چهلوهشتمین شب همدلی در شیراز؛حضورهایی که به حافظه جمعی راه یافت
چهلوهشتمین شب از آغاز حضور شبانه شهروندان شیرازی در میدانها و خیابانهای شهر گذشته است. حضوری که بسیاری از ناظران آن را نه فقط یک تجمع مردمی بلکه بازتابی از نوعی همبستگی اجتماعی میدانند که در بزنگاههای جمعی خود را آشکار میکند. برای بسیاری از شهروندان این حضور بیش از آنکه یک واکنش مقطعی باشد نوعی مشارکت اجتماعی در پاسداشت هویت سرزمینی تلقی میشود.
به گزارش ایکنا از فارس، پس از رخداد نهم اسفند ۱۴۰۴ با حمله ناجوانمردانه دشمن آمریکایی صهیونی به کشورمان، نقطه آغاز شبهایی بود که خیابانهای شیراز چهرهای تازه از مناسبات اجتماعی به خود گرفت.
از آن زمان تاکنون میدانها و گذرگاههای اصلی شهر محل گردهم آمدن گروههای مختلفی از مردم شده است. از سالمندان و خانوادههایی با فرزندان خردسال تا جوانانی که با پرچم در دست بخشی از این صحنه جمعی را شکل میدهند. برای بسیاری این حضور نه صرفاً یک تجمع بلکه تلاشی برای نگهداشتن حس همبستگی و امید اجتماعی تلقی میشود.
کنش جمعی در میدان؛ روایتی از پایداری اجتماعی
چهلوهفت شب استمرار حضور مردمی نشان میدهد که این موقعیت از سطح یک رویداد روزمره فراتر رفته و برای برخی از شهروندان به نوعی کنش جمعی تبدیل شده است. کنشی که ریشه در احساس تعلق اجتماعی دارد و از نگاه مشارکتکنندگان پاسخی است به ضرورتهای همزمانی و همراهی در شرایط حساس.
امشب نیز شهروندان شیرازی در میدان معلم گرد هم آمدند و با در دست داشتن پرچم ایران تعلق خاطر خود را به سرزمین و جامعهای که در آن زندگی میکنند ابراز کردند. به باور برخی از حاضران، این حضور همزمان نوعی تأکید بر پیوندهای اجتماعی و فرهنگی است که در موقعیتهای پرچالش خود را آشکارتر از قبل نشان میدهد.
برخی دیگر از شهروندان معتقدند حتی در روزهایی که از کاهش تنشها سخن گفته میشود، ادامه حضور در خیابانها برای آنان نوعی یادآوری است؛ یادآوری اینکه پیوند با سرزمین، امری مقطعی نیست و احساس جمعی نیازمند تداوم و مراقبت است.
روایت یک نوجوان از صحنه شبانه شهر
در میان جمعیت دختربچهای با پرچم ایران در دست آرام قدم برمیدارد. نور چراغهای خیابان روی پارچه سهرنگ پرچم میافتد و باد ملایمی آن را به حرکت درمیآورد. نگاه کوتاه او به اطراف برای بسیاری از حاضران تصویری ساده اما معنادار از حضور نسل جوان در صحنه اجتماعی شهر است. نسلی که نگاهش به وطن، بیش از آنکه در قالب گفتار بیان شود در رفتارهای نمادین نمود پیدا میکند.
بازخوانی انگیزهها و معناها
یکی از نوجوانان که همراه خانوادهاش در میدان حاضر شده، به خبرنگار ایکنا میگوید: من هر شب با خانوادهام میآیم چون ایران و وطنم حیثیت ماست.
شهروند دیگری که فرزند خردسالش را در آغوش گرفته به ایکنا عنوان میکند: اینجا بیش از هر چیز حس کنار هم بودن را میبینیم انگار همه یک خانواده شدهاند.
یکی دیگر از حاضران نیز به ایکنا میگوید: با وجود گذشت هفتهها، شور مردم هنوز کم نشده است هر شب انگار شب اول است.
بنا بر این گزارش، در بخشهایی از میدان صدای اللهاکبر در فضا طنین میاندازد صدایی که برای برخی شهروندان یادآور همان روحیه جمعی است که در لحظههای حساس، مردم را در کنار یکدیگر قرار میدهد.
صمیمیتی که خیابان را احیا کرده است
آنچه این شبها در شیراز بیش از همه جلب توجه میکند، افزایش سطح تعاملات اجتماعی در خیابانهاست. غریبههایی که کنار هم میایستند،با یکدیگر گفتوگو میکنند و لحظههایی از همدلی را شکل میدهند. برای بسیاری این صحنهها بیش از آنکه بهعنوان یک تجمع تعریف شود نشانهای از بازگشت به روابط اجتماعی زنده در شهر است روابطی که در شرایط عادی کمتر خود را به این شکل نشان میدهند.
ثبت یک تجربه جمعی در حافظه اجتماعی شهر
شهروندان حاضر این همراهی را انجام وظیفه اجتماعی خود در روزهایی میدانند که همبستگی و مسئولیتپذیری بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است. همین نگاه سبب شده است این تجمعات از سطح یک رویداد معمولی فراتر رود و در نگاه بسیاری از ناظران به یک ثبت اجتماعی قابل استناد تبدیل شود؛ تجربهای که نشان میدهد چگونه زنان و مردان از اقشار مختلف تنها یک واژه را پررنگ میکنند: وطن، و تنها یک رفتار را تکرار میکنند: ماندن در صحنه.
انتهای پیام
