قرآن، سنت و سیره معصومین(ع) نصب‌العین زندگی ما باشد

به گزارش ایکنا از قم حجت‌الاسلام و‌المسلمین سیدحسین مومنی، استاد حوزه علمیه قم در جلسه اول هیئت امیربیان قم که در امامزاده سیدجمال الدین برگزار شد، بیان کرد: زندگی حضرات معصومین(ع) هم ازجهت سیره و هم از جهت بیاناتی که از این بزرگواران به ما رسیده است به طور جدی برای همه و به طور ویژه و خاص برای طلاب قابل توجه است؛ ما باید از کلمات معصومین(ع) در ذیل قرآن بهره بگیریم و از طرفی هم، سیره و مشی عملی حضرات معصومین(ع) که همان سبک رفتاری هدفمند آنها است را نصب‌العین زندگی خود قرار دهیم.

وی افزود: سیره سبک رفتاری هدفمندی است که در آن دو شرط وجود دارد؛ اول اینکه «ان علم و ان بصیرته» از او صادر شده و دوم در طول حیات و عمر ایشان به طور مستمر آن مطلب دیده می‌شود.

مؤمنی ادامه داد: برنامه زندگی ما باید برگرفته از کلمات معصومین(ع) در ذیل قرآن باشد و در آنچه که به عنوان راه، روش و منش استفاده می‌شود، از سبک رفتاری معصومین(ع) استفاده کنیم و لاغیر؛ به طور خلاصه باید گفت موانیس پیامبر اکرم(ص) یعنی قرآن، سنت و سیره در زندگی ما نصب‌العین باشد.

استاد حوزه علمیه با اشاره به روایتی از عیون الاخبار رضا(ع) گفت: در روایتی از امام رضا(ع) نقل شده که به پیامبری از پیامبران خدا خطاب رسید فردا صبح که از خانه بیرون رفتی اولین چیزی را که دیدی بخور، دومی را مخفی و کتمان کن، سومی را بپذیر و قبول کن، چهارمی را مأیوس و ناامید نکن و پنجمی را که دیدی فرار کن.

وی افزود: این پیغمبر الهی صبح که از خانه خارج شد نگاهش به یک صخره سیاه و بزرگ افتاد، تکلیف شده که اولین چیز را بخور، باید مدنظر داشته باشیم که خداوند ابتدا ظرف را به انسان می‌دهد و بعد مظروف را در آن قرار می‌دهد، اما انسان چون به آن ظرف توجه ندارد شروع به ناله و گلایه می‌کند؛ اما خدا قطعاً توان انجام و تحمل آن امر را به انسان داده در غیر این صورت از عدل الهی به دور خواهد بود؛ اینکه خدا کسی را مبتلا به ابتلایی می‌کند یقیناً زمینه رشد را در آن ابتلا قرار داده است، اما شیطان همواره نداشته‌های ما را بزرگ و داشته‌های ما را بی‌مقدار جلوه می‌دهد، در حالی که آنچه که خدا به ما داده بیشتر و وسیعتر از چیزیست که به ما نداده است.

مؤمنی گفت: این پیغمبر به سمت صخره رفت، با قدم اول صخره کوچک شد، با قدم دوم صخره کوچکتر شد و به همین صورت ادامه پیدا کرد تا وقتی که به صخره رسید آن صخره به یک لقمه کوچک تبدیل شد، پیغمبر الهی آن را در دهان گذاشت و گفت لذیذترین لقمه در تمام عمرم بود؛ در اولین مورد تکلیف الهی را انجام داد.

استاد حوزه علمیه ادامه داد: این پیغمبر الهی جلوتر رفت و با ظرفی پر از جواهرات قیمتی مواجه شد، امر خدا مخفی کردن آن بود، گودالی کند و تمام جواهرات را در داخل آن مخفی کرد؛ جلوتر که رفت صدایی از پشت سرش آمد دید زمین لرزیده و جواهرات از زمین بیرون زده و در بیایان پخش شده است، اما او امر خدا را انجام داده بود و به راهش ادامه داد.

وی گفت: این پیغمبر در ادامه به یک پرنده کوچک که از دست پرنده‌ای شکاری فرار می‌کرد رسید، این پرنده به پیغمبر پناه آورد؛ به وی امر شده بود سومین مورد را بپذیر، او آن پرنده را پذیرفت؛ پیش که رفت پرنده شکاری به سمت پیغمبر آمد و گفت تو صید و غذای جوجه‌های مرا گرفتی، چون دستور بود چهارمی را ناامید نکن، پیغمبر قسمتی از بدنش را کند و به پرنده شکاری داد.

مؤمنی بیان کرد: این پیغمبر جلوتر که رفت به یک مردار با بوی تعفن شدید رسید، از سوی خداوند امر شده بود که از پنجمی فرار کن، خدا از او تکلیف نخواسته بود، مردار را رها کرد و رفت.

این کارشناس مذهبی ادامه داد: در عالم معنا به این پیغمبر خطاب شد چون از امتحان الهی سربلند بیرون آمدی سِر این اتفاقات را به تو می‌گوییم؛ آن صخره سیاه و عظیم خشم و غضب است، کسی که عصبانی می‌شود خیال می‌کند نمی‌تواند بر خشم خود غلبه کند، درحالی که وقتی با این خشم گلاویز می‌شود این کظم غیظ به قدری دلچسب است که هیچگاه از یاد نخواهد برد.

وی افزود: مورد دوم کتمان کردن جواهرات بود که نشان از کار خالص و خیر دارد، کارهای ما باید برای خدا باشد، لازم نیست کسی بفهمد زیرا خدا اجر می‌دهد و جبران می‌کند، کاری که برای خدا انجام شود خداوند ابا دارد آن را مخفی نگاه دارد.

مؤمنی گفت: سومین مطلب که باید بپذیریم، موعظه است، در مقابل موعظه نباید جبهه بگیریم و بای همیشه روحیه پذیرش داشته باشیم، اگر آن موعظه بر ما وارد باشد که عمل می‌کنیم اما اگر وارد نباشد خداوند در مقابل ادب ما در برابر موعظه‌گر اجر و ثواب می‌دهد.

استاد حوزه علمیه در پایان تصریح کرد: مطلب چهارم، مأیوس و ناامید نکردن دیگران بود، ما نباید هیچ‌گاه دستی که در مقابلمان دراز می‌شود را ناامید کنیم زیرا خداوند به احسن وجه آن را جبران می‌کند و مطلب پنجم جنازه و بوی گند مردار بود که نشان از مجلس غیبت دارد، لذا باید هر مکانی که بوی غیبت می‌دهد را حتماً ترک کنیم.