رسالت تاریخی دانشگاهیان در جنگ رمضان
این روزها ایران عزیز ما در میانه آزمونی بزرگ و تاریخی ایستاده است؛ آزمونی که تنها در میدان سیاست یا جنگ معنا نمیشود، بلکه محک ایمان، بصیرت، استقلال و مسئولیتپذیری یک ملت است.
رضا محمدی، عضو هیئت علمی دانشگاه تبریز، در یاداشتی نوشت: روزهایی است که دشمنان این سرزمین، با تجاوز، تهدید و نقض آشکار اصول انسانی و بینالمللی، میکوشند اراده یک ملت را در هم بشکنند؛ غافل از آنکه این ملت، ریشه در ایمان دارد و با خون شهیدان و مجاهدت صالحان، بارها از سختترین گردنههای تاریخ عبور کرده است.
خدای متعال در قرآن کریم میفرماید: «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ» سست نشوید و اندوهگین نگردید، که شما برترید اگر مؤمن باشید. و نیز میفرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ» و در برابر آنان هر چه در توان دارید از نیرو آماده سازید.
این دو آیه، تنها دستور مقاومت نیستند؛ منشور عزتاند. یعنی مؤمن نه در برابر ظلم تسلیم میشود، نه از آمادگی و استقامت غفلت میورزد.
برای ما که عمر خویش را در دانشگاه و در مسیر علم گذراندهایم، ایران فقط یک نام یا جغرافیا نیست؛ حقیقتی است که با جان، عقل و وجدان ما پیوند خورده است. ما در دانشگاه آموختهایم که هر پدیدهای را با دقت، با شواهد و با عقلانیت تحلیل کنیم؛ اما از مکتب اسلام و انقلاب نیز آموختهایم که علمِ بیتعهد، در لحظههای سرنوشتساز، از رسالت تاریخی خود فاصله میگیرد. امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود: «کُونُوا لِلظَّالِمِ خَصْمًا وَلِلْمَظْلُومِ عَوْنًا» با ستمگر دشمن باشید و یاورِ ستمدیده.
این سخن، فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ یک خط روشن برای زیستمؤمنانه و مسئولانه است. امروز اگر بر مردم و کشور ما ظلمی روا داشته میشود، سکوت در برابر آن، با روح این کلام سازگار نیست.
استاد دانشگاه، صرفاً آموزگار فرمول و نظریه نیست؛ او باید در روزهای سخت، چراغ فهم، امید و تبیین باشد. رهبر شهید انقلاب اسلامی بارها بر نقش دانشگاه، استاد و نخبگان در روشنگری، بصیرتافزایی، حفظ روحیه ملی و تقویت استقلال کشور تأکید کردهاند. مضمون روشن این رهنمودها آن است که دانشگاه باید در خدمت پیشرفت، عزت و اقتدار ملی باشد و استاد دانشگاه نباید در برابر تحریف حقیقت و فشار دشمن، خاموش بماند. دانشگاهی که صدای مردمش را نشنود، از درد جامعه فاصله بگیرد و در بزنگاهها به وظیفهٔ خود عمل نکند، از رسالت اصیل خویش دور شده است.
امروز بیش از هر زمان دیگر، ما نیازمند تبیین هستیم؛ تبیین حقیقت، تبیین جایگاه ملت ایران، و تبیین این واقعیت که ملت مؤمن و مقاوم، با فشار و تهدید از پا نمینشیند. همانگونه که در روایات آمده است: «مَن أَصبَحَ وَلَمْ مَّ يَهْتَبِأُمُورِ المُسْلِمِينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِم» کسی که صبح کند و به امور مسلمانان اهتمام نورزد، از سیرهٔ اسلام دور افتاده است.
این حدیث، ما را به مسئولیت فرا میخواند؛ مسئولیت در برابر رنج مردم، در برابر حقیقت، و در برابر آیندهٔ این سرزمین. و چه مسئولیتی بالاتر از آنکه اهل علم، در لحظهٔ نیاز، در کنار مردم بایستند و زبان گویای درد و امید آنان باشند؟
وطندوستی در این روزگار، احساس صرف نیست؛ عهد است. عهدی میان انسان و خاکی که او را پرورده است. عهدی میان نسل امروز و خون پاک شهیدانی که برای عزت این ملت جان دادهاند. قرآن کریم میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا» بیگمان خداوند از کسانی که ایمان آوردهاند دفاع میکند.
اما این وعده الهی، با صبر، بصیرت، وحدت و مجاهدت ما معنا پیدا میکند. ملت ایران اگر یکدل بماند، اگر حقیقت را از تحریف بازشناسد، و اگر در میدان علم، ایمان، مبارزه و مقاومت استوار بایستد، هیچ قدرتی نمیتواند اراده او را در هم بشکند.
در پایان، با باور و تعهد عرض میکنم: استاد این سرزمین، در کنار تدریس و پژوهش، در متن جامعه نیز مسئول است. او باید با قلم، با بیان، با روشنگری و با حضور مسئولانه، در کنار مردم بایستد؛ و اگر روزگار اقتضا کند، همانگونه که فرزندان این ملت در دفاع مقدس از این خاک پاسداری کردند، او نیز آماده است تا در صف دفاع از ایران عزیز، دین خود را به وطن ادا کند.
انتهای پیام
