از دیگر منابع قابل توجه، کتاب «تذکرة الخواص» یا «تذکرة خواص الأمة» اثر سبط بن جوزی، متوفای ۶۵۴ ه.ق است. وی نواده ابن جوزی معروف، صاحب کتاب «المنتظم» است که مجلدات متعددی را در تاریخ اسلام تألیف کرده است. سبط بن جوزی نیز آثار متعددی از خود برجای گذاشته که از جمله آنها همین کتاب «تذکرة الخواص» است. هم سبط بن جوزی و هم جد وی، ابن جوزی، از عالمان اهل سنت بهشمار میآیند.
سبط بن جوزی از لحاظ کلامی، حنفی و معتزلی است و به تعبیر امروزی، میتوان وی را از اهل سنت دوازده امامی دانست؛ به این معنا که شرح حال دوازده امام(ع)، از جمله حضرت ولی عصر(عج) را همانند شیعیان نقل کرده است. از همینرو، بسیاری از عالمان شیعه نیز در آثار خود از وی نقل کردهاند. بخش مربوط به امام حسین(ع) در کتاب «تذکرة الخواص»، مشتمل بر مطالب ارزشمند و گزارشهایی است که برخی از آنها در دیگر منابع دیده نمیشود.
البته در عین حال، پارهای از گزارشهای این کتاب با اشکالاتی مواجه است و در مواردی نیز تفاوتهایی میان نقلهای آن و دیگر منابع مشاهده میشود. از جمله گزارشهایی که در این کتاب آمده، ماجرای درخواست آب برای طفل شیرخوار امام حسین(ع) است.
این امر نشان میدهد که در این دوره، گزارش مربوط به بلند کردن طفل شیرخوار توسط امام حسین(ع) و درخواست آب برای وی، رواج یافته بوده است. همچنین سبط بن جوزی گزارشی درباره سر مقدس امام حسین(ع) نقل میکند و براساس آن، سر شریف آن حضرت ابتدا به مدینه ارسال شده و سپس به پیکر مطهر ایشان در کربلا ملحق شده است.
دانیال بصیر مدرس و پژوهشگر تاریخ اسلام طی یادداشتی که در اختیار ایکنای قم قرار داد، نوشت: از دیگر آثار مهم در حوزه مقتلپژوهی، کتاب «مثیر الأحزان» است که گرچه عنوان مقتل ندارد، اما در حقیقت تکنگاری مستقلی درباره مقتل 
