علی لاریجانی تبلور خردی تدبیرگر و روانی روشنضمیر و خداباور بود
عضو مجلس خبرگان در پیامی شهادت علی لاریجانی را تسلیت گفت و او را مظهر خردی تدبیرگر و دوراندیش با روانی روشنضمیر و خداباور دانست، که دغدغه مداوم او، «پویایی خرد» و «نشر اندیشه دینی» در سپهر عمومی جامعه، به پیشگامی و علمداری حوزه و دانشگاه بود.
به گزارش ایکنا، متن پیام به شرح زیر است:
بسمالله الرحمن الرحیم
«وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللَّهِ أمواتًا بَل أَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون»
حادثه شهادت مظلومانه دکتر علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی و یار دیرین ومخلص امام شهید (قدس سره) در اثر عملیات بزدلانه و تروریستی آمریکایی ـ صهیونیستی، تاثری عمیق در ملت ایران و نیروهای انقلاب اسلامی بر جای گذاشت.
با قلبی مالامال از اندوه، پرواز این سیاستمدار جان شیفته و خردورز را به رهبر عزیز انقلاب اسلامی حضرت آیت الله حسینی خامنهای، ملت ایران، خانواده داغدار به ویژه حضرت آیت الله لاریجانی و تمام دلسوختگان اندیشه و تمدن ایران، اسلام و انقلاب اسلامی تسلیت عرض میکنم.
او تبلور پیوند خردی تدبیرگر و دوراندیش با روانی روشنضمیر و خداباور بود؛ آمیزهای بود از هوش ارتباطی و درایت مدیریتی با ایمانی بیدار و تواضعی سرشتین.
هنر والای او در آن بود که با خردمندی، پیوسته، کلام را صیقل میداد و هندسه سخن را هنرمندانه با زمانه و زمینه هر گفتوگو و شرایط، هماهنگ میکرد.
مفهومسازی اجتماعی در جهت وحدتبخشی به نیروهای انقلاب اسلامی، میوه دردمندی زلال و رسالت دینی و فهم اجتماعی و انقلابی او بود.
لاریجانی عزیز میکوشید تا قلمرو تفکر خویش را در امتداد پرشکوه تمدن ایران و اسلام بگسترد و با تأملی ژرف و فیلسوفانه، بر هندسه فکری شهید مطهری - که ناظر به پیوند و دادوستد خدمات ایران و اسلام است - تمرکزی خردمندانه یابد.
در نشستهای خود با فضلا و اندیشمندان حوزوی که به درخواست او و به تناوب، در قم برپا میگشت، با ذهنی وقاد و اندیشهای ژرفکاو، مختصات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی زمانه را به بوته نقد و تحلیل میسپرد و دادوستد میان گروهها و بستر جامعه را بر مدار «مجد و عظمت همبستگی» از نو معنا میبخشید؛ تا بدانجا که به رأیالعین مشهود بود چگونه با درایتی ظریف و روحیهای دینمدار، هم کاوشگر عمق وحدت است و هم نگاهبان حریم ولایت.
کانون تمرکز و دغدغه مداوم او، «پویایی خرد» و «نشر اندیشه دینی» در سپهر عمومی جامعه، به پیشگامی و علمداری حوزه و دانشگاه بود.
همواره پروا داشت که مبادا ژرفای تفکر دینی به سطح فرو افتد، و عیار اندیشهورزی دینی تنزل یابد.
و نیز دلمشغولی سترگش آن بود که مبادا دو بال هویتبخش «ایران» و «اسلام»، به مسلخ تقابل کشانده شوند و دستمایه ستیز با یکدیگر گردند.
و در این آوردگاه فکری، رسالت اندیشمندان حوزوی را رسالتی بس خطیر و سرنوشتساز میانگاشت.
روانش در پناه پروردگار، غریق نور و آرامش باد.
انتهای پیام
