عشق و علاقه به اهل بیت(ع) مرا به این وادی کشانده است

به گزارش ایکنا از آذربایجان‌شرقی، در آستانه سالروز گرامیداشت یاد و خاطره شهدای ۲۷ دی دانشگاه تبریز، چکیده‌ای از زندگی‌نامه و وصیت‌نامه دانشجویان شهید دانشگاه تبریز منتشر می‌شود.

شهید حسین رضاپور به سال ۱۳۴۶ هجری شمسی در تبریز چشم به جهان گشود. تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خود با موفقیت به پایان برده و در آزمون سراسری سال ۱۳۶۵ دانشگاه‌ها شرکت کرد و از رشته «نقشه‌برداری» دانشگاه تبریز پذیرفته شد.

در زمان پیروزی انقلاب اسلامی، او کودکی ۱۱ ساله بود و چون به علت کمی سن نتوانسته بود در ایجاد انقلاب نقشی داشته باشد در حفظ آن با تمام توان کوشید. ابتدا در انجمن اسلامی هنرستان به‌عنوان مسئول انجمن به دفاع از ارزش‌های اسلامی پرداخت. با شروع جنگ تحمیلی، حضور در میادین نبرد را بر خود واجب دانست و در حالی که نوجوانی ۱۴ ساله بود با دست بردن در شناسنامه و تغییر سن، به مناطق جنگی اعزام شد و با وجود اینکه بارها مجروح شد اما دست از جبهه نکشید.

در سال ۱۳۶۵ که جهاد خودکفایی لشکر عاشورا با استفاده از ظرفیت خالی کارگاه دانشکده فنی در شب‌ها اقدام به راه‌اندازی خط تولید مهمات کرده بود به صف دانشجویانی پیوست که از استراحت و تفریح خود گذشته بودند و برای تجهیز ارتش اسلام تلاش می‌کردند.

شهید رضاپور به همراه دیگر دانشجویان همه روزه از ساعت چهار بعدازظهر تا نیمه‌های شب در کارگاه فعالیت می‌کرد که در شب ۲۷ دی‌ماه ۶۵ در اثر بمباران کارگاه از سوی هواپیماهای دشمن بعثی به فیض عظیم شهادت نائل آمد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

شهید رضاپور از مصادیق بارز حزب اللهی بود که حضرت علی(ع) در نامه‌اش به عثمان بن حنیف آن‌ها را معرفی کرده است. او لباس ساده می‌پوشید، در روز یک وعده غذا می‌خورد و هنگام خواب دست‌هایش را بالش خود قرار می‌داد و از بستر استفاده نمی‌کرد. به اهل بیت عصمت و طهارت(ع) عشق می‌ورزید. از مرگ در بستر بیزار بود و از خدا می‌خواست با شهادت از دنیا برود.

قسمتی از وصیت‌نامه‌ شهید

«... یا رب العالمین، من قصد آن دارم که داده‌ تو را (کل وجودم) در راهت به‌کار گیرم و از انصاف و مروت به دور است که انسان، این تن تشنه حقیقت را در راه خدا به‌کار نگیرد و به غیر حق سیراب کند. کسی که دانست برای چه به این سرای فانی آمده، دیگر سزاوار نیست که به دیگر کارهای دنیا دل ببندد ... خدایا، عشق و علاقه به اهل بیت(ع) و نیاز دنیای اسلام مرا به این وادی کشانده است. الهی شکرت که مرا مورد لطف و عنایت خود قرار دادی ...»