدی جاری است

به گزارش ایکنا از فارس، حجت‌الاسلام والمسلمین سعید رحیمیان، استاد گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه شیراز شب گذشته، ۳۱ فروردین‌ماه در مراسم گشایش یادروز سعدی که تحت عنوان «محفل گلستان قرآن» در جوار آرامگاه سعدی برگزار شد، گفت: سعدی یکی از شاگردان مکتب قرآن است که نغمه قرآن در آثارش ساری و جاری است.

وی افزود: تأثیراتی که قرآن بر سعدی و آثار او دارد از چند طریق قابل طرح است؛ یکی محیط تربیتی سعدی، دیگری الفاظ، آیات و اصطلاحاتی که از قرآن کریم وام گرفته است و در آثار خود به صراحت به صورت لفظی مطرح کرده و سوم روح کلی و معانی و مفاهیم قرآنی که در سراسر آثار مشهور سعدی  ساری و جاری است.

رحیمیان به محیط تربیتی سعدی اشاره کرد و گفت: سعدی دست‌پروده حوز‌ه‌هایی است که علوم قرآن و حدیث در آن تدریس می‌شده است؛ او در نظامیه بغداد تحصیل می‌کرده و در آنجا غیر از علوم، تهذیب اخلاقی هم آموزش داده می‌شد و با مفاهیم و الهامات قرآنی، راه زیستن را تعلیم می‌دادند.

وی ادامه داد: نمونه دیگر از محیط تربیت سعدی، خانواده اوست که در حکایتی که از پدرش نقل می‌کند مشخص است که چقدر تربیت اخلاقی الهام گرفته از قرآن کریم حاکم بوده است، بنابراین هم محیط خانواده و هم محیط تدریس سعدی ملهم از تعلیم تربیت‌هایی بوده که ریشه در قرآن کریم داشته است.

این استاد دانشگاه شیراز با اشاره به اقتباس‌های سعدی از قرآن گفت: اقتباس‌های صریح لفظی از قرآن کریم در آثار سعدی وجود دارد؛ گاهی اوقات آیه‌ای و گاهی الفاظ و اصطلاحاتی از قرآن کریم در آثار او آمده است.

رحیمیان با تصریح اینکه جریان روح معانی و معارف قرآنی در لابه‌لای آثار سعدی نشان‌دهنده این است که در ضمیر خودآگاه یا ناخودآگاه او انس با قرآن کریم و معارف موج می‌زده است، اظهار کرد: این روح قرآنی در الفاظ، زبان و بلاغت او ظاهر می‌شده و نمونه‌های آن بسیار است.

وی در پایان به چند نمونه از جریان روح معانی و معارف قرآنی در آثار سعدی اشاره و بیان کرد: به طور مثال بحث نقش شخصیت افراد در پذیرش یا عدم پذیرش تربیت که سعدی تشبیه به باران می‌کند «باران که در لطافت طبعش خلاف نیست... در باغ لاله روید و در شوره‌زار خس» از قرآن کریم مدد گرفته شده است که در سوره اعراف می‌خوانیم. همچنین نمونه دیگر مراتب گناه و  توبه است که در باب دوم گلستان در حکایت «درویشی را دیدم سر بر آستان کعبه....» آمده و اصل آن از قرآن گرفته شده است.