دعای عرفه؛ فرصتی برای خودشناسی و خداشناسی

وی با اشاره به اینکه امام حسین(ع) در دعای عرفه به هر دو مقوله خودشناسی و خداشناسی پرداخته‌اند، اظهار کرد: این دو عنصر برای رشد فردی و رسیدن به آرامش در عرصه‌های فردی و اجتماعی، برای همه ما ضروری است.

 

خواسته افزود: با مراجعه به فراز‌های نورانی دعای عرفه، درمی‌یابیم که حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) با بیان تعابیری چون «من هستم که مریض می‌شوم، من هستم که احتیاج پیدا می‌کنم» به ویژگی‌های انسان و نیاز‌های او اشاره می‌کنند و در مقابل، خداوند متعال را با صفاتی، چون غنای مطلق و بی‌نیازی معرفی می‌کنند که تنها یگانه ذات اوست که می‌تواند این فقر را جبران کند.

 

وی ادامه داد: هنگامی که حضرت از مریضی انسان سخن می‌گویند، به شفادهنده بی‌نیاز و مستقلی اشاره می‌کنند که برای شفابخشی به هیچ سبب و شریکی نیاز ندارد و آن وجود مقدس، تنها خداوند متعال است، این تعابیر، مملو از مفاهیم بلندی است که هم درس خداشناسی به انسان می‌آموزد و هم درس خداشناسی.

 

مدیر حوزه علمیه خواهران استان اردبیل مقوله مهم زندگی انسان را نگاه صحیح به خود، پیرامون و خالق هستی دانست و تصریح کرد: بسیاری از آسیب‌های فردی و اجتماعی که مشاهده می‌کنیم، ریشه در نوع نگاه نادرست ما دارد، اگر نگاه ما به خودمان، دیگران و خداوند متعال صحیح باشد، تعامل و رفتارمان با خود، خدا و جامعه نیز صحیح و درست خواهد بود.

 

خواسته با بیان اینکه دعای عرفه، ما را در مسیر نورانی دستیابی به آرامش حقیقی قرار می‌دهد، تأکید کرد: دعای عرفه این نگاه صحیح را در ما ایجاد کرده و ما را به سطحی می‌رساند که قرآن وعده آن را داده است: «أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» آگاه باشید که با یاد خدا دل‌ها آرامش می‌یابد.