هنر معلمی تربیت شاگردانی بالاتر از معلم است
یک پژوهشگر و محقق دینی گفت: هنر معلمی را در این میبینم که معلم بتواند شاگرد خود را بهتر از خود بار بیاورد، قرار نیست وجودهای ما مکرر باشد و تکرار در خلقت نداریم.
به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمد مهدی رکنی یزدی، مدرس پیشکسوت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد و پژوهشگر و محقق دینی، امروز پنجم مردادماه، در مراسم نکوداشت محمد مهدی رکنی یزدی که در مرکز مفاخر و اسناد دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد، اظهار کرد: بهاءالدین خرمشاهی، فرهنگنویس، حافظپژوه، شاعر و مدرس دانشگاه در باب اشعار حافظ به اینکه گاه ارتباط منطقی و فکری میان ابیات وجود ندارد، نظری دارد و میگوید اینها مانند آیات قران است که در نگاه اولیه ارتباط چندانی ندارد، اما مفسرین به وجود این ارتباط تاکید میکنند، به عنوان مثال در تفسیرالمیزان به این ارتباط پرداخته میشود.
وی ادامه داد: رسم است وقتی شروع به سخن گفتن میکنیم، «بسم الله الرحمن و الرحیم» بگوییم و ابیات نخست شاهنامه فردوسی که شامل ابیات «به نام خداوند جان و خرد/کز این برتر اندیشه برنگذرد» خوانده شود. در تفسیر این بیت میبینیم که در زندگی به حق و به درستی از جان و خرد یاد میشود.
مدرس پیشکسوت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد بیان کرد: جان به معنای حیات ما و عقل که مهمترین ممیزی میان انسان و فرق میان انسان با حیوان است و خداوند برای اینکه به ما بگوید هرچه داریم برای ما نیست، در آیه 70 سوره نحل اینگونه میفرماید: «وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ ثُمَّ يَتَوَفَّاكُمْ ۚ وَمِنْكُمْ مَنْ يُرَدُّ إِلَىٰ أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْ لَا يَعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ قَدِيرٌ؛ و خدا شما را آفریده و سپس میمیراند و بعضی از شما را به سن انحطاط پیری میرسانند که هرچه دانسته همه را فراموش میکند. همانا خداست که همیشه دانا و تواناست»
وی تصریح کرد: هنر معلمی را در این میبینم که معلم بتواند شاگرد خود را بهتر از خود بار بیاورد، قرار نیست وجودهای ما مکرر باشد و تکرار در خلقت نداریم و هرکسی ویژگیهای خود را دارد.
رکنی یزدی خاطرنشان کرد: در حکمت 73 نهجالبلاغه میخوانیم: «مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً، [فَعَلَيْهِ أَنْ يَبْدَأَ] فَلْيَبْدَأْ بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ؛ وَ لْيَكُنْ تَأْدِيبُهُ بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِيبِهِ بِلِسَانِهِ؛ وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا، أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ؛ هركه خود را پيشواى مردم خواهد، بايد كه پيش از ادب كردن ديگران به ادب كردن خود پردازد و بايد كه ادب كردن ديگران به كردار باشد، نه به گفتار. كسى كه آموزگار و ادبكننده خويش است، سزاوارتر به تعظيم است، از آنكه آموزگار و ادب كننده مردم است.»، امام خمینی(ره) نیز در این خصوص میفرمودند که باید از خودمان آغاز کنیم. نصیحت برگرفته از اخلاص و تسویه است، اگر کسی را خالصانه دوست داشتیم، به او میگوییم این کار را انجام دهد و یا این کار را انجام ندهد.
این پژوهشگر و محقق دینی بیان کرد: همچنین در شرح حکمت 478 نهجالبلاغه میخوانیم: «مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الْجَهْلِ أَنْ يَتَعَلَّمُوا، حَتَّى أَخَذَ عَلَى أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يُعَلِّمُوا؛ خداوند، نادان را به آموختن موظف نساخت، مگر آنگاه كه دانايان را موظف ساخت كه نادانان را تعليم دهند» و در تفسیر این موضوع باید بگوییم، برخورد و رفتار ما باید طوری باشد تا بیشتر جذب کنیم و دافع نباشیم.
وی عنوان کرد: همچنین هرچه نعمت داریم از خداست، وقتی وجود من از خود من نیست، علم من هم از من نیست و برای همین از من گرفته میشود.
انتهای پیام
